Starting Again Quotes Novels & Stories

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

May lumabas pa nga yata sa ilong ko. I don't know what to think pero siguro nais niyang magsimula kami ulit bilang magkaibigan. "We are, that's why let's celebrate for our new beginning!" Tinungga ko ulit ang beer. Kumuha pa akong muli ng beer. Siguro ay nakatatlong can kami pareho at mas naramdaman ko na ang pagkahilo.

Ilang araw na rin mula nang huli akong ngumiti nang ganito yung hindi pilit. “So, why Singapore?” tanong niya habang inaabot sa akin ang kape ko. Saglit akong napaisip. “Fresh start,” maikli kong sagot. Hindi na siya nagtanong pa. Parang marunong siyang makiramdam kung hanggang saan lang ang dapat niyang malaman. “I get that,” sabi niya. “Sometimes you need to go somewhere else to find yourself.” Parang may tumama sa dibdib ko.

Humagod si Damion, mahigpit ngunit mahinahong sinabi, “Don’t say that about yourself. You are excellent. It’s never too late to start, as long as you want to.” Ngumiti si Cassidy nang bahagya, pilit, at may kaunting lungkot. “Hindi mo ba narinig? Everything is difficult at the beginning. Ilang beses pa ba ako susubok? You’re just trying to comfort me.” “Believe me. I’m being honest,” sagot ni Damion. “Since wala ka pang malinaw na direksyon, take your time to figure it out. There’s no need to rush.”

“Pero kaya kong bigyan ng pagkakataon ang bagong simula. Huwag mong sayangin iyon.” Lumapit si Elina at hinawakan ang kamay ng dalawang kapatid. “Siguro ito na ‘yong umpisa. Hindi man buo agad, pero unti-unti nating mababalik ang tiwala at pagmamahalan.”

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa panganib. Wala kaming pinag-uusapan tungkol sa nakaraan. Wala kaming pinag-aawayan. Kami lang. At para sa isang taong halos mawalan ng pag-asa kagabi... Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti. Sapat na iyon para simulan ang araw ko nang may ngiti.

dagdag niya. “Salamat, Jarren. I appreciate that. It means a lot to me,” tugon ko, sinisikap na maging positibo sa mga susunod na araw. Minsan, ang mga simpleng bagay ay nagiging mahalaga. Ang mga araw na kasama siya, ang mga tawanan, at ang mga pag-usap na iyon ay nagbigay sa akin ng lakas. **A New Beginning** Habang naglalakad kami pabalik sa parking lot, nagtagumpay kami sa isa pang hakbang. “Kailangan natin itong simulan ng tama, Keisha,” sabi niya, nakangiti.

"Hawakan mo. Wag ka ng mahiya, sayo lang yan!" Nag iinit ang mukha ko sa sinasabi nya. Humawak ako, oo. Napakatigas nun. Parang bakal. "Taas - baba mo yung kamay mo," utos nya na sinunod ko naman. "Ganito ba?" "Oo, tuloy mo lang!" utos pa nya.

“Isang simula na walang kasiguraduhan kung kailan magiging masaya muli.” --- Habang nakaupo si Lennah sa kanyang kama, napagtanto niyang kailangan niyang magsimula muli para sa kanyang sarili. Kinuha niya ang kanyang diary at sinimulan ang pagsulat ng mga plano, mga bagay na gusto niyang gawin, mga pangarap na matagal nang nalimutan. ‘Maglakbay sa ibang lugar.’ ‘Subukang mag-aral muli.’

“Mas mahalaga na magkaayos tayo. Magsimula ulit.” Natawa si Juliette, pero walang saya—punô lang ng disbelief at sakit ang tawa niya. “Naririnig mo ba ang sarili mo?” tanong niya, halos bumubulong pero mas masakit kaysa sigaw. “Gusto mong magsimula ulit? How? Paano kung hindi natin pinag-uusapan ’yung mga tanong na malinaw namang umiikot sa pagitan natin? Paano tayo magsisimula kung ikaw mismo ang nagsasara ng pintuan?”