Starved Novels & Stories

“Hindi ka pwedeng maging makasarili na isipin na dahil mahilig kumain ng carrot ang mga kuneho, magiging kuneho ka rin kung kakain ka ng maraming carrot.” Tumango nang nag-iisip sina Cadfan at Sheldon sa sandaling ito. Nagpatuloy si Carvalho, “Kung sino man na mayroong kapalaran na Lonely Star ay hindi lang magdadala ng sumpa sa kanilang asawa, anak, o kahit apo, ang pinakamalalang bagay ay hindi niya matatakasan ang pagiging mag-isa at kalungkutan sa dulo ng buhay niya. Iyon ang dahilan kung bakit siya naghirap sa buong buhay niya.”

Nakakaawa sila ngayong wala na ako kasi talagang mamamatay sila sa gutom. Hindi na rin sila makapaglaba ng mga damit nila, kaya’t natambak na ang mga marurumi nilang saplot. Kahit paglalaba, walang maaasahan sa kanila. Na-i-imagine ko tuloy ang malilibag nilang damit na nakatambak sa isang sulok ng bahay, at amoy maasim na hindi malaban-laban. ‘Yung kusina? Paubos na raw ang mga stock nila ng pagkain, pati ‘yung laman ng fridge. Ni hindi man lang makapunta ng palengke para bumili ng bagong supply. At ito pa ang pinakamasarap na parte—malapit na silang mawalan ng gas sa kusina, kaya wala na silang magamit sa pagluluto. Siguradong halos maglaway na sila sa gutom habang iniisip nila kung saan a

Binuksan niya yung isang tupperware at naamoy ko yung mabango na garlic rice. "Wala rin kasi ako kasama kumain sa unit ko kaya napagisipan ko na rin sabayan ka kumain," aniya. Napangiti ako. Naghila na ako ng silya at umupo na. "Salamat..." "You're welcome, preciosa." Sabay kami kumain ni Euros ng breakfast. Puro carbs ang kinain namin ngayon. Pero okay lang naman. Minsan lang naman ako kumain ng carbs dahil ayaw ko tumaba o magkaroon ng baby fats.

Amara pouted when her stomach grumbled, she’s hungry. Hinayaan niya na nga lang malipasan siya ng gutom sa pag babaka-sakaling mawala rin iyon ng tuluyan, pinagod niya na rin ng lubos ang kanyang sarili sa pag langoy upang sana ay maalis sa knayang isipan ang tungkol sa pagkain kaya lamang ay mas lalo pa yatang lumala. “Hmm, you and your empty pockets Amara...”

wika ni Lydia na siyang sinang-ayunan ko na lang. Kahit pa alam ko naman na imposible itong maligaw. Ang mahalaga'y mahanap namin ito. Third Person's POV Samantala ang babaeng hinahanap nila ay masayang kumakain sa isang fast food chain. Inabot na din ito ng gutom sa pamamasyal at pagbili ng ilang gamit niya. Hindi naman alintana dito na pinagtitinginan siya dahil sa dami ng inorder niya. What can she say? She's starving, alright! Isa pa kung hindi naman niya ito maubos pwede pa din niya iuwi o kaya ibigay sa mga nagugutom sa labas.

"Okay sige kaya kumain kana para makapag pahinga ka kagabi kapa umiiyak at namamaga na yang mga mata mo baka ma-dehydrate ka tapos mauubos ang lakas mo at di kana makakauwi " Kumain naman agad ang bata at dahil sa gutom ay naubos nito ang dinalang pagkain ni Silvestre. Siya ang nautusang kidnapin ang anak nina Andy at Jade, matagal na siyang may lihim na pagtingin kay Marika kaya naman kahit msama at labag sa loob ang pinagagawa nito ay wala siyang magawa kung hindi ang magsunod sunuran nalamang dito.

Hanggang ngayon ay tahimik ang buhay niya at walang nanggugulo. Tulala lang si Ariah habang nanonood ng movie sa malaking television na nakadikit sa dingding sa may sala. May hawak siyang bowl na may laman na strawberry at may isa pang bowl na may yogurt pangsawsaw. Iyon ang cravings niya ngayon. Pero dahil bored siya ay wala napasimangot siya habang nakatutok ang mga mata sa pinapanood.

Ako lang naman ang nagfeeling-feeling na meron kahit wala naman pala. Totoo pala yung mawalan ka ng ganang kumain ano? In my case kasi, parang namatay din yung taste buds ko kasama ng puso ko. Charaught! Pero mabuti at ganito ang style ko ng pagcope up kasi kung nagresort ako sa stress eating, tiyak lumubo na naman ako ulit. Lalo lang akong magmumukhang weirdo. Hashtag sadlife.

"Halatang hindi ka sa'kin nag-alala. Kakain nga ako. Pagkatapos mo. Isang subo pa oh? Para naman magkaroon ng laman iyang tiyan mo. Dapat may resistensya ka." Sino naman ang babaeng hindi bibigay sa malambing ngunit magaspang na tono na ibinigay ni Xorxell? Siya lang. Kaya nga'y hindi niya alam kung ilang sandok ng kanin at ulam ang naubos niya dahil totoong ganado siya sa pag kain.

Ngayon niya pa lamang ito nakita pero ramdam niya na mapanganib itong tao. "We wasted five days already. Just sign that d*mn paper! Para hindi na masayang ang oras namin!" Inis na saad ng may katandaan na lalaki. 'Five days... Sa loob ng araw na 'yan ay nakakulong lamang ako sa isang madilim na kwarto. Isang beses lamang nila akong pinapakain at pinapainom sa isang araw. I'm starving right now. Nanginginig na ang buong katawan ko... Nasisiguro ko rin na nag-aalala na ang mga kaibigan ko. What should I do? Makakatakas pa ba ako rito?'