Starved Mga Nobela at Kwento

"Halatang hindi ka sa'kin nag-alala. Kakain nga ako. Pagkatapos mo. Isang subo pa oh? Para naman magkaroon ng laman iyang tiyan mo. Dapat may resistensya ka." Sino naman ang babaeng hindi bibigay sa malambing ngunit magaspang na tono na ibinigay ni Xorxell? Siya lang. Kaya nga'y hindi niya alam kung ilang sandok ng kanin at ulam ang naubos niya dahil totoong ganado siya sa pag kain.

Ngayon niya pa lamang ito nakita pero ramdam niya na mapanganib itong tao. "We wasted five days already. Just sign that d*mn paper! Para hindi na masayang ang oras namin!" Inis na saad ng may katandaan na lalaki. 'Five days... Sa loob ng araw na 'yan ay nakakulong lamang ako sa isang madilim na kwarto. Isang beses lamang nila akong pinapakain at pinapainom sa isang araw. I'm starving right now. Nanginginig na ang buong katawan ko... Nasisiguro ko rin na nag-aalala na ang mga kaibigan ko. What should I do? Makakatakas pa ba ako rito?'

'Yon lang at tahimik ng umalis ang ginang. Naging tahimik naman silang mga naiwan sa hapag kainan. Si Xander ay patuliy lang sa pagkain na para bang hindi kumain ng isang linggo. He seems hungry. Habang siya naman ay hindi man lang magalaw ang pagkaing nasa harap niya. Gusto niya na lang makaalis kaagad dahil mukhang kakaliskisan sila ng buhay mamaya ni Mrs. Oxford.

wika nya sa isipan. "Naku, sir. we are sorry to inform you. we have only one Room available. napuno po ngayon ngayon lang. occupied na po ng mga gaya nyong na-stranded dahil sa ulan. 'di ba po magkaibigan naman po kamu kayo? mag-share na lang po muna kayo habang wala pang bakanteng Room." nilingon ni Mart si Sab. "IS it okay to you, Sab? wala, e. no choice na tayo."

I bet, I already have another set of bags under my eyes. Lumabas ako sa tent and I saw everyone how busy they were. But I was stopped by the wild grumbling in my stomach. Tama, ni hindi ko magawang kumain kagabi kahit nagutom ako. Sino ba naman kasi ang makakaramdam ng gutom kung napalibutan ka na ng multo. May pagkain naman pero hindi ko mapilit ang sarili ko na kumain. It's hard for me. My fear with ghost is way more than my hunger.

Masakit, haha. Mas lalo pa akong napaiyak ng may narinig akong tumunog. My belly groaned in hunger. We didn't ate dinner. No one cooked, and I wonder if he ate already. Paniguradong nagugutom na rin iyon katulad ko.

"Hindi ko ako makikita. Palabas ka na ng dimensyon." "Damn, I don't know if I even finished it. Hindi ko alam kung ano talaga ang pagsubok ko doon. I just did what I wanted to do." Sagot ko rito at napahawak na ako sa ulo ko dahil pakiramdam ko ay lalabas ng lahat ng kinain ko kahit yung totoo ay wala na akong maisusuka. I'm fucking starving. I can even eat a whole cow! "Tssk. You missed your chance. Too bad, you failed your test. You'll end up powerless and nothing is left." Saad ni Harithus sa akin na ikinanlaki ng mga mata ko.

Ngumiti siya. "Hindi ako galit, pero gutom na gutom na ako," nakalabing sabi niya habang hawak ang kumakalam niyang tiyan. Hindi kasi siya nagmeryenda kanina sa opisina, at dahil mag-aalas otso na ng gabi, ramdam na ramdam niya ang pagkagutom. "I'm starving too," segunda nito. "Let's think of something to take our minds off this hunger while we wait for assistance."

“Eat some more.” Ngumuso siya at muling nag-angat ng tingin dito. “But I’m already full.” “I didn’t ask,” masungit nitong sagot. “No one’s going to stand unless the food is finished.” Alana bit her lower lip and heaved a very deep breath. Mukhang wala siyang choice. At wala rin siyang balak na tumanggi. She’s been starving herself for so many months! Rising her business wasn’t as easy as she thought it was. Sobrang hirap pala talaga magtayo ng sariling negosyo na halos hindi na siya nagkaroon ng matinong tulog at nagkakain nang tama sa oras. Minsan pa nga ay si Yuen na ang nagsusubo sa kanya dahil hindi siya tumitigil sa pagtratrabaho.

I am so freaking helpless and I hate it! Kung kailan gustong-gusto ko nang lumaban ay saka niya ipinaparamdam sa akin na wala akong kakayahan! Ni minsan, hindi ko kinibo ang pagkain. Hangga’t hindi ako pinapakawalan dito, hindi ko susundin ang gusto nila. I’d rather starve to death than eat something that came from dirty games. Sumasakit na ang paa ko dahil sa kadena. It’s already swollen. Umupo ako sa lapag at sumandal sa kama. I was curling myself, hugging my knees, and thinking how I could escape. Tang ina mo talaga, Damon.