Starved Novels & Stories

​Alam niya ang panganib na dala ng presensya ng babaeng ito at ang maiwan sila na nasa iisang kwarto ay masyadong malaking pahirap kay Emilio. It was like putting a starving man in front of a feast he wasn't allowed to touch. God knows how Emilio wanted them to be like this, to be alone and have some quality time, pero sa sandaling ito, masyadong pahirap sa kanya dahil ang tanging sigaw ng sistema niya ay ang pawiin ang sobrang pagkamiss niya rito. Five years of starvation were clawing at his insides, making his self-control crumble. Napahilot na lang tuloy siya sa noo niya dahil hindi niya na alam kung ano ang gagawin.

My god kaya pa'la gutom na gutom na ako. I'm so hungry na talaga and si Kim hindi ko pa nakikitang bumalik kaya napagdesisyonan ko namang tawagan si Kim and sadly cannot be reach ito kaya napagdesisyonan ko namang pumunta sa ward ni Marianne at siya nalang aayain kung Kumain and at the same time siya muna pagbabayarin ko,eh sa wala akong perang dala..Huhu

Nag-aatubili siya, ngunit sa wakas ay pumayag siya dahil mahuhuli ang kanyang pagpupulong. Ngayon, nagluluto ako ng hapunan para sa amin. Sa libu-libong kaisipang tumatakbo sa aking isipan. Parang hindi ako makahinga sa sarili kong iniisip. Palagi silang naroroon at ngayon ay may ilan na idinagdag tungkol kay Gunner. "Anong hapunan natin mama?" Tanong ni Noah na nakaupo sa counter. “Oo, ano? I am starving” nakangiting dagdag ni Gunner sa akin.

Nasa likod ko siya, habang inihahanda ko ang mga sangkap sa lulutuin ko. Habang binubuksan ko ang undercounter, naalala ko si Cullen, pareho ng sakit ni Mrs. Valencia. Ang food aversion disorder. Hindi lang simpleng pananakit ng tiyan iyon, ayaw talaga ng sikmura na tumanggap ng kahit anong pagkain. Minsan, hindi lasa ang kalaban kundi stress, pagod, o kung anong bigat na dala ng isip.

Tumigil saglit si August upang uminom ng tubig. “Maaaring may nagawa akong mali noon, pero hindi porket nagkamali ay hindi na pwedeng magbago. May pakialam ako sa mga nakapaligid sa akin, lalo na sa’yo. Well, if you faint from hunger, that's fine; I can pack you up and carry you back right now.” mahaba pang litanya ni Fifth habang sinisimulan na ang pagkain at panaka-naka ang tingin noon sa kanya.

There, siya na ang bumasag sa katahimikan. “Tinapay at gatas.” Her usual meal. No wonder na ang payat nito. Paano ito magkaka-stamina sa kama kung ganito ito kapayat. Kama. of all things, ‘yon ang naiisip niya. Gusto na niyang batukan ang sarili. Iba na naman ang tinatakbo ng utak niya. This is just hunger, ipinagpalagay niya. Minaniobra niya ang manibela paliko sa drive thru ng isang fastfood chain. Magiliw siyang binati ng crew. She was smiling from ear to ear. Nagsisikuhan pa ito at ang isa pang crew habang sumusulyap sa kanya.

Bakit parang may kulang? Bigla ba niyang pinapansin kung paano siya tinitingnan ni Eldreed? Mabilis niyang iniling ang ulo at tinapos ang pagkain ng isang buong mangkok ng kanin. Lumipas ang araw nang parang magulo. Pakiramdam niya ay parang may mali sa paligid. Simula nang umalis si Eldreed, parang may kulang sa bahay. Wala siyang mapagkaabalahan, kaya panay ang kanyang paglibot sa loob ng bahay. Habang tumatagal, pakiramdam niya ay lalo lang siyang naiinis.

Marahil ay magandang buhay lang ang dinanas ng mga ito kaya hindi nila alam ang hirap ng mabuhay na walang inaasahan. Maswerte pa kung makakain sila noon ng matinong pagkain. Naranasan niyang magtiis na kumain ng panis dahil sa matinding gutom. Minsan ay purong tubig lang ang pananghalian niya para lang makatipid. Saka lang naman siya nakakakain ng tatlong beses sa isang araw nang maging working student siya. Kaya wala silang karapatan na iparamdam sa kanya na masamang tao siya kung 'yun man ang piliin niya. Dahil sawang-sawa na siyang magdildil ng asin.

Sobrang diin ng pagkakakapit niya sa manibela na halos ikasira nan iyon dahil sa galit. Samantalang si Issa naman ay hindi na napigilan ang sarili na maglakad-lakad dahil mukang hindi nabasa ng kaniyang ama ang email ng ilang oras ay wala pang dumarating para sa kaniya. She was hopeless, scared and hungry at the same time. Napahinto siya sa tapat ng isang 7-eleven kung saan mayroong kumakain doon na mga tao.

Habang buhay na itong nakasakal sa aming mga leeg. Iyan lang naman ang patakaran sa lugar na ito. At kung wala kang maiuuwi, hindi ka kakain.. at bubugbugin ka. Hindi puwede ang walang silbi rito. ------- PASADO ALAS sais na pero ni piso ay wala pa rin akong nalilimos na pera. Bakit ganon? Ang dadamot naman ng mga tao ngayon. Mapaparusahan na naman ba ako?