Starved Novels & Stories

A comfort. “I’ll cook for us. Just stay here. Okay?” "Okay," I said when he pulled away. Mabilis akong tumango. Inaantok pa ako, pero kumakalam na kasi ang tiyan ko. Gutom na gutom ako. As in starving. Hindi kami nag-dinner kagabi—masyado kaming naging busy sa isa’t isa. At hindi rin nangyari ang breakfast dahil halos buong umaga kaming natulog. Biglang umungol ang tiyan ko nang malakas. Narinig iyon ni Sebastian at napangiti siya.

But as if on cue, biglang tumunog ang tiyan ko. Nagkatinginan kaming dalawa pagkatapos malakas itong tumawa. Lintek na tiyan 'to ayaw makisama. Ipapahiya pa ata ako. Kakain ko lang ah. Pero yung kinain ko kanina, yun lang kasi ang kinain ko ngayong araw. Patubig-tubig lang ako. "See? Is that what you call full? Do you really think I didn't know that you are starving yourself because of that damn diet, Cleopatra? Why are you doing that? What for?"

Ang tubig ay umabot lang hanggang sa bewang niya. “Wala akong kinain mula kagabi, I only had a glass of orange juice and a bite of apple this morning, kaya mukhang flat.” “You shouldn’t really starve yourself, Rome. Ano na lang ang sasabihin ng buong pamilya mo at ni Gran kung sa pagbalik natin sa bansa ay mukha ka nang kalansay?” “You're exaggerating—” “But I’m sure you got my point.”

Nakangiting bumalik ito sa upuan. Hindi niya alam kung gaano karami ang nakain niya basta binusog niya ang sarili hanggang sa maubos niya lahat ng hinanda nito. "Salamat nga pala sa pagkain." Bumalik ang hiya niya ng matapos na siyang kumain. Ang gusto niya ay bumalik ng kwarto at magkulong ulit. "Don't do that again, Baby. Starving yourself is bad to your health."

Umiikot rin ang kaniyang paningin sa matinding pagkahilo. Kumapit siya sa lababo dahil bigla na lamang umalon ang kaniyang paningin. Nanghihina din siya, kaya't ang sunod niyang naramdaman ay ang pagbagsak ng kaniyang katawan sa malamig na tiles. “Kamusta? Tumawag na naman si Sir, tinatanong kung kamusta raw ba si Miss Yvonne.” “Hindi pa nagigising, pero may IV fluids na. Starvation and dehydration ang sanhi ng pagkawala ng kaniyang malay.”

Mukhang napikon naman si Kenneth dahil ito lang ang hindi nakaintindi sa mga sinabi niya. “Just stop… Please, stop…” Naii-stress na si Eclaire. Hindi lang dahil sa makulit ang kausap niya, pera lumalamig na ang pagkain niya at kanina pa siya gutom na gutom. Tipong kung pwede lang niyang kagatin ang binatilyo para layuan na siya nito, ginawa na niya. Bukod pa roon, parang gusto nang dumugo ng tenga at ilong niya sa kaka-ingles nito. Wala siyang sapat na carbohydrates para sunugin, hindi nagpa-function nang maayos ang utak niya. “I’m really starving…”

At hindi niya sasabihin dito ang nag-iisang sagot: ang mag-hunger strike habang brokenhearted at maglabas ng galit sa punching bag bawat buhos ng toyo niya. Hindi rin naman makatutulong dito sakaling sabihin niya. Sa kanya lang kasi uubra iyon. Masyadong manipis ang braso ni Alyson para makipagsuntukan sa anuman at sa kaninuman. Sa ilang araw na pagkukulong sa apartment ay ilang ulit na siyang muntikang mahimatay sa gutom at sa dehydration sa kaiiyak. Lagi rin siyang galit. Kahit na may kilig ding rasyon ang mga pagkaing padala ni Adam ay pinigilan niyang magtakaw. Nilubos-lubos niya ang pagluluksa para matapos na. Ayaw na niyang magpakita sa lalaki na iiyak-iyak pa rin sa naunsyaming pag-ib

Marahan akong tumango bago inextend ang kamay ko para abutin ang tumbler ko na may lamang malamig na tubig. “Hindi ka ba talaga kakain, Gab?” Umiling ako. “Wala akong gana, Kath. Kahit na subukan kong kumain, sigurado akong isusuka ko rin iyan. Hindi kaya ng sikmura ko na tumanggap ng pagkain ngayon. My system is upset. My whole body including my appetite just won’t cooperate. I’m a mess.”

Habang nakatayo ako ay hindi ko magawang hindi mailang dahil habang kumakain ang senyorito ay nakatitig ito sakin Abnormal ata to nag papainggit ba sya kumain kumukulo tuloy ang aking tyan hindi ko alam bakit bigla akong nagutom Napansin kong ngumisi ito hindi ko alam kung namamalikmata lang ako ng hawakan ko kasi ang aking tyan ay nakita ko itong ngumisi pero pinag sawalang bahala ko na lamang yun Hindi pa niya natatapos ang kanyang kinakain ng tumayo ito at tumalikod sa tingin ko ay tapos na syang Kumain Nakahinga ako ng maluwag dahil sa tapos na ito kumain nag lakad sya paalis pero nakakailang hakbang pa lang sya ng humarap ito sakin kaya nag umpisa nanaman ako kabahan " Eat that, your st

Ayon laptop parin ang kaharap nito at subsub sa trabaho walang pinapalampas. Dahil sa pagod at sobrang stress na rin. Agad nakatulog si Zara na hindi man lang tumikim ng pagkain. Pati damit ay hindi man lang nakapagpalit. Mga ilang oras din siyang nakatotok sa trabaho at nang kumalam ang kanyang sikmura agad siyang tumayo at tinungo ang lamesa na may lamang pagkain. Nabigla siya ng makitang hindi man lang nagalaw ang mga ito. Bigla siyang napasulyap sa kinaroroonan ni Zara.