Starved Mga Nobela at Kwento

Nagsimula na itong kumain ng hindi sila pinapansin. " Do you think we can finished all of the food you order Echo? " nakataas na kilay na tanong ni Zarick rito. " Of course. I'm really hungry dude and it wasn't enough for me. That's why I order alot of foods " masayang sagot ni Echo sa kaibigan habang abala ito sa paglalagay ng pagkain sa pinggan niya. " I can't believe you Echo. What kind of stomach do you have that your not even satisfied with a one dish? " napapailing na tanong ni Zarick sa kaibigan.

Kung hindi, hindi niya maipaliwanag ang sarili. Sinabi ni Mary sa kusina na maghanda ng pagkain kapag bumalik sila sa Tremont Estate. Masyadong abala ang grupo para sa tanghalian. Sila ay pagod at gutom. Si Aristotle ay gutom na gutom upang maghintay para sa pagkain. Uminom siya ng isang bote ng gatas bago agad nakatulog. Nakadikit pa rin ang mga butil ng luha sa kanyang kulot na pilik-mata. Ito ay isang tunay na nakakasakit ng damdamin na tanawin.

Tuluyan nang nakatulog si ivana kaya lang invade ni davin ang mga panaginip niya, nagising siya na basang-basa na ang unan sa luhang ibinuhos niya habang natutulog. .pagkatapos ng mahabang pagbabad sa batya kinaumagahan, nagbihis siya at lumabas para mag-almusal dahil walang pagkain sa apartment niya, huminto muna siya sa tindahan para bumili ng papel, kailangan niyang tingnan ang mga wanted ads, Kailangang makakuha ng trabaho sa oras, ang kanyang kapatid na babae ay uuwi ng tatlo.linggo oras at walang anumang bagay na nagparamdam sa kanya na tinatanggap.Inalis ni ivana ang kanyang account nang araw ding iyon, binayaran ang kanyang flight, ang kanyang Accommodation, at ang perang natitira sa

Sa halip, itatanong ko, "May gusto ka bang sabihin?" Ngunit hindi pinansin ni Stanford ang tanong ko at sinabing, "May mga lugar kung saan gusto kong pumunta at kumain. Ang sarap talaga ng mga pagkain sa mga lugar na iyon, pero na-miss ko ang pagkaing niluto mo." Tumigil siya saglit at tumingin sa akin. "Hindi pa ako kumakain simula umaga. I am starving." Kinakabahan ako sa narinig ko. Alam ko ang lagay ng tiyan niya.

Sobrang strikto ng Daddy niya na kapag nagkakamali o sumusuway siya, agad nitong i-freeze ang kanyang bank accounts. Noon, nung nagka-crush siya nang maaga at muntik pang maloko nang sobra, na-freeze ang bank account niya nang isang buwan. Sa buwan na iyon, araw-araw siyang kumakain lang ng loaf bread at ginisang gulay at halos ikadepress niya iyon. Isang araw, umuwi siya nang gabi at wala nang kahit anong pagkain. Si Isabela ang nag-abot sa kanya ng isang malapit nang mag-expire na sandwich.

Nakaupo na ito sa may malaking tipak ng bato. Humalikipkip naman si Katarina, narinig niyang muli ang pagkalam ng sikmura niya. Kaninang umaga lang sila nakakain, kaya dama na niya ang labis na gutom. Wala rin tubig na pweding mainom nila. Kung hindi sila mahahanap benti kuwatro oras ay mamatay sila sa dehydration! "You want this." Sabay na pag-abot nito ng gummy bear. Marahil ay kay Claims iyon.

"I thought I'm going to starve to death." "Hindi ka ba nakakain kagabi?" "No, hindi ako nakakain buong araw at buong gabi kahapon. They starved me to death to punished me, then caged me on the stage naked and cuffed my hands together. I'm telling you, it's the worst thing that ever happened to me." I grabbed the spoon, scooped a spoonful of rice and shoved it inside my mouth. "Sigurado akong may rason kung bakit ka pinarusahan."

But I don't have a choice. Kaya ko namang tiisin ang araw-araw na pambubugbog hindi ba? Kaya ko. Mag-iisang taon na. Kaya ko. Kaya ko 'to. Dahil kung umalis man ako dito ay wala rin akong pupuntahan. I am broke. I don't have money. Can't even buy a single bread. My husband is feeding me. Kaya kahit mabugbog ako araw-araw ay wala akong magagawa kundi magtiis.

aniya pa matapos lunukin ang kinakain, bago uminom ng tubig. Tumikhim naman ang ama niya habang walang awa na tinutusok ang steak. Halatang wala itong ganang kumain at apektado sa kung ano mang bumabagabag sa isip nito. "Dad, don't get me wrong... but if you can't save Alfonzo Tech from suffering bankruptcy, then let it go. Bitawan mo na Dad, puwede pa naman tayong magtayo ulit ng business. Magsimula ulit... At least you did your part-"

“Hindi ko kasi alam kung anong gusto mo kaya nagpadeliver ako sa lahat. Medyo malamig na nga lang. Kanina pa kasi ang mga ito.” May plato ng nakahapag sa mesa para sa kanilang dalawa. Sa totoo lang ay gutumin siya. Mabilis kasi ang metabolism niya o sadyang patay-gutom lang siya pero ng mga sandaling iyon ay kahit na nag-aalburoto ang tiyan niya ay wala siyang ganang kumain. Habit na niya na kapag stress siya ay hindi siya makakain. Ewan niya pero parang ayaw magpalunok ng pagkain. “Wala akong gana.” Ewan niya pero masyado siyang overthinker. Palagi niyang iniisip ang mga bagay na hindi na dapat niya iniisip.