Starved Mga Nobela at Kwento

Gutom siya, at kailangan niyang unahin ang sikmura. Hindi sumagi sa isip niya na gumamit ng hunger strike para mapilitan si Morgan na palayain siya. Alam niyang hindi ganoon kadali si Morgan na padadaig sa banta. Kung sakaling magpakagutom siya hanggang mawalan ng malay, tatawagin lang nito ang family doctor at bibigyan siya ng nutrient solution para manatili siyang buhay. Sa sariling salita ni Morgan, “Kung hindi kita bibitawan at namatay ka, kasalanan ko iyon.”

Isang katahimikang nakakabingi, isang kawalan na parang butas sa kaluluwa niya. Ang sakit… hindi na niya makayanan. Parang may malaking bahagi sa pagkatao niya ang pinunit, kinuha, at hindi na kailanman maibabalik. Aiden let out a deep breath and moved silently to the table to grab the food he brought earlier. "Fine. But you need to eat first. Ilang araw ka ng walang kinakain. Kung hindi dahil sa dextrose at kaunting inom mo ng tubig, baka hindi mo na kayanin," he said firmly.

Wala akong nagawa kundi hubarin 'yong sapatos niya at tanggalin ang cellphone niya sa kamay niya. Kawawa naman ang mapapangasawa ng babaeng 'to. Wala itong nalalaman sa buhay kundi ang pagsasayaw at kunting luto lang. Mabuti kung makapangasawa siya ng foreigner para may yaya. Ako 'yong nangangamba sa buhay ng babaeng 'to eh. At paano kung si Stell ang mapapangasawa niya? Si Stell na halata kaagad sa pormahan na galaan at banda lang ang inaatupag. Kawawa ang mga junakins, malnourished dahil gutom.

Saway niya sa isip. " C-can we just eat? I'm famish." pasimple naman niyang tinanggal ang mga kamay ng binata sa mga balikat niya. Gusto nang batokan ni Stacey ang sariling katangahan. She felt like a starving maniac. Damn her hormones! sita niya sa sarili.

“Oh my gosh… ano ‘yan? Huwag mong sabihing… poop ‘yan?!” Walang emosyon ang mukha ni Zedhryx habang inihagis ang jacket pababa. “Surströmming,” malamig niyang sagot. “Sinasabing pinakamabahong canned food sa mundo. Idea ni Zane.” Napakurap si Alice, saka napailing. “Zane really has… very creative ideas,” sabi niya, halos mapangiwi. “Hindi lang ‘yan mabaho, parang biological weapon na ‘yan!”

Mabagal at maingat ang bawat hakbang, natatakot na magkamali sa harap niya. “S-Sa labas may inasikaso lang.” “Where?!” Napatalon ako sa gulat nang hampasin niya ng malakas ang lamesa. “M-May hinanap lang ako…” “Ng kalahating araw?! Sinong matinong asawa ang aalis ng kalahating araw ng wala man lang iniwang pagkain para sa pamilya niya? My daughter has been starving. Pagod na pagod ako galing sa trabaho. Dalawa na kayong nandito sa bahay pero wala pa ring nakapag handa ng pagkain?! Anong silbi mo Samarah?!” Hindi ako nakasagot. Halos masugat ang mga daliri ko sa kakukutkot ko rito habang nakikinig sa kanya, “Tigilan mo aki sa kaiiyak mo Samarah, hindi nakakatuwa.”

He deserves better. "let's eat babe, i'm starving" tumango ako at dinampot narin ang fork sa aking harapan. Ngayon ko lang napansin na pasta pala ang sinerve nila sa amin. We started eating without glancing at each other like it's as if we were too hungry. Pero alam kong gaya niya ay pinapakiramdaman niya rin ako sa kanyang harapan.

CHAPTER 13 Nagtataka ako kung bakit may oras ang kaluluwang pumapasok sa katawan ko. Bakit may limitasyon ang kanyang oras. Paano mailigtas ang mga nabiktima nito kung paglampas ng alas dose ay umaalis na ito. Paano namin maipagtanggol ang bawat isa. Nahiwagaan talaga ako sa OVEN na ito. Maya maya pa'y nabigla ako ng umusok ang oven. Bigla itong umusok ng maitim na maitim at naririnig ko ang kakaibang mga hiyaw o sigaw nito na para bang nahihirapan! Nasasaktan ng sobra na parang kinakatay. Bumabalik sa aking alala ang mga naririnig ko noong hindi pa kami nakakarating dito sa kagubatang ito. Mga sigaw at ingay na sobrang sakit na sakit. Kaya ako nagtataka. Kaya unti unti akong lumapit sa

Humarap si James sa mga representative, na nagmamakaawa ang mga itsura. Nawala si James sa sarili habang nag-iisip. Kahit na hinohoard ng Wyrmstead ang mga reserbang pagkain sa nakalipas na mga taon, sapat lang ito para tumagal ng ilang taon. “Kamahalan, parang awa mo na, tulungan mo kami. Ang bansa ko, na may populasyon na sampung milyon ay ilang araw ng hindi kumakain. Habang nag-uusap tayo ngayon, patuloy na dumadami ang mga bangkay sa kalye.

Or kung narinig man nito iyon ay tila wala naman itong pakialam dahil patuloy lang ito sa tahimik na pagmamaneho. Kagat labi na pinakiramdaman niya ang sarili. She's really starving. Siguro kung nasa labas siya at hindi komportableng nakaupo sa de aircon na sasakyan nito ay baka nahimatay na siya. She felt another pang of hunger. Alam niyang tutunog nanaman ang kanyang tiyan kaya inunahan na niya ito. "Can we play some music?"