Starved Mga Nobela at Kwento

Lumipas nga ang dalawang araw na walang kahit isang patak ng tubig o piraso ng totoong pagkain na pumasok mula sa labas, and the absolute reality of starvation completely destroyed my remaining human dignity. Ang matinding panghihina ng aking katawan at ang walang tigil na pagkirot ng aking sikmura ay umabot sa punto na hindi ko na kayang tiisin, pushing my psychological survival instincts to the ultimate limits. Napatingin ako sa sahig kung saan may isang gumagapang na malaking ipis, and before my brain could even process the absolute disgust, unti-unting nawala ang lahat ng aking pinagmamalaking high-society pride.

giit ko. “I know, but I still have work later. Wala akong maipapakain sa ’yo kapag lumubog ang kumpanya ko. Maluho ka pa man din. Now, eat or we’ll both starve to death.” At talagang ginawang panangga pa ang pagiging maluho ko, huh? Ang OA, OA, OA niya talaga! Sobrang OA mo, Rev!

Failed na nga sa job applications, failed pa sa buhay. Naglakad ako papunta sa may counter. The sound of my stomach growling pulled me from my thoughts. Kahit gaano pa ka-problema ang tao ay hindi dapat malipasan ng gutom. Kaso kung isang piraso lang din ng instant noodle ang makikita mo sa kusina ay mawawalan ka talaga ng gana kumain. The rest of the kitchen was as empty as my bank account. Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head.

"A-Ang manyak mo talaga kahit kailan! Nagtatanong lang naman ako kung pwede tayong lumabas eh!" Jay chuckled, a rough, strained sound. He leaned back in his leather chair and ran a hand through his messy hair. "I'm a man on day ten of absolute starvation, baby. Don't test my control. And no, we are not going out. You still have four days left to rest."

umiiyak n'yang sagot. Hinawakan ko ang balikat n'ya para alisin sa pagkakayakap sa akin, pero lalo n'yang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin. Hinyaan ko muna s'yang kumalma hanggang sa kumalas na s'ya sa pagkakayakap sa akin. Basa ng luha ang mukha n'ya at maski ang suot kong damit ay nabasa na. "I don't have cash, I left my home with nothing on me, and I'm starving," umiiyak n'yang saad sa akin.

Kabaliktaran nitong nasa kabila ko. Ang masaklap pa after kong sandukan ang sarili ko ay hinayaan ko lang si Avry. Panay na ang buntong hininga nito. Akma na itong tatayo at wala na atang balak kumaen ng pigilan ko siya. "I'm not hungry. I lost my appetite. Kayo na lang kumaen." Badtrip na talaga siya. Tingin ko si mama ang nagpa trigger. Haha.

“Go ahead, show me how it’s done.” Tumayo ako, lumapit sa stove. “Fine. Watch and learn.” Binuksan ko ang apoy. Nilagyan ng mantika. Nag-crack ng itlog. Sizzle. Aba, ayos. Maayos ang itsura. Pero sa hindi ko alam na dahilan, bigla itong nanikit sa kawali. Tapos nabasag ang yolk. “Perfect,” sarcastic na sabi ni Dean. “We’re gonna die of starvation.”

Sabi nito at lumayo sa kanya. Napa-upo si Amy at umiyak, sa buong maghapon, walang narinig na ingay si Amy mula sa kwarto. Nanghihina na ngayon ang kanyang katawan dahil hindi siya nakakain kahapon ng gabi at hindi rin siya nakakain ngayon ngunit napagdesisyunan na niya sa kanyang puso na huwag kumain ng kahit anong pagkain hangga't hindi niya nakikita ang kanyang mga anak kahit pa mamatay sa gutom.

Failed na nga sa job applications, failed pa sa buhay. Naglakad ako papunta sa may counter. The sound of my stomach growling pulled me from my thoughts. Kahit gaano pa ka-problema ang tao ay hindi dapat malipasan ng gutom. Kaso kung isang piraso lang din ng instant noodle ang makikita mo sa kusina ay mawawalan ka talaga ng gana kumain. The rest of the kitchen was as empty as my bank account. Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head.

SAMANTALA, sa mansion habang nasa harap ng hapagkainan ay nakatunganga lang si Katherine, hawak ang kubyertos pero hindi naman magawang kumain. Noong isang araw ay biglang sinira ni Cain ang kanyang cellphone matapos abutang gamit ito. At habang lumilipas ang araw ay mas lalong tumitindi ang masama nitong ugali. Sa puntong hindi na niya maintindihan o kung saan lulugar. Lahat ng gawin niya ay nagagalit ito kaya maging siya ay naaapektuhan na at nawawalan ng ganang kumain dahil sa stress.