Stiff Novels & Stories

He deserves it! Pumasok siya. As soon as he stepped in, my clinical gaze stripped him down. Posture: rigid but projecting an arrogant dominance. Gait. steady, perfectly balanced in his expensive black leather shoes and navy-blue suit, yet there was an underlying tension in his pelvic region—a subtle stiffness indicative of chronic psychosomatic stress.

Saad ko na ganoon pa rin ang boses. Unti-unti kong ibinaba ang aking mga paa sa tiled floor. Medyo nanginig ang tuhod ko pero nakahawak naman sa akin si Papa at Vander. Unti-unti kong inangat ang sarili ko hanggang sa nakatayo ako. Wala akong maramdaman na kakaiba, o sakit. I tried to bend my back and still it doesn't hurt, pero ramdam ko na medyo stiff siya kesa sa normal, but it's not bothering though.

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.

tanong niya pa. "'Yung leeg ko, Lino. Parang nastiff neck," sabi ko habang napapangiwi. Ang sakit kapag ginagalaw e. "Stiff neck?" "Iyong ang sakit kapag lumilingon ako sa likod," sagot ko. Ano bang tagalog nun?

Pero bago ko pa matapos ang sentence, bigla siyang gumalaw. Naramdaman ko ang pag-slide ng kamay niya sa likod ko, hinahagod ang spine ko in a way that sent unexpected chills all over my body. Napakagat ako sa labi ko. "Ano ba—" "Bakit ang stiff mo?" bulong niya, his breath warm against my forehead. "Para ka namang hindi sanay na may kayakap." Syempre hindi! Ano ka, hilo?! "Because I’m not!" irap ko, but my voice was embarrassingly weak.

Nakatagilid ng higa patalikod habang namamaluktot. "Stubborn." Tinotoo nga nito ang sinabing sa sofa ito matutulog. Mukha itong pagod at nilalamig. Kung bakit ba naman kasi ang sahig ang nakakumot at hindi ang katawan nito. Ito ang babae, ito dapat ang nakahiga sa kama. Isinuksok niya ang kaliwang braso sa ilalim ng leeg nito at sa ilalim naman ng tuhod ang kanan at maingat niyang inilapag ang maliit at magaang na katawan ni Meredith sa gitna ng kama at kinumutan.

Looks like Thoper will not leave me alone. Stubborn as always.

Hindi na niya kaya magtapang-tapangan ng mabilis siya nitong itinaob sa kama. Tuluyan na siyang naluha ng itaas nito ang kamay niya sa headboard ng kama at lagyan ng posas ang kamay niya. "No! L-Let me go you crazy pig!" Malakas na humalakhak ito na parang isang baliw. "Damn you, bitch, you're turning me on!" Ano bang klaseng sakit sa utak mayro'n ito? Bakit parang tuwang-tuwa ito na makakita ng takot na takot at nahihirapan?

One of the things I hate is when I'm stuck in a situation I don't like. Tipong I won't be able to think straight. Tipong hindi ko alam kung paano aalis sa sitwasyon na 'yon. And hell, it's happening. Para akong tangang napapikit na lang in front of Sir Troy. I don't know what to do. It's so embarrassing. Nang muli akong mag-angat ng tingin sa kanya ay kita kong nag-aalala rin siya. He kind of looked awkward too.