Still Awake In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Hanggang sa nakatulog ito ng mahimbing at maging ako na rin. Kinaumagahan nagising ako sa ingay ng boses niya. "Ouch! My head!! My head is aching." maarteng wika pa nito. "Love, wake-up! Please, can you get me some water?" utos niya at kahit medyo antok pa ako bumangon na rin ako at naglakad patungong pintuan. At nang pipihitin ko na ito napatigil ako bigla at bumalik sa kama sabay sabi; "Bahala ka sa buhay mo, sino ba kasing nagsabing magpakalasing ka kagabi huh!!!" sermon ko dito. Akala niya kasi natutuwa ako sa kan'ya sa mga pinag gagawa niya.

Chapter 39spg When she woke up Blake was already awake habang nakaunan sa braso nito at nakaharap sakanya. "Good morning, is your head still aching?" Masuyong tanong nito sakanya. She shook her head wala siya sa mood ngayon pakiramdam niya ay naiinis siya kay Blake at akma siyang babangon ng pigilan siya ni Blake. "Where are you going?"

Because he's already awake. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at unang sumalubong sa kanyang paningin ang mukha ng isang tao na hindi pa niya makilala dahil nanlalabo pa ang kanyang mga mata. The person was gently calling out his name and voice of that familiar sounds so familiar to Nexus. Kumunot ang noo ni Nexus at paulit-ulit siyang kumurap hanggang sa tuluyan ng luminaw ang kanyang paningin at tuluyan na niyang nakilala ang mukha ng taong nasa harapan niya.

Ashton "Kumusta na siya?" Anas ng isang boses. "Okay lang naman siya, bumaba na rin ang lagnat nito, natutulog pa rin siya hanggang ngayon." Tugon naman ng isa pang boses. Medyo okay na ang pakuramdam ko pero nanatili pa rin akong nakapikit, hindi ako gumalaw sa pagkakahiga ko sa kama at umaktong natutulog pa rin.

bilin niya. "Okay. Pero ikaw rin, ha? Hindi ka pa natutulog simula kagabi," sabi ko. Ngumiti lang siya nang tipid. Alam kong hindi siya matutulog. Alam kong hangga't hindi kami nakatapak sa lupa ng Pilipinas, mananatiling alerto ang bawat nerve sa katawan niya.

Ysla Bago kami matulog ni Nathan, palagi muna kaming nag-uulayaw, walang palya, walang mintis. Parang ritwal na namin iyon tuwing gabi, isang tahimik ngunit maalab na paalala ng koneksyon naming dalawa. Minsan, kahit sa paggising pa lang, lalo na kung nauuna pa kaming magdilat ng mata kaysa sa pagtunog ng alarm, ay inuulit namin ito na parang hindi sapat ang gabi para iparamdam ang init at uhaw ng isa’t isa.

Hindi! Nagsimulang tumulo ang mga luha ko dahil sa naisip ko. Napatingin ako sa nalaglag na kumot at doon ako tuluyang napaiyak. It's not a dream. It's not a good dream. It's real. Totoo. Totoong nandito siya kagabi. **Can someone wake me up from this nightmare? I'm so tired.** Ang ingat na mga yabag niya, ang pagkumot niya sa akin, at lahat ng iba pa—totoo iyon. Hindi maaari. Ang anak ko!

Hindi ako kampante sa ipinakitang akto kanina ng babae, mas mabuti ng nag-iingat ako Dahil sa pagod, nakatulog kaming mag-iina sa kama. Pagod dahil sa pag biya-biyahe pero kalaunan nagising din ako dahil sa ingay Papungas pungas ang mata kong bumangon at napansin ang madilim na paligid galing sa glass window ng kwarto "I'm sorry po pero we'll wait our mom to wake up muna, sabay sabay nalang po kami mamayang kakain" boses ni Ally

bale wala nitong sagot. Para akong naubusan ng sasabihin. Ano bang dapat isagot sa sinabi nito? Na nagpapanggap lang akong tulog? Napabuntong hininga na lang ako habang nakapameywang. “I was awake. Nakapa mo naman kung gaano katigas diba, kaya sigurado akong alam mong gising ako.” “Eh, bakit ka humihilik?” tanong niya na nakatitig sa mga mata ko.

Nasaan ba ako? Agad akong napabagsak sa kama nang hindi na nakaya ang sakit na naramdaman. Ipinikit ko nang madiin ang mga mata habang hinihintay na mapawi ang sakit. Maya maya pa ay narinig ko ang pagbukas ng pinto sa silid. "Oh. Finally, you're awake." isang malamig na boses ng isang lalaki ang narinig ko bago ang pagsara ng pinto ng kwartong kinaroroonan ko.