Novel & Cerita Stolen Life

"Yup! Here's one of my cards, you can buy all you want and you need. I also opened a bank account for you so I could transfer funds if you need cash." "Sobra naman 'to honey, hindi naman ako nanghihingi ng ganito kagarbo. Makasama lang kita ay masaya na 'ko. Sanay naman ako sa hirap ng buhay," kunway pagdadrama nito habang hinihimas himas si Tristan. Sa loob-loob niya ay gusto niya ng magpagulong-gulong at magtitili sa sobrang saya.

Mas mabuti pang kay Carley ako dumiretso dahil maiintindihan niya ako, dahil walang alam ang kapatid ko sa nangyayari sa akin, dahil na rin sa pagsisinungaling ko sa kaniya tungkol sa totoo kong trabaho sa Maynila. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko inaasahan ‘to. Hindi ko naman alam na mangyayari ito sa akin at sa trabaho ko. I failed my job—my mission. Na-scam pa ako. Hindi ko na alam kung paano pa ako makakaahon. Kailangan pa ako ng nanay at kapatid ko. Bakit ngayon pa ito nangyari sa akin?

Hindi niya matutukoy kung paano, ngunit may nakatagong kwento sa likod ng mga salitang iyon. Patuloy na nag-usap ang misteryosong tao at ang mga pulis, na nagbabalik ng mga ideya tungkol sa insidente. Si Mike ay nawawala sa kanyang sariling mga iniisip, nahulog sa isang madilim na lugar ng kanyang isipan, at nagsimula nang magduda sa mga pagkakakilanlan ng mga taong naroroon. "Please, Mike," sabi ng misteryosong tao. "I just want you to know that I’ve been watching everything. Everything."

Pupunta lang naman siya dapat sa condo ng kapatid niya para kumpirmahin kung anak nga ba ni Josef ang pamangkin niya, pero nauwi siya sa ganitong sitwasyon. Habang mabilis ang takbo ng sasakyan, dahan-dahang ibinaba ni Athena ang kanyang cellphone sa pagitan ng kanyang mga hita. Sinusubukan niyang mag-tipa ng mensahe kay Josef nang hindi napapansin ng mga kasama. To: My Husband Please, help me. Someone's trying to kidnap—

"Akala ko ay tuluyan mo nang nakalimutan ang pangalan ko habang nagpapakasaya ka sa pera at sa asawa ko." "Lie, please..." pakiusap ni Lia sa nanginginig na boses. "Mag-usap tayo nang maayos. Nasaan ka ngayon?" Isang matigas at walang awang tawa ang pinakawalan ni Lie mula sa kabilang linya. "Mag-usap nang maayos?" inulit ni Lie ang mga salita. "You stole my life, Lia. You lived in my penthouse. You slept with my husband. You wore my identity for more than a year. At ngayon ay hihilingin mo sa akin na mag-usap tayo nang maayos?"

Nahulog sa damuhan malapit sa kanya. Saglit silang pareho napako. Kinuha ni Liana ang cellphone. At doon siya nanigas nang makita ang wallpaper nito. Siya. Picture niya. Stolen shot. Nakangiti sa garden habang may hawak na libro. Siya ang wallpaper. Hindi si Stacey. Kumakabog ang dibdib niya. Halos himatayin sa kilig at takot. “Ninong…” halos pabulong, nanginginig ang boses.

I felt dizzy. No. No, this couldn’t be happening. “Please,” he added gently. “I’m telling you this not to ruin your life. But maybe to help you understand why it happened the way it did.” My throat tightened. I couldn’t move. Couldn’t breathe right. “Why me?” I whispered. “Why not leave me where I was?” He shook his head. “Some children are stolen to disappear. Others… are stolen to stay hidden.” With that, he left—this time for real. No envelope. No warning.

+ ELOISA TAYLOR, LOCATED AT PINKY'S HEADQUARTERS, TOGETHER WITH ANALYN CUSTER + Mas lalong nanginig ang katawan ko sa narinig. Palapit na nang palapit na ang katapusan. Bawat minutong lumilipas ay mas lalong nauuwi sa pagkadelikado ang buhay ng iba. Mas lalo ko ring naririnig ang putok at pagsabog sa ibang parte ng gubat. Muling ngumiti si Stewart at tumango. "Let me," he said. "I enjoyed my life already, and if this bullet will kill me, then it's really my time." Kibit-balikat niya na akala mong sinusubukan ang tadhana niya.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

"Kilala mo ba yun?" "Sino po?" tanong ko. "Si Steven Montero. Yung anak ko nako, patay na patay doon, puro picture nun ang bahay namin, kaya naging crush ko na rin." tumatawang kwento nito. Ngiting aso akong tumingin sa kanya at nagsalita. "Ay ganon po ba?" Mas gwapo pa po si Lennox. "Swimmer yun, sikat yon, bakit kasi hindi ka bumili ng cellphone. Ikaw lang talaga ang kilala kong walang ganon."