Subalit Meaning Novels & Stories

Subalit, ang dila ko na rin ang mismong umaatras. "Huwag kang mag-alala, hindi naman kita gagalawin at hidni magyayari 'yon sa buong buhay ko. Dahil, ayaw ko na rin ,ma-ulit pa ang isang gabing nangyari sa ating dalawa. Hindi naman tayo hahantong sa ganito, kung hindi nangyari ang bagay na 'yon. So, bahala ka na rin diyan. Inaantok na ako kaya mauuna na ako sa malambot kong kama. Kung ayaw mong tumabi sa akin. Pwes, diyan ka sa ibaba matulog at huwag mo akong istorbuhin," sabay nakakalokong ngiti niya. Nagawa pa niyang tumalon sa kama nang may suot pa siyang sapatos. Walang hiya, hindi man lang muna makapagbihis.

Subalit sadyang hindi siya mapakali dahil naglalaro sa kanyang imahinasyon ang mga eksena na nangyayari sa itaas, dahil na rin sa ilang mga alaala, parang kasing isang malinaw na palabas na paulit-ulit sa kanyang alaala ang anyo at ginagawa ng hubad na katawan ng dalawa. May kung anong pait sa kanyang pakiramdam habang sumasagi sa isipan ang bawat paghaplos na ginagawa ng babae sa kanyang amo, pero kasabay noon ang pag-iinit na kanyang nadarama habang na-iisip ang pagdampi ng mga labi ng lalake sa magandang hubog ng katawan ng kaniig. Napatigil lang siya sa pagmumuni nang mabatid ang isang kakatwang tunog, mula sa may labas, naging tahimik rin bigla ang buong kapaligiran dahil doon.

Subalit, napatda siya sa magandang tanawin na nakalatag sa ibabaw ng kama. Dahil ang magaling na si Maurine ay mahimbing na natutulog. Nakasuot lang ito ng ternong itim na panty at bra. Nakadipâ ang mga braso nito habang nakabukaka ang bilugan nitong mga hita.

Subalit, sa lahat ng iyon, isang pangungusap lang ang tuluyan nagpalabas ng mga luha niya. “I shouldn’t have married that woman.”

Subalit, nagulat na lang siya nang may isa pang kamay na kumuha rin doon. Mabilis siyang napalingon sa likuran. Sa sobrang abala niya sa ginagawa, hindi na niya namalayan na may tao na pala roon. Muntik na siyang matumba nang makilala kung sino ang naroon. Kasabay ng panlalaki ng kaniyang mga mata ay ang pag-awang ng kaniyang mga labi, habang nakatitig sa lalaking malapad na nakangiti sa kaniya.

Subalit, isang hikbi ang lumabas roon. Hindi siya si Jonelyn, hindi siya ang asawa nito. Ang kakambal niya iyon!

Subalit, naiisio niya rin kung ano ang mangyayari sa kanya sa susunod na mga taon dahil ang buhay ay hindi naman palaging masaya at hindi rin palaging malungkot. Umupo siya sa isang malaking bato at tumingin sa dagat ng may ngiti sa kanyang labi. Maya-maya ay may biglang nagtakip sa kanyang mga mata at nang hawakan niya ito ay alam na niya kung sino. "Good afternoon," sambit ni Cael at saka tinanggal ang kanyang mga kamay sa pagkatakip ng kanyang mga mata at saka ito umupo sa tabi niya.

Subalit, napakakaunti ng kanyang kinakain—at napakababaw ng kanyang tulog. Hindi na niya binanggit ang pangalan ni Blake, at hindi na rin siya nagtanong tungkol sa pagsabog. Madalas ay nananatili lang siya sa kanyang silid, nakaupo sa tabi ng bintana habang nakatitig sa kulay abong langit sa labas—kung minsan ay inaabot siya ng buong araw doon. Walang buhay at walang pokus ang kanyang mga mata.

Subalit, patuloy siyang binabagabag ng galit ng asawa niya. Isang beses lang niya sinubukan magpaliwanag noon sa mga magulang, hindi na umulit pa. Kaya kumatok siya sa pintuan ng kwarto ni Altero. Walang sumagot kaya inulit niya. Nang wala pa rin ay para siyang pinanghinaan ng loob. Babalik na sana siya sa sariling kwarto nang bumukas ang pinto.

Natawa naman ang Alpha na kahit tumama ang likod sa puno nagawa parin tumayo at mabilis na lumapit sa supremo para makaganti. Sakal-sakal ng supremo ang Alpha ng Ibalibag ito sa lupa at nagiwan ng malalim na uka. "Kalma, Is she's Your Mate Supremo?" Nakangisi sabi ng Alpha. Sino ba ang tinutukoy nito Mate si Althea ba o ako? Ano ibig sabihin ng mate? Bakit ganito kagulo ang dalawa ito.