Novelas y relatos de Suicide Forest

yaya ko atsaka na ako sumunod kay Meira. Mahaba haba rin ang nilakad namin. Hindi ko akalain na sobrang lawak pala ng Lux Forest. Hanggang sa makarating kami sa isang falls. Napaliligiran rin ito ng mga pixies at ng mga alitaptap kaya nagliliwanag ang lugar ito. Nagliliwanag rin ang tubig dahil sa mga isdang lumalangoy roon na may makikintab na mga kulay.

Sobrang nakakatakot talaga. Iniisip niya kung gaano karaming mga tao ang masusugatan at kung gaano karaming mga tao ang mamamatay. Bee-Bo… Isang trak ng bumbero ang dumaan sa emergency lane sa gilid habang sabik silang sumugod sa forest park upang apulahin ang apoy. Napakadelikado ng sitwasyon, kaya kinailangan nilang makipagkarera laban sa oras.

Tumatagaktak na ‘yong pawis ko kahit napakalamig ng paligid. Then, it started to rain until it had swollen the whole forest. Flood started to shroud the roots of the trees until I found myself seeing an almost horror movie setting. It was too dark, halos wala na akong makita. This made me worry even more about Helena’s whereabouts. I couldn’t help but think how she was coping up with this kind of scenario. I knew, she was too afraid because she was all alone. Kaya lalong hindi ako dapat sumuko.

Natigilan kami ng may mga tao sa likod, nasusunog pa rin ang warehouse at kita namin ito sa malayo, pero si Laura at Barbara ay may hawak nab aril, pumunta sa amin at may mga sugat din sila. I saw how Barbara gritted her teeth, when she saw the elite assassin, madaming sugat ang iilan sa kanila, at kailangang makalabas kami sa gubat, para magamot ang mga ito. Winter and Spring went down, galing sa taas ng puno at may mga kasama rin. “Wala na ang ibang traps, there is a helicopter at the end of forest, just two kilometers ang bawat dulo ng gubat,” Winter explained at sumunod kami sa kanila, inaalalayan ang ibang assassins na sugatan ngayon.

huling sabi ko bago patayin ang tawag. Mariin akong napapikit nang maalala kong muli ang itsura ni Sloan nang iwan ko siya kanina sa cabinet. I know her trauma and I know that she’s worried about me, so I need to finish this as soon as possible and come back to her alive and kicking. I slightly tilted my neck as if cracking it. I gripped my gun tighter, ready to face the war. Without hesitation, I pulled the trigger on the people I knew weren’t my own men.

sabi nito at nagpatiuna nang lumakad paalis. "Why are you acting so weird pagkatapos mong sumilip doon?" nagtatakang tanong niya at ika-ikang sumusunod sa binata. "I saw two forest people," wika nito habang patuloy sa paglakad. "Do they have anyone killed?" pangungulit pa rin niya. "Kung ganoon, 'di ba dapat tayong tumulong?"

Wala akong ibang maisip kundi si Sage. Nahirapan pa ako sa paglangoy dahil tinatangay ako ng alon sa kabila. Nakakalunok na nga ako ng tubig-alat pero hindi ko 'yon inaalintana. Pinipilit ko ang sarili kong makalangoy ng maayos kahit na napapagod na ang braso ko. I can still hear gunshots in the forest. Lalong tumindi ang pagkagusto ko na makarating na agad sa mabuhanging parte ng Deon'dre.

Nag-sign of the cross ako bago matulog na ng mahimbing. Kinaumagahan, maaga kaming nagising habang hindi pa sumisikat ang araw. Naglibot-libot kasi si Lu kanina habang natutulog kami sa paligid at nalamang malapit na kami sa center ng gubat. Hindi na rin namin nagawang mag-umagahan dahil sa natanggap naming balita mula kay Lu. “There’s a hoard of demons in the center area of forest and they surround a demi-human that I feel like their hostages…”

Bigla kong niyakap ang aking sarili, mas nakakakilabot pa pala ito sa malapitan. The trees around the place are all dead, I can see nothing in those shadows as a thick fog covering it prevents us to further make any conclusions. Para ngang gabi dito dahil medyo madilim ang paligid, wala halos kaming maaninag pero sapat na ito upang hindi kami madapa. There's something in this place that makes you feel uneasy even when you only see dead trees, as if something's watching you. "Ito na ba ang Forest of Dreams?" Wala sa sariling tanong ko sa kanila.

Saglit na natulala ako bago ko kunin ang baril na iyon. It's funny how when things are getting better — you wanted to be alive and live a peaceful life — that's when it is taken away from you. I close my eyes firmly and opened them again. There I heard the footsteps of dry leaves. Fine. My loaded assault rifle is aimed as I stood up and as soon as my eyes saw the men I was sure were Ned's nor Ofelia's men, I shot them fatally. The three fell, so I immediately hid in the big tree that was there.