Novel & Cerita Sunset At Beach Quotes

"Tama ka nga. Kilalang-kilala mo na nga ako." Sandali siyang natahimik, pinalipas ang ilang segundo ng katahimikan habang sabay naming ibinaling ang aming tingin sa malawak na horizon kung saan ang kalahati ng araw ay nagsisimula nang lumubog sa ilalim ng linya ng dagat. "Walang kupas ang sunset dito, 'no?" mahina at seryoso niyang panimula. Tumango ako nang dahan-dahan. "Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod."

Sa sobrang pagkailang ko sa biglang pag-iiba ng mood sa pagitan naming dalawa ay diretso lang ang tingin ko sa dagat habang nagsisimula na ang sunset. Napangiti ako dahil sa sobrang ganda ng paglubog ng araw. Paborito ko itong titigan lalo na kapag nasa beach kami dahil feeling ko magiging payapa na ako at tapos na ang araw. Ewan ko pero may kakakaiba sa sunset at sunrise sa tuwing pinanonood ko ang mga ito. Para bang may comfort itong naibibigay sa akin.

I am sitting on a huge chunk of stone while busy watching the waves that comes back and forth in the black sand. I placed my two elbow on my legs and rested my chin on my arm. My eyes stared at the sun as it painted the sky red orange. It ignites the clouds below it as if they, and the water, itself were on fire. While watching the sun sets, I suddenly remembered a line on one of the books that i've read. It says there that there is a sunrise after the sunset, so don't hold on to the past and move on to the present. But can I do that if the trauma that inflicted in my brain is so deep that even after all those years, I still can't move on?

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

May mas ikinalulungkot pa pala. Pag uwi ko, nagpasyahan kong mag-relax muna at mag-unwind sa tabi ng dagat. Since, for sure hindi pa makakauwi si Zari. I drove towards the beach, the setting sun painting the sky in hues of orange and pink. The sound of the waves crashing against the shore was a familiar and comforting melody. As I sat there, feeling the cool sea breeze against my skin, I let out a sigh of relief. The stress and tension from the day seemed to melt away with each wave that rolled in. I closed my eyes and allowed the tranquil sounds of the sea to wash over me.

"I guess you like it." Isang matamis na ngiti ang isinagot niya sa asawa saka itinuon ang mga mata sa papalubog na araw. This place is perfect for witnessing mesmerizing Maldivian sunset. At habang pinagmamasdan niya ang paglubog ng araw ay hindi niya napigilan ang mapangiti. Watching the sunrise and sunset with the same person was really one of the best parts of her life. She will treasure it until her last breath.

Hindi nagtagal ay nasilayan na nila ang napakagandang sunset mula sa kinauupuan nila. "Wow, ang ganda pala talaga ng sunset kapag nasa gitna ka ng dagat." "Nagustuhan mo ba?" "Oo, sobra. It's so relaxing." Hinalikan siya ni Samuel na tinugon niya rin. Nagbitaw rin naman sila agad at ipinagpatuloy ang panonood ng sunset. Alam niyang nagre-relax din ang baby niya sa kanyang tiyan kaya naman sobrang saya niya.

For every sunset was once a sunrise that's now meeting its end. ------ END--------