Sunset At Beach Quotes Novels & Stories

Ang mga beach ng Salagdoong Beach, Solangon Beach, Kagusuan Beach, San Juan beach, at marami pang iba ay lahat ay nag-aalok ng mga nakamamanghang tanawin ng paglubog ng araw. "Thank you for bringing me here. Sobrang dami kong napuntahang nakakamangha sa ganda. Lalo na ang kulay ng tubig ay asul na asul at napaka linis." naka ngiting sambit ni Harah. Niyakap naman siya ni Shawn. "Alam mo namang basta para sa'yo, gagawin ko ang lahat... Mapasaya ka lang." naka ngiting saad ni Shawn. Kiniss naman siya ni Harah sa pisngi saka nag tatakbo palayo.

Ang ilan sa mga high-end na boutiques at restaurants ay tumatakbo sa tabi ng beach, kaya't nagsimula silang maglakad at mag-explore ng lugar. Janissa at Theodore ay naglakad sa kahabaan ng beach, nag-pause sa isang bench na may tanawin ng sunset. Sa bawat hakbang nila sa buhangin, pakiramdam nila ay para silang naglalakad sa isang postcard. Ang mga mahahabang palm trees ay nagbibigay ng lilim mula sa araw, at ang malalim na asul na dagat ay tila napakaganda sa harap nila.

Masyado exhausted and utak ko sa mga nakalipas na araw. I walked and walked. Napunta kahit saan. I went to the nearest bay. I watched the sunset with myself. It is so beautiful. “I wish life is like a sunset, it start peacefully and it end beautifully.” Bulong ko sa sarili ko. “But my... But my life is already ruined in the midway. I can't have a beautiful ending.” Malungkot Kong Saad. Destiny is so cruel to me. So selfish.

Tanong pa siya nang tanong kung hindi ba maasim pero iyong ekspresyon niya halata naman naaasiman siya sa kinakain ko. Pagkatapos kong kainin iyong isa, nanghingi ulit ako pero hindi na ako binigyan pa ni Marco. Tumambay na lamang kami sa ilalim ng puno ng mangga. Hapon na. Naging makulay na ang kalangitan kaya hindi ko mapigilang alisin ang paningin ko roon. They say, sunset proves that there is always beauty in goodbye. But what if we just parted ways, without formally bidding goodbye to each other? Will still there be beauty ahead of us?

But tonight, the beauty of the sunset felt like a cruel mockery, a stark contrast to the storm brewing within me. I had spent the day in a haze of happiness, the warmth of our family life a balm to the wounds of the past. Darkon had fallen asleep on the beach, his tiny hand clutched in mine, his face flushed with the sun's warmth. Soirye had laughed, her eyes sparkling with a joy that mirrored my own. We had built sandcastles, collected seashells, and shared a picnic under the shade of a palm tree, the air thick with the scent of salt and jasmine.

he asked. "Well, malalaman din naman natin 'yan mamaya kapag nakilala na natin siya," I murmured. Maganda nga talaga dito sa rest house. Watching the sunset at the beach is really an unforgettable experience, hindi naman sa kabaklaan, but I like watching it because of the shades of yellow-orange, pink, and purple filling the sky as the sun sinks below the surface of the water. I wish to bring someone I love with me the next time I visit. I thought about Sariel, damn. I didn't get an opportunity to ask her contacts. She's the only girl who has the urge to invade my mind. Baka sign na nga ata na magkaroon na ako ng girlfriend at siya na ata 'yun. Hindi naman ibig sabihin na wala akong girlfrie

he said and tumango ako, I read the passwords and names as I slowly reach for it. I looked back at him and pressed my lips together, forming a smile. "Thank you, Kuya." "You're welcome po!" he cheerfully said before I turn around. I quickly noticed the red hues the water is reflecting with cottages being in the way. "Ayon sakto po paglabas ninyo, sunset na. Dito ho magaganda ang mga sunset, kagaya ho ninyo!" I laughed at his joke before I headed towards the beach. I felt my eyes slowly widen with shiver travelling onto my skin. Red and orange hues with no clouds above. My lips stretched for a wider smile as I walked closer and closer to the beach.

May times na hindi sila nagpapakita but still you can still enjoy the beautiful sunset in Marina del Ray just in case wala kang makitang dolphins. After the sightseeing ay masaya naming pinanuod ang ipinagmamalaking oceanic sunset dito sa Marina del Ray. It was so beautiful and breathtaking! “I hope and pray that I will withess more sunsets with you Hon!” malambing na sabi ni Lucian habang nakayakap siya sa bewang ko. He even carressed my tummy habang pinapatakan ng halik ang ulo ko. “Me too, Hon! I can’t imagine my life without you!” sabi ko naman sa kanya

"Tama ka nga. Kilalang-kilala mo na nga ako." Sandali siyang natahimik, pinalipas ang ilang segundo ng katahimikan habang sabay naming ibinaling ang aming tingin sa malawak na horizon kung saan ang kalahati ng araw ay nagsisimula nang lumubog sa ilalim ng linya ng dagat. "Walang kupas ang sunset dito, 'no?" mahina at seryoso niyang panimula. Tumango ako nang dahan-dahan. "Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod."

Sa sobrang pagkailang ko sa biglang pag-iiba ng mood sa pagitan naming dalawa ay diretso lang ang tingin ko sa dagat habang nagsisimula na ang sunset. Napangiti ako dahil sa sobrang ganda ng paglubog ng araw. Paborito ko itong titigan lalo na kapag nasa beach kami dahil feeling ko magiging payapa na ako at tapos na ang araw. Ewan ko pero may kakakaiba sa sunset at sunrise sa tuwing pinanonood ko ang mga ito. Para bang may comfort itong naibibigay sa akin.