Tagalog Ghost Novels & Stories

'Di ko na tuloy alam kung saan kami patungo. Biglang pumasok sa isip ko si Mommy kaya bigla akong nakaramdam ng taranta. "Si Mommy! Si Mommy! Balikan natin siya! Kinuha siya ng mga terorista! Pakiusap, balikan natin siya—" Bakit ko nga ba Tinatagalog 'tong mga 'to? 'Di pala sila nakakaintindi ng Tagalog. "Calm down! I bet you're startled from the surprise attack the terrorist have caused," kalmadong ani ng babae sa'kin. Wala akong masabi dahil gulong-gulo pa ako sa mga pangyayari.

Parang slow motion ang lahat, pero wala na ‘yun. “Nagkita ulit tayo,” sabi ng lalaki, habang nakangiti. “Oo nga. Nagkita tayo sa Tokyo Tower kagabi,” sagot ni Michaela, tango ng tango. Sa loob-loob niya, pinipilit niyang kumalma para hindi magmukhang tanga sa harap ng lalaki! “Parang tadhana ‘to, ah. Sana nga makita ulit kita,” sabi ulit ng estranghero.

Gagong coach yun mamimirwisyo pa sa ibang tao. “So ano na? boracay is waving.” Rinig ko pang saad ni Sophia. Ano bang meron sa Boracay na yan at baliw na baliw sila sa lugar na yan, bukod sa dagat, ano pa bang makikita dun? Medyo matagal na rin pala simula noong huli kong napuntahan ang dagat dahil sobrang layo sa amin.

Nasa harap niya ang mga taong pinakamahalaga sa kanya, ang lolo, ang matalik na kaibigan, at ang taong pinakasalan niya sa harapan ng nakakataas at simbahan. "Grandpa, I am your granddaughter, nandito ang apo mo...I am just here." "Bes, hindi mo na ba alam kung paano ako magsinungaling?" Ngunit kahit anong hayag at hiyaw niya mula sa itaas ng kanyang mga baga ay wala silang pakialam kapag wala ni isa man sa kanila ang makakakita sa kanya. Nakatayo siya sa tabi ng katawan na orihinal niyang pag-aari na katawan ngunit ninakaw ng isang ghost mula sa ibang mundo.

Tumalima naman ang mga ito kaagad at hindi na nagtanong. Amoy na amoy ni Neo ang dugo at mga negatibong enerhiya sa lugar, isa ‘yong palatandaan na napakarami ng namatay sa lugar para lamang sa mga pag-aaral. Maging ang kinakain ng higanteng serpiyente niya na mga kalabang sumusugod sa kanila ay amoy patay na—ibig sabihin, mga zombie vampire na ito kaya lumalaban ang mga ‘to kahit pa putol-putol na ang katawan. Kahit nga ulo na lamang ng mga ito na natagpas ay nagpipilit pang kumilos.

Medyo matamis nga lang lalo na't nag-donut pa ako. "I take it back. You're an exception," I stifled a smile. Kinagat ko ng matindi ang straw at humingang malalim. "Nagpaparamdam ka lang ba?" tanong ko. His brows arched and looked at me. "Nagpaparamdam?" hindi niya maintindihan ang tanong ko. "Baka kasi ghoster ka," sabi ko. Mas lalo siyang naguluhan. "What's ghoster?" umirap ako.

Tinatangka nitong habulin na hindi naman nito nagagawa dahil hawak ko siya. "Mama, dog," turo nito sa isa na namang aso. Niyuko ko ang anak at tinanguan sabay kurot nang mahina sa mamula-mulang pisngi nito. "Oo dog. Aso sa Tagalog. Say aso." Nalukot ang mukha nito at umiling. "Hindi. Dog." Umiling din ako. "No. Aso. Say aso."

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

Doon, nakita na niya ang isang pigurang nakatayo. Nakalagay ang dalawang kamay nito sa likuran habang nakatingin sa bangin sa ibaba. 'Ito na siguro ang tinatawag na Ghost.' Nakatalikod siya kay Anton habang nakatanaw sa bangin, na para bang hindi man lang niya napansin ang pagdating nito. Nang sampung metro na lamang ang pagitan nila, biglang lumingon si Ghost. Diretsong bumagsak ang kanyang tingin kay Anton.

"Oh? Kakaiba? Ano ang ibig mong sabihin, Jam?" "Ganito ho kasi 'yan," panimula ko, ibinaba ko ang aking kutsara at tinipon ang aking seryosong mukha upang maging kapanipaniwala. "Sa amin ho sa Batangas, may paniniwala kami na kapag ang isang lugar ay may mahabang pasilyo na laging madilim ang dulo, doon ho madalas tumambay ang mga 'ligaw na anino.' Sila ho 'yung mga espiritu ng mga taong hindi matahimik dahil may nais silang ipahiwatig sa mga buhay." "Talaga, hija?" halatang-halata ang matinding interes sa boses ni Tita Selena, habang unti-unting nakakalimutan ang kaniyang pagkain. "Anong klaseng ipinahihiwatig?"