Tagalog Ghost Novels & Stories

Tumigil siya sa may pintuan at tumingin pabalik sa akin. “My advice, Miss reporter,” mahina niyang sabi pero malinaw, “stop chasing ghosts. The truth is never what you think it is… and sometimes, knowing it is far more dangerous than ignorance.” seryoso nitong sabi habang direktang nakatingin sa mga mata ko. Matapos nyang sabihin yun, naglakad na siya papalayo, hanggang sa mawala siya sa paningin ko. Naiwan akong nakatayo, hindi makagalaw at gulat sa mga sinabi nya.

O baka isang babala na kailangan kong paghandaan nang maaga? “Alam ko kung anong tumatagpo ngayon sa isip mo, Esmeralda? At alam kong tama ka. Kilala mo na ako, kaya hindi ko na kailangang magsinungaling sa iyo. May bagay na nakita ang mga mata ko, sa susunod na Bilog ang Buwan. It was, Blood Full Moon. Kung saan, mas malaki ang buwan kaysa sa nakasanayan nitong laki, at liwanag. It was something unusual in my vision. Dahil ang buwan ay lalaki ng Doble, kaysa sa inaasahan nitong sukat.” alam kong magkakaroon ng Bloody Full Moon, ngunit hindi ko alam na mas lalaki pa ng Buwan, kaysa sa inaasahan ko. Ang alam ko lang, magbabago ito ng kulay, at tatagal iyon ng halos siyam na oras.

Napatingin naman ako sa kanya dahil sa paghalakhak niya. "Advance kasi kayo. Actually, pinangalanan itong hidden forest ay dahil sa nakatago ang lugar na ito. Kung nandoon ka lang kasi sa labas malapit sa kalsada ay hindi mo talaga makikita at matatanaw ang ganda sa loob nito, bukod pa roon ay iilan lang ang nakakaalam sa lugar na ito kaya binansagan nila itong hidden forest" "Ganoon ba kaya naman hidden forest ito. Paano mo naman pala nalaman ang lugar na ito?" Tanong pa niya.

nakangiting sakay naman ng kaniyang kasintahan sa kuwento nito. Kuyom ang mga kamao na tumayo siya mula sa pagkakaupo. Nilapitan niya ang dalawa, napatingala naman itong pareho sa kaniya. “Hindi ka pa ba uuwi, Mr. Santos. Malalim na ang gabi, ngunit narito ka pa rin. Hindi kaya naaabala ka na namin?” Binigyang diin pa niya ang salitang ‘naaabala’ dahil ang totoo ay ito talaga ang abala sa kanila. Gusto na niyang masolo si Michelle, ngunit matigas ang mukha nito. Ayaw pang umalis.

Marahan siyang umiling. "Hindi ko rin alam... at kung tatanungin mo ako kung kaya ba kitang mapatawad, hindi ko rin alam ang sagot." Yumuko siya at niyakap ang sarili. Para siyang giniginaw sa lamig ng pakikitungo niya rito. Huminga siya ng malalim para pagluwagin ang dibdib niya. "Bukas na bukas din umalis ka na at bumalik ng Manila," malamig na aniya dito.

Nagkibit balikat lamang ako sa kaniya. "What do you want?! And how did you...you didn't die?" "Of course I did die." I simply said, na mas kinagulat niya, at mas lalo siyang napaatras. "Y-you're a ghost!?" Lalo akong napatawa sa sinabi niya, stupid. Hindi ko siya masisisi, ikaw ba naman ang makakita ng taong alam mong patay na tapos ngayon ay buhay na buhay kung hindi ka matanga.

“Hindi ko alam ‘yang sinasabi mo, Mike. Kung may nakita kang naglalakad sa hallway ng napakaaga; hindi si Kataleia ‘yun, hindi rin ako—multo ‘yun!” Bumunghalit sya nang pekeng tawa. “Okay, fine. A ghost, it is. Napakaganda at napakalambot na multong nakita ko at nahawakan… Shit!” malutong na mura nya. Naalog ko yata ang isa sa mga ngipin nya dahil nakita ko ang paglabas ng konting dugo sa kanyang bibig. “Sayang, naunahan mo lang talaga ako. Ako sana ‘yun eh, hindi hamak na mas magaling akong ‘mag-alaga’ kesa sa ‘yo,” he quoted na pangisi-ngisi pa habang pinupunasan ng panyo ang dugo sa bibig nya.

“Magpahinga ka. At mag-isip-isip ka na rin.” Napatingin siya sa bahay. Pamilyar, pero parang hindi na. Parang ang layo na ng lahat ng alaala niya dito. Bata pa siya no’ng huli siyang nakapunta sa lugar ng kaniyang Lola. Nasa dulo ba naman ng Pilipinas. Hindi na siya nakasagot, tanging tango na lang ang nagawa niya sa kaniyang Mommy kahit ramdam niyang parang may unti-unting nadudurog sa loob niya.

"Sumalangit nawa ang malandi mong kaluluwa..." "Hayop ka!" Sinabunutan niya si Joyce at natawa na lang ako sa kanilang dalawa. "Eto... Seryosong tanong, Nics," saad ni Joyce kaya napatingin kami sa kaniya. " What if mahulog ka nang sobra sa isang tao then one day, bigla na lang siyang mawala nang paalam? Ghost, ganern." "Ay, hindi naman puwede ’yon! Nagbigay siya ng motibo tapos biglang ganern?"

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.