Tagalog Love Story 소설 & 이야기

Tao lang ako, napapagod din. FLASHBACK--- Taga Quezon Province ako, duon ko din nakilala si Leo Monteverde. Duon din nag simula at mag sibol ang pagmamahalan namin. Masayang kasama si leo, simpleng babae lang ako kaya medyo nagulantang ako na ang isang mayaman na kagaya nya ay mahuhulog sa akin. Okay naman kami nung una. Hays sa una nga lang talaga...

Sa wakas, nasabi niya. Pero sobrang hina. Parang hindi confession ang dating. Napamura siya. “Again.” Tumuwid siya. “Cassandra, mahal kita.” Masyadong matigas. “Cass, mahal kita.” Masyadong desperate. “Cassandra, I love you.” Ano ba maganda English o Tagalog? “Cass, mahal kita. Mahal na mahal kita.” Parang may pumitik sa loob ng dibdib niya.

Hindi bastang halik—isang halik ng pangako, ng pagmamahal, at ng panibagong simula. “Walang sinuman ang makakatalo sa kwento ng dalawang kambal na pinagtagpo ng trahedya pero pinag-isa ng pagmamahal,” sambit ng emcee habang ang background ay binabalutan ng romantic string ensemble.

Sa totoo lang, araw-araw ay panibagong dahilan para mahalin siya ng mas higit pa. Ano pa nga ba ang hahanapin ko? Nasa kanya na ang lahat, tapang, kabaitan, malasakit. Maaaring sa simula ng kasal naming ito ay wala ang totoong pag-ibig, ngunit habang tumatagal ang aming pagsasama, habang mas nakikilala ko siya sa mga pagkakataong tulad nito, mas lalo kong napapatunayan na napakaswerte ko. Oo, masasabi kong isa siyang biyaya. Siya si Ysla Caringal, ngayon ay si Ysla Caringal-Del Antonio, ang babaeng ipinagkatiwala sa akin ng tadhana.

I asked while smiling to both of them. We sat down and discussed what they want for their wedding day. Hindi rin napigilan ni Janice to share their love story to me. Though I don't care about their so-called love story, I let her spit her thoughts. “Really?” I fake my excitement. She's telling about how Leo asks her parents to court her. “Yes, brave man right?” Masaya na sabi ni Janice tapos ay yumapos sa asawa. “I didn't know he's that down to me. Well, I understand him. Ako na 'to, oh?”

Sana pala ako na lamang ang nabaril nang sa ganun alam ko na ang puso ko ay pilit siyang alalahanin at mamahalin mawalan man ako ng ala ala sa kanya ngunit itong puso ko ang hindi kailanman siya makakalimutan. Siguro nga ang kwentong inaasahan ko ay hindi kagaya ng mga fairytales na may happy ending o may masayang katapusan dahil ngayon palang na nasa kalagitnaan ng kwento ay labis na ang dagok na pinagdadaanan ng bida sa napakamasalimuot na kwentong hindi ko kailanman inasahang nageexist pala sa mundo.

Ngayon naman ay parang kilig na kilig itong malaman ang tungkol sa lovelife ko. “Syempre sa paningin ko siya ang pinakagwapo.” sagot ko naman. Nakita kong biglang pumakla ang mukha nito. “Ibig sabihin panget ang tatay niyan? Love is blind talaga.” anito na mukhang dismayado.

Yes clark" sagot ko at bigla naman nag hiyawan ang taong nasa paligid namen Masaya ako na makasama si clark bilang fiance ko dati tinatanong ko kung ano ba talaga ang totoong ibig sabihin ng pagmamahal pero ngayon alam kona ang sagot because this is love. Yung pagmamahal na hindi nasusukat kung gaano ka katagal nag hintay ito yung kung gaano mo siya kayang hintayin. (Clark POV)

Nakaupo kami ngayon sa upuang kahoy dito sa ilalim ng puno ng niyog. Presko sa pakiramdam ang pwesto namin at maganda pang pagmasdan ang dagat sa harapan. “Naniniwala ka ba doon sa kwento tungkol sa secret lagoon?” tanong ko bago siya nilingon. Umiling siya. “No.” “Why? Ang ganda kaya ng story. Ang romantic although tragic ang naging ending,” sabi ko. “What’s romantic about that?” he asked. I shrugged. “The love they had for each other. Pinili nilang magtago nang magkasama at kahit sa kamatayan, hindi sila naghiwalay.”