Tagalog Sad Quotes About Life Novels & Stories

Napapalakas at Galit na si Rosalia. " Hindi Ako patay, Buhay na Buhay Ako at Hindi matatapos ang Buhay ko sa ganito lang , kailangan na gawin Kong miserable Ang Buhay mo at ng pamilya mo, ayoko na kayo lang ang magiging masaya, Hindi Ako papayag, pahihirapan ko kayo, pahihirapan ko kayo!." nanlilisik na mga mata ni Angela.

Nagbigay galang saka nagwika. "Sabi nga natin, 'Tay, habang may buhay may pag-asa. In every rain, there will always be a sunshine at the end. Ibig sabihin po ay mayroong pag-asa na naghihintay sa akin, sa ating lahat. Kung hindi man bukas, sa makalawa, at kung hindi pa rin sa susunod na araw ay huwag mawalan ng pag-asa dahil kasama natin SIYA. SIYA ang higit na nakakaaalam sa kakayahan ng bawat isa. Kagaya ko, sabi n'yo nga ay lagi akong hinahabol ng kamalasan simula pagkabata ko hanggang sa kasalukuyan. Lahat ng iyan ay mga pagsubok na kailangan kong lampasan. Sa lahat ng napagdaanan ko ay ginawa ko itong challenge, upang magpatuloy sa aking buhay. Salamat sa concerns ninyo sa akin, Nanay,

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

STELLA LUNA Life is bitter sweet. Life is like a wheel. And right now, hindi ko na rin alam kung alin sa mga quotes na 'yon ang mas bagay sa buhay ko—o kung may sapat pa bang salita para i-describe yung gulo na unti-unti kong ginagalawan. Parang lahat sabay-sabay.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

At si Hector ay isa sa mga buhay na patunay ng mga salitang iyon. "H'wag kang mag-alala dahil ngayong araw mag-eenjoy lang tayo. We will celebrate our life and our love," saad ko sabay kindat. And I will try to celebrate my freedom from pain as well.

nagtataka kong tanong sa kaniya “Sweetie, i think malinaw na sayo ang lahat magmula ng makita mo ang kaganapan kagabi?! Honestly, hindi ako masaya sa ganitong mundo na ginagalawan ko! Pero wala akong choice, ang mundo ay puno ng trahedya. Puno ng panganib, hindi naman dahil sa may baril ako ay nasa peligro na ako. Pero sana naiintindihan mo na dahil sa klase ng buhay na mayroon ako kaya kailangan kong palaging handa sa kung anuman ang kakaharapin ko. Lalo na sa mga nangyari kay Lolo! Ang trauma na inabot ko ay dala ko pa rin hanggang ngayon!”

Sagot nito " Wala tayong pakialamanan ng personal life at basta lahat ng sinabihin ko sasang-ayonan mo, yon lang wala tayong magiging problema hanggang sa manganak ka" Paliwanag pa nito na ikinatango ko

basag boses niyang sabi habang mahigpit pa rin na nakayakap sa 'kin. Animo'y aalis ako at ayaw niyang mangyari iyon kundi ang ikulong ako sa mga bisig niya. Upang 'di tuluyang makaalis. Lalong bumuhos ang mga luha ko. "Ako dapat ang humingi ng tawad. Nang dahil sa 'kin nangyari ang lahat ng ‘to sa'yo. Nang dahil sa 'kin 'di mo na ako maalala. Nang dahil sa 'kin nasaktan ka ng sobra. Nang dahil sakin nalagay sa piligro ang buhay mo noon. Sobrang tarantado…sobrang gago ko para saktan ka noon…” he paused. Umaalog ng balikat niua marahil sa pag-iyak. “Pero lahat nang iyon ay pinagsisihan ko. At laking pasasalamat kong buhay ka ngayon." Umiiyak na sabi niya.

Kung magsalita man siya, hindi ko siya kikibuin. "In life, it's normal to lose someone dear to you. Life is all about losing and gaining after all. It's a cycle that keeps people moving." Naramdaman ko ang marahan niyang pagpisil sa palad ko kaya napaharap ako sa kaniya. At nang magtama ang aming mga mata ay ngitian niya ako nang matamis. "We are still here. You have us. Don't think that you already lost everything."