Tagalog Sad Quotes About Life นิยาย & เรื่องราว

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

"Sorry po." Narinig ko ang tawa niyang umalingawngaw sa loob ng kwarto. Nagulat ako nang tapikin niya ang balikat ko kaya napatingala ulit ako sa kanya. "Ano ba 'yan, dapat ang sinasabi mo "I'll try harder next time" and likes hindi 'sorry'. Para kang sumusuko na agad. Ayaw kong makarinig ng sorry, okay?" Tumitig ako sa mga mata niya. I smiled when I realized that he's not that bad after all but I will still my guards up.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

paus na sabi niya rito. Lihim niyang pinahid ang mga luha sa kanyang mga mata. 'Putang inang buhay to!' lihim na saad niya sa sarili. Ilang beses na ba siyang nangako sa sarili niya na hindi na siya iiyak. Hindi na siya masasaktan pero heto siya umiiyak na naman. Totoo pala talaga ang sabi Nila na kahit gaano ka pa ka talino at katapang kapag pag-ibig na ang naghahari sa'yo mawawalan ka talaga lahat nito.

-Accept the fact na wala na kayo at masaya na siya sa iba. Ouch. Nasaktan ako dun. Pero atleast alam ko na wala ako sa pantasya at nasa realidad ako ng buhay at dapat ko itong tanggapin. 2nd -Live your life to the fullest. You only live once. Maganda ka, matalino, sexy:), you deserve the best out of your life. Teka, parang kilala ko kung kanino nanggaling ang idea na yon. Napangiti ako.

“Bakit? Saan ka pupunta at bakit ka aalis?” “Goodbye should not be painful, right? Minsan mas mainam ng magpaalam kaysa magkasakitan. Jace, naging malaking bahagi ka ng buhay ko. Maraming salamat dahil ikaw ang pangunahing dahilan kung bakit ako humihinga hanggang ngayon. Pero mali palang gawing mundo ang isang tao. Habang tumatanda, mas natututunan ko kung ano nga ba ang mas higit na mahalaga.”

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

Pagdating ko ay masaya akong sinalubong ng kaibigan ni Fiona at inalalayan Ako nitong umupo malapit sa may magandang view tuwing gabi. "Ahhh, this is life! May tahimik, ma-ingay, magulo, maayos, masakit at masaya. Life is not perfect and no one's can." Tahimik na pagmumuni muni ko rito nang may biglang humila sa katabi kong upuan. "Why you are alone?" "Why? Masama ba ang mapag-isa?" "Where is your Boyfriend?"

“Aray naman dahan-dahan naman sa pag sabi ng kuripot! Hindi ba pwedeng nag titipid lang ang hirap po kasi ng buhay ngayon. Kaya need mag tipid, mariing sagot nito sa akin.” “Oo na dami mo pa sinasabi eh!! Ililibre naman kita. Sa susunod ha ako naman ang ilibre mo ng coffee.” "Oo ba! Basta kapag puti ng uwak at pag itim ng tagak! Natatawang wika nito sa akin.” Inirapan ko lang ito sa sinabi. “kailan pa kaya mag yayari yon!? Baka wala na ako sa mundo hindi pa umiitim ang tagak at pumuputi ang uwak. JUSKO bakit nagkaroon ako ng mga ganitong kaibigan!?”