Terminal Lucidity Novels & Stories

Ayaw kong mag-hysterical na naman. Kinuha ko ang phone ko attinawagan agad ang doctor. “Yes, Mrs. Mendez, may problema ba?” Sagot ng doctor mula sa kabilang linya. “D-doc, just now…” I paused. “Luther suddenly opened his eyes, but then after a few minutes he closed it again." “May response ba siya, or anything na napansin mo? “No, Doc. Wala po. He was just staring at me blankly.”

he continued narrating. I struggled to understand what he was saying as my mind was racing. "What? Why?" Uncle Lucio continued. "He turned violent. Very violent." "That's... But he never—" "Siguro sa ngayon ay hindi mo pa nakikita ang bagay na 'yon. But when he has his episode, he'll be hard to handle. He couldn't manage his emotions and had angry outbursts. He had delusional beliefs that he was being targeted by everyone. Even after he reached a stable state after years of treatment and medicine, he never really recovered."

At ngayon, habang wala pa ito sa shooting, may oras itong magpakitang-tao. Sumakay sila ng elevator paakyat sa floor ng ospital. Walang imikan. Tahimik ang paligid, pero mabigat ang hangin sa loob ng elevator. Pagdating nila sa ward, natapos nang gamutin ang sugat ni Lucille. Gayunpaman, ayon sa doktor, malaki ang naging epekto sa kanyang isipan. Kailangan daw niya ng psychological counseling.

ang pulis. Naging tahimik ang silid nang kaming tatlo na lamang ang natira. Nagbalik sa tabing kama si Mrs. Lucy at hinaplos ang anak. Ang asawa naman nito ay lumabas upang may kausapin sa telepono. Nasa kabilang banda ako ng kama. Ilang sandali pa nang pumasok ang isang lalaking doktor. Kasunod niyon ang pagpasok ni Mr. Montevilla. "Nagkaroon siya ng concussion. It is a mild traumatic brain injury," sabi ng doktor.

Nahiya naman ako sa sarili ng hindi man lang niya ako nagawang lingunin. “What now?” He immediately asked Lucifer. Ngumuso naman si Lucifer sa pwesto ko and that’s it. Abot-abot ang kaba na dumadag’an ngayon sa dibdib ko dahil sa paraan ng kanyang titig. Titig na walang kabuhay-buhay at kung tingnan ako ay akala mo’y isang ordinaryong tao lamang sa buhay niya na hindi niya kilala. Inalis niya ang mga mata sa akin at ibinalik kay Lucifer. “The CCTV.” He said at agad namang may pinindot si Lucifer. Napalingon naman ako sa may kalakihang TV ng mag zoom ayon.

Ramdam ko na ang panlalamig ng buo kong katawan at nagsisimula na ring lumabo ang paningin ko. “Feron, imulat mo ang mga mata mo,” utos ni Lucy dahilan para muli kong imulat ang nagsisimulang bumigat na talukap ng mga mata ko. “Please, hanggang makarating tayo sa hospital, Feron… Please, keep your eyes open.” Puno ng pagmamakaawa ang tono ng boses niya, she sound so… desperate. “O-Okay.” Gusto ko sana siyang ngitian pero wala ng lakas ang nanginginig kong katawan. Lambot na lambot na ako.

Kumunot ang noo ni Lucas, tumitig siya sa screen sa harap niya, at sinabi niya ng may nanginginig na boses, “Noong hatinggabi, lumabas ng kwarto ni Ms. Craig si Mr. Landry ng kalahating oras dahil hindi maganda ang pakiramdam ni Young Master Harvey, at kailangan niya po itong dalhin pauwi.” “Binura po ang surveillance footage sa kwarto ni Ms. Craig sa kalahating oras na ito, pero…” Huminga ng malalim si Lucas. “May isang tao po na nakita sa security camera ng entrance ng hospital sa mga panahong ito…” Sumingkit ang mga mata ni Joshua. “Sino?” “Ito po ay… si Mr. Lucifer Howard, ang dating Malcolm Quinn…” “Sa oras po na pumasok at lumabas siya ng hospital… katugma po ito ng oras ng pag alis ni

Sa loob ng eroplano, binigyan ako ng pagkakataong makaligo at makapagpalit ng malinis na damit. Nang lumabas ako mula sa shower, nakita ko si Lucius na nakahiga sa isang medical bed sa loob ng jet. May IV drip na siya at binigyan na ng kailangang antibiotics. Ang kaniyang mukha ay may bahagya nang kulay, pero halatang pagod pa rin. Naupo ako sa tabi niya, hinawakan ko ang kaniyang kamay. "Sigurado ka ba rito, Lucius? Mawawala ka sa radar. Paano ang kumpanya mo? Paano si Nico?"

CHAPTER 114 [TORI] “SOMETIMES, it will take a week or two before he wakes up.” Tila nabasa ni Amber ang iniisip niya nang lapitan siya nito na pinagmamasdan si Lucian na ilang araw ng walang malay. “Bakit nakatali pa rin siya? Bata lang si Lucian.” “Its for safety. Hindi kami sigurado kung normal na ba siya paggising niya. May ilang pagkakataon sa nakaraan na tinurukan namin siya ngunit nang magising ay naging bayolente pa rin.”

iyon lang ang tangi niyang naisagot dahil sa pagkablanko ng isipan. "Kasalukuyan po siyang nasa emergency room, mabuti ho kong pupunta na lang kayo dito sa hospital," pagpapaalam nito. "Sis, namumutla ka?" alalang saad ni Luke. Nanatili lang kasing tulala si Lucy habang pilit na pinoproseso ang mga impormasyon na ibinibigay ng nasa kabilang linya. Pakiramdam niya ay naubos ang lakas niya sa mga narinig mula sa naturang balita at wala rin