Terminal Lucidity Novels & Stories

"I understand your frustration, but we need you to stay calm so we can help you." At nang maiturok ang sedative sa braso ni Dari, unti-unti siyang nakatulog. Dumating ang tiyahin niyang si Lucia. "What’s happening here?" tanong nito. "We gave her a sedative," sagot ng doktor. "She did! But she can no longer control herself when she couldn’t see anything!" Napatakip ng mukha si Lucia. "Ha? She couldn't see anything? Bakit?"

Wala siyang maayos na tulog simula ng magising siya from a coma. “Ahmm.. I see, kaya bumalik kana naman ang pagsusuot mo ng eyeglasses mo?” ani ni Drake. “Nahh.. Malabo ang mata ko noon pa pero simula ng ipanganak ko si Luke unti-unting bumuti ang paningin ko pero since magising ako from a coma saka ko ulit naramdaman ang ganito,” sabi ni Lumiere. Tumango nalang si Drake at nagtungo sa counter para sa kanilang order. Tumingin si Lumiere sa labas.

She will deal with her once Luc is out of danger. "I... saw her." His voice was low. "It's just a dream, baby." She doesn't know if heaven was real, but she knows hell does. Doon niya ilalagay si Maeva at Elena. Umiling si Lucian. "No." Lumunok ito. "It wasn't a... dream." Ikinuwento nito sa kaniya ang lahat. Tor said Lucian flatlined twice after surgery kaya hindi ito nakalabas kaagad. Maybe between that and now, Lucian did see their daughter.

Awtomatiko ring bumukas ang mga mata ako habang pasimpleng iniiwas ang tingin sa binatang ngayon ay kitang kita ko sa peripheral vision ko na nakatitig sa akin! Bakit sa akin siya nakatingin?! Ako ba si mama ha! “Hay mabuti at nakapunta ka rin, Rocco anak. Akala ko ay hindi ko na ulit masisilayan ang gwapo mong mukha.” Ehem! Ano daw? Tama ba ang rinig ko? Gwapo? Sino? Iyang pinsan yata ni Lucifer? Hay nako, baka may side effects na hallucination ‘yung gamot na tine-take ni mama. Kung ano ano sinasabi eh.

Pinakita niya ito sa akin at pinaliwanag. "Ms. Sandy, Sir Lucas is suffering from retrograde amnesia." Nanlaki ang aking mga mata nang marinig ang sinabing iyon ng doktor. "Naging isa ito sa mga dahilan kung bakit hindi ako nakapagbigay agad ng impormasyon sa kinaroroonan ni Sir Lucas. Maaaring makasama sa pag-iisip niya ang biglaan ninyong pagdating. Maaari siyang masiraan ng bait o hindi na gumaling sa oras makaramdam ng stress ang kanyang pag-iisip," sunod-sunod niyang paliwanag. Pakiramdam ko ay bumagsak ang aking mundo nang marinig ang sinabi ng doktor. Tila hindi ito pumapasok sa aking isip kahit ano pang gawin ko.

malapit ka na raw lumabas kaya kumapit ka ng mabuti, ha? Gaya ng sinabi ng Doktor, ipinikit ni Lucy Pearl ang kaniyang mga mata. Pagod ang kaniyang puso at isipan ngunit hindi siya dalawin ng antok. Sa pananatili ng kaniyang pagpikit, bigla bigla na lang siyang may naalala. Ang gabi kung saan siya naaksidente. Sobrang bilis ng mga pangyayari na iyon kaya malaking trauma ang na-idinulot noon sa kaniya. Na-comatose siya ng ilang buwan ngunit naririnig niya ang mga nangyayari sa paligid. Ngayon lang bumalik sa ala ala ni Lucy Pearl ang lahat ng iyon.

Return of spontaneous circulation. Dumating ang chief doctor na si Lucca and he checked her pupils and informed when both of it are dilated. Ibig sabihin nito ay may problema sa kaniyang utak. Kinontak din ng nurse ang obstetrician to attend the fetus. Ipinaliwanag ni Lucca ang kalagayan ni Andrea kay Keos. Matiim na nakikinig ito sa doctor at pilit iniintindi ang sitwasyon. Nasa likod lamang ni Lucca si Aali habang nakikinig. Bilang isang resident, you attend the patient without any bias and prejudices. Whoever is lying on the table, it is still a patient.

Ipinantay niya ang Glass ng alak sa kanyang mata ,at tinignan ang imahe ng tauhan na nakatayo ngayon sa harap niya na tagos sa glass ng alak na hawak niya. "Tell them to make a move to start the Plan." Utos ni Lucas sa tauhan.Yumuko naman itong bahagya sa kanya bago lumabas ng silid. Binalik ni Lucas ang paningin sa labas ng balkunahe. It was 4 am at hindi siya nakatulog buong Gabi.It's nothing new,some nightmares are hunting him preventing him to sleep,kaya wala siyang ibang pwedeng gawin magdamag kundi ang uminom ng alak at mag-isip buong Gabi Hanggang Umaga.

“Hindi na ako nahihilo. Baka gumaling na ako pagkatapos ko makatulog.” “Magpahinga ka na muna siguro.” Tiningnan siya ni Hector. Nakaramdam ng pagod si Lucy pagkatapos ng infusion. Sinara niya ang mata niya at nakatulog. Nang magising siya, madilim na ang langit. Nakaupo si Elaine sa tabi ng kama niya. “Yo, gising ka na.” Mukhang maayos na ang pakiramdam ni Lucy ngayon, “Anong ginagawa mo dito?”

Bago pa man siya atikihin ng kahinaan ng loob, matatag ang naging pagbukas niya ng pinto kasabay nang tila pagiging bingi sa mga binitawang salita ni Sunset. Madilim ang mukha ni Lucian habang naglalakad patungo sa kwarto ni Eveth. Ang hindi niya maintindihan, bakit ito na-overdose sa gamot kung kailan nataon na nahospital din si Sunset. Hindi niya maiwasang huwag magduda sa ikinikilos ng pamilya nito. “You’re here, Lucian!” tuwang-tuwang sambit ni Eveth. “Sabi ko na! Hindi mo pa rin ako matitiis. Ako pa rin ang pipiliin mo—”