When Boredom Strikes In Tagalog 소설 & 이야기

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Ngiting-ngiti itong humarap sa akin kaya nanlambot ako. "Ayi! I miss you! Awe, sorry kanina huh hindi kita agad nasagot." "Tita, I miss you to tita, I have lots of toys here and—and, are you going here on my birthday? Mimi told me, you... you'll come." lumungkot ang boses niya sa last part. I felt a pinch in my chest when I heard her sad voice.

Tipid kong sagot. "Alright, sasamahan na lang kita. I'm bored here. I don't know what to do. Basta boring ako dito," seryosong sambit niya. Ngunit sa huli nagbigay siya ng kindat at matamis na ngiti. Nakakakilig naman talaga! "Oum! sige! Lumakad tayo at mamasyal kahit saan. Pero umuwi pa rin tayo ng maaga ah, hehe."

tawag niya sa'kin at bahagyang lumapit pa, "Ano bang ginagawa mo d'yan?" Napa-iling naman ako, "Wala naman. Tinitignan at hinihintay ko lang kung kalian talaga babagsak ang ulan. As you can see, makulimlim na nga siya at medyo maambon na," I said and sighed, "Siguro ay mamaya pa talaga babagsak 'to."

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

"Bakit?" "Basta. Kunin mo na at sayang ang oras Kian. Kung aantayin lang natin silang gumawa, walang mangyayari. Masyado silang mabagal at marami silang inuusisa." saad nito.

dagli maaga handa nakahanda nahahanda laan nakalaan nalalaan magaan sa loob maluwag sa loob madali mamaya mayamaya hindi matatagalan hindi maluluwatan hindi magluluwat sa madaling panahon sandali na lamang sandali na inmanghabang kinuha ang kanyang telepono, pagsuntok sa mga digit, bumukas ang pinto, pumasok si Roberta na may malungkot na mukha.

Every time lalabas kami ng friends ko, inaaya ko siya pero umaayaw siya dahil nakakapagod daw. [Hindi ko pa nga danas. So make me experience it.] Mariin akong napapikit. Talagang naghahanap siya ng dahilan para masama samin. [Paano kung mabored ka? Baka mamaya magreklamo ka at sisihin mo ko?] [Why would I get bored? Just seeing your face, kumpleto na ang araw ko.] What? Just seeing my face? Nakakatawa ba ang mukha ko na kapag nakikita niya e nawawala ang boredom niya?

Biglaan pa! Babalik na sana ako ng kwarto ko ng mapansin kong nakaupo sa gilid ng hagdan si Spencer na tila natatae. "Hey, bakit ka nandyan" tanong ko sa kanya. "Natatakot ako" biglang sagot niya. "Malakas na bagyo ang kumuha sa mom and dad ko kaya tuwing malakas ang ulan, hindi ako makatulog kasi baka kuhain din nila ako"