Lock-in Novels & Stories

'' sabi ko na ikinalaki ng mga mata nito. Tapos hindi na ito kumibo matagal din itong parang may malalim na iniisip, Langya marerape pala ang impakta.. Dahil naisara ko na ung pinto ng kwarto nito pero wala parin. super layo parin ng nasa isip nito na parang kahit mag hubad ako dito hindi nya ako mapapansin... kaya naisipan kong i lock ang pinto..

Matamang tinitigan ang locket. Napahawak naman si Jia sa pendant saka napatitig na rin sa hawak na locket. Sumikdo ang dibdib niya habang tinititigan ito. Tila mga bakanteng puzzle pa rin kasi ang kaniyang mahabang panaginip na may kaugnayan sa kwentas na posibleng resulta diumano ng tinamo niyang pinsala sa ulo. Posibleng naalog ang kaniyang utak na punong-puno ng iba't ibang kwento na nabuo niya sa loob ng mahabang panahon sa pagsusulat ng mga nobela. At ang kakaibang panaginip niya ay bunga lang marahil ng malawak niyang imahinasyon, ayon na rin sa kaniyang doktor.

Nagulat ako at ipinikit ko ang mga mata ko sa pagkataranta. Nasa ilalim ng kumot ang mga kamay ko, at kinurot ko ang sarili ko. Naramdaman ko ang sakit sa buong katawan ko, na isang malinaw na senyales na hindi ito isang panaginip. Anong nangyayari? Ginagamit ba ako nila Brook at Melody para magkaroon ng excitement ang bedroom activities nila? Iniisip ba nila na sleeping pill ang melatonin?

Sa pagkaka-alam niya ay nasa kanya-kanya na nilang kwarto ang step-mom at step-sister niya kaya nagpasya siyang lumapit sa pinto ay idikit ang tenga sa pinto para makiramdam at makasigurado pa rin. Pinihit niya ang door knob sa pag-aakalang hindi iyon lock pero ilang beses na niyang pinipihit ay hindi na talaga mabuksan. Matapos ang ilang beses niyang pag-subok na bukas ang pinto ay sumuko na rin siya dahil sa nakalock nga talaga ito. Maaaring ni-lock ito ni Morissa para masigyradong hindi siya makalalabas. Pinanghinaan na rin siya ng loob katulad ng panghihina ng kanyang mga tuhod kaya unti-unti na lang siyang napa-upo sa sahig at nawawalan na ng pag-asa.

“Paano naman ang NeuroSilence, Paralyn, at TimeCell?” sunod na tanong ni Knox. “Matagumpay ang NeuroSilence,” sagot ni Gian. “Mahigit isang taon na ang lumipas mula nang ma-implant ang microchip sa utak ni Lyka. Aktibo pa rin ang chip, at trackable.”

Nagkamalay na lang ako at napansing nakahiga na ako sa isang kama habang inaasikaso ako ng nurse at mahigpit na nakahawak si Linus sa aking kamay. "She's fine, she just lost her conscious for a while probably dahil sa wala pa siyang kain at tulog," pamamalita ng nurse. "Walang kain at tulog? Hindi niyo ba siya pinapakain dito? At hindi niyo tinitignan kung natutulog siya?" Bakas ang pagkainis sa boses ni Linus at naramdaman ko pa ang paghigpit ng pagkakahawak nito sa aking kamay.

Mabuti na lamang at marunong siyang magbukas ng naka-lock na pinto dahil kung hindi ay hindi siya makakapasok sa apartment nito. Halos madaling araw na siyang nakarating doon at kahit na antok na antok na siya ay nawala ang antok niya nang makita niya itong mahimbing na natutulog sa kama. Nawala bigla ang antok niya at pagkatapos pinanood niya ito habang natutulog.

I am being paranoid. Ipinikit ko ang mga mata at pinilit na kalmahin ang sarili. I was interrupted by a sudden knock on the door. Sumunod doon ang boses ni Lorcan. "Hon, are you okay? You’ve been there for a couple of minutes now."

Pinag-isipan kong huwag buksan — pero hindi ko napigilan. Kinabit ko sa laptop. At sa screen, nagbukas ang isang video file. Walang tunog sa simula, pero may babae sa frame — ako. Mas bata. Naka-hospital gown. May mga wire na nakakabit sa ulo ko. Nanginginig ang kamay ko. Sa tabi ko sa video, may isang lalaking nakatayo. Hindi si Drack. Siya. Revenant. “Day 102,” sabi ng lalaki sa video. “Subject L-01 shows increasing neural synchronization. She doesn’t remember anything from before the fire.”

Napaka sakit ng ulo ko. I try remembering what happened last night pero ang tanging pumasok lang sa isipan ko ay ang pag tunga ko ng shot na walang label. Midnight! Siya ang dapat kong sisihin sa pag sakit ng ulo ko...pero... I slowly open my eyes to see a strange room and as I slowly look down, I know I'm FUCKING DOOMED!!!!