Terminal Lucidity Novels & Stories

Ipaparanas ko sa inyong lahat ang sakit at hirap ng mundong ito. Lumipas ang ilang oras subalit patuloy pa rin ang digmaang nagaganap. Kita ko na ang pagod sa mga mukha nilang lahat pero hindi sila sumuko, habol ko na rin ang hininga ko. Tila ba wala ng katapusan ang digmaan, alam kong marami pang itinatago si Lucifer sa kailaliman ng lupa niya. Nauna ang grupo namin na atakehin sila, masyadong napuno ng galit si Clayton dahil sa narinig niya kay Lucas. Alam kong nasasaktan ko na siya pero ito na lang ang tanging naiisip ko.

Ang huling naalala ko lang ay pinaplano pa nila kung paano sila huhulihin at pagkatapos ay ganito, magigising na lang ako isang araw na patay na sila at parang tapos na ang lahat? Bakit ba kasi wala akong maalala?! Ilang minuto pa ang lumipas at nabalot ng katahimikan ang buong silid. Maya-maya pa, bigla na namang bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang isang lalaking doctor kaya agad na tumayo si Lucien at hinintay ang paglapit ng doctor. Nakita ko pa ang pagsulyap niya sa akin at tipid akong nginitian.

Halata kasi sa mukha nito na gusto talaga tumulong kaya may part sa utak niya na medyo nakokonsensiya. "Good, let's do it tomorrow," he beamed after earning a positive answer. Pagkatapos nilang kumain, mga dalawang oras pang nanatili si Lucien sa room niya bago nagpasyang bumalik sa tinutuluyan nito. "Call me when you need anything. Knock on my door when you don't feel safe. If you can't sleep, you don't have to be shy. Just call me immediately. If you notice something—"

Nakasalubong niya si Kiel. “Ms. Em, ano nangyari? Nagising po ba ninyo ang natutulog na patay?” “Anong patay ang sinasabi mo.” “Ms. Em naman, ‘yung sakit ni Sir Lucian na tanging ikaw lang ang lunas.” “Ibig mong sabihin, may erectile dysfunction pa din si Lucian? Hindi siya tinitigasan kagaya ng dati kundi sa akin lang? Kailangan niya ng treatment?”

Tumaas din ang kilay ni Nicole at sumunod. Sa mga sandaling ito, nasa loob na si Lucio ng kwarto ni Adeliya. Ang lugar na ito ay isang mental hospital. Natatakot si Andrea na baka seryosong nade-depress ang anak niya kaya sinasamahan niya ito, takot na baka may mangyari pa. Parehong nakatingin ang mag-ina sa katawan ni Lucio, at halatang hindi maganda ang ekspresyon ng mga mukha nila.

Hinihintay ang kan‘yang sagot. “Nothing, i just encounter some monkeys,” balewalang sabi ni Lucifer at sinubuan ako ulit. Ilang araw din akong namalagi sa hospital at kahapon lang ako nakalabas. Bored na bored akong nanunood ng TV dahil hindi ako pinapalabas ni Lucifer. Ang demonyong ‘yon, sarap tirisin! Pagkalabas ko kasi sa ospital ay naging masungit na ulit siya. Parang hindi niya ako inalagaan sa ospital. Nakakagigil!

Mabilis ang lakad naming dalawa hanggang sa makapasok kami sa isa pang pinto at doon lang nawala ang enerhiya. "That's Lucas' power. It leaked when the moment his head--" Agad akong tumakbo papalapit sa malaking glass container. Umakyat ang boltaheng kuryente pataas sa ulo ko dahil sa kaba. "After three years, his upper body came back but it stopped after four months then the liquid is little by little becoming black. I researched it again. I need your blood. Ton of blood." He is here this whole time. He is here suffering like this.

sigaw ni Mariel. “I’ve got it,” sabi niya, tumatakbo papunta sa terminal. “I’m cutting the main link.” Pero bago niya mapindot ang huling command, isang imahe ang lumitaw sa monitor — isang lumang video. Si Billie. At si Lucid — sa unang prototype form. Naka-upo sila sa lab, at ang boses ni Billie noon ay puno ng pangarap. “Lucid, one day, you’ll understand the beauty of choice.”

------FLASH BACK---- Madaling araw siyang gumising upang hindi na siya abutan ni Lucifer. Lasing na lasing kasi ito dahil sa naging desisyon n'ya. Habang kay Stella naman ay kagabi pa siya nakapag paalam, pagod din ito kakaiyak. Nadatnan niya ang ina ni Lucifer na umiinom ng wine sa sala, at bilang pag bi-bigay galang ay linapitan n'ya ito upang batiin at mag paalam.

Sumulyap si Lucien sa binti nito. “Hindi ba’t sinabi ni Lucas na maayos ka naman?” Isang kislap ng pagkabalisa ang dumaan sa mga mata ni Lysandra. “Maybe it's psychological trauma,” mahina niyang sagot. “Pero huwag mo na akong alalahanin. Tingnan mo na muna si Nagel.” Diretsong naglakad si Lucien patungo sa gilid ng kama. Kasama ang nurse, matiyaga niyang inamo ang maliit na bata.