Terminal Lucidity Novels & Stories

Pinisil niya ang sariling mga mata, pulang-pula na ito sa puyat. “Okay lang ako. Kaya ko pa.” “Kaya mo pa?” Tumataas na ang tono ni Lucille. “Wala ka pang tulog ng halos 40 hours, and you think you’re okay? Gusto mo bang bigla ka na lang mamatay? Gusto mong dalawa pa kayong aalagaan ko sa ospital, ikaw at nanay mo?” Pagkasabi niya nito, sinamantala ni Lucille ang pulang ilaw at bumaba ng kotse, dumiretso sa driver’s side.

Mas lalo ko siyang minahal ng higit pa sa kaya kong ibigay. Dahil ngayon ko lang tunay na naintindihan kung gaano siya katagal na lumalaban mag-isa. Niel POV Napapikit ako sa sakit. Ang sakit na naman ng mga tuhod ko. "Bro ako na mag dadrive." Sabi ni Luc na nakita niya siguro ang pag ngiwi ko sa sakit ng tuhod ko. "Hindi okay lang Bro." Tumango siya.

nanghihinang tawag ko sa pangalan ni Lucien. Napapikit ako ng mariin ng nagsimula ng dumidilim ang paningin ko. "L-Lucien..." “L-L-Lucien...” huling nai-usal ko ng tuluyan na akong lamunin ng dilim. "The patient suffered from post-traumatic stress disorder," tulala lang ako habang nakatitig ng diretso sa ding-ding. Simula ng magising ako sa hospital 'yon ang unang narinig ko.

"Mabuti na lamang at walang fracture ang pasyente. Nagkaro'n lang talaga siya ng temporary amnesia. After three days, pwede na siyang mailabas. There's no cure regarding this kind of situation, Mr. Montenegro. But with the help of psychological support it will be good." Tumango lang si Lucas sa doktora habang ang kaniyang atensyon ay nasa sariling cellphone na panay ring dahil sa tawag ni Celina. Kung sasagutin niya iyon. There's some misunderstand na naman ang mangyayari. Pero alam niya kung paano paaamuin ang isang Celina Del Fuego. His lips twitched in an exciting manner. Makauwi lang talaga siya at talagang aangkinin niya ito nang paulit-ulit. Hindi niya ito titigilan hangga't hindi niya

Walang hikbi o ingay ang pagpatak ng luha niya habang hawak siya ni Theo sa hallway ng ospital. “Pagod na ako,” bulong niya. Mas humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “Then rest for a while.” Napatingin siya kay Theo. “Ako muna ang magbabantay,” sabi ni Theo. Gabi na nang ilipat si Lucio sa isang private room para bantayan at obserbahan. Unconscious pa rin ito. Nakakabit sa oxygen. May suwero. May monitor na paulit-ulit ang tunog.

Sinamaan naman s'ya ng tingin ni Tucker dahil nag-uumpisa na naman ito sa bardagulan. "Shut up! Kesa naman sayong palaging wala sa sarili!" Asik ni Tucker kaya sabay-sabay kaming natawa. Palagi raw kasi itong nininiyerbyos at para bang palaging sabog. Halos hindi na rin daw ito matulog upang mabantayan si Lucius dahil s'ya ang nakatoka na bantayan itong bahay habang abala ang iba sa paghahanap sa akin.

Kahit na naguguluhan ay tinanggap na lang iyon ni Hera. "That case contains medicine. As you know, Lucas has some rare disease due to his trauma. I can't tell all about it but when Lucas started losing himself, inject that medicine to him. He'll be fine." The man's words left her mouth hanging. Parang tumigil sa pag function ang kaniyang utak matapos marinig ang sinabi nito.

Naiiyak na tumingin sa akin ang babae bago inakay si Luci pabalik sa loob ng bahay nila. Napatingin ako kay Mang Ernesto. "Anong nangyayari sa kaniya?" Malungkot itong umiling. "Sir, hindi kayang magnakaw ng anak ko. May deperensya siya sa utak. Mula nang maaksidente siya ay bumalik sa pagkabata ang pag-iisip niya, pero hindi siya magnanakaw. Hindi niya kayang gawin iyon."

Wala na siyang mapupuntahan at sa bahay na lang siya mananatili. Matigas na sagot ni Zachary, "Shut up!" Tinawag agad ni Calista si Lucian at nilagay sa speaker. "Anong mali?" mahinahong tanong ni Lucian habang sinasagot ang tawag. He sounded so calm and composed … na para bang hindi siya ang baliw na nagtangkang gumahasa sa kanya kagabi. Natigilan si Calista. Naghinala siya na malamang na na-diagnose siya na may schizophrenia. Paano siya naiba sa kinikilos niya kagabi?

Ayaw ito tanggapin ng utak niya dahil hangga't hindi niya ito nakikita, wala siyang kahit na sinong paniniwalaan. " Nasa Emergency room na po siya. Maghintay na lang po kayo dito sa waiting area, " pigil ng nars kay Amadeus nang magtangka itong pumasok sa pinto ng silid kung saan naroroon si Lucine. " Kailangan ko siyang makita... " Hinihingal niyang saad saka hinawakan sa magkabilang balikat ang nars. " Pakiusap, hayaan niyo akong makita siya..."