Thank You Ma'am Summary の小説・ストーリー

Ngumiti ako at yumakap sa kanya. " Thank you po ma'am jo– ah.. g-grandma." Naiilang na saad ko habang nakayakap pa rin sa kanya.

Tumango pa ito ng bahagya. Sumulyap siya sa waiter. "Thank you." Tumango naman ito at ngumiti. "You are welcome, ma'am."

mahabang saad ko. Hindi ko alam kung may sense ba ang mga tinuran kong iyon, dahil sa ngayon ay aminado ako na wala pa rin sa matinong estado ang isip ko. Pero mukha naman iyong maayos at may sense nga dahil sa mga sumunod na ginawa ni Mama Helena. Niyakap niya ako. Ng mahigpit na mahigpit. Paulit ulit din ang pagsasabi niya ng ‘thank you’ na tila ba may nagawa akong napakalaking bagay para sa kanya.

Pero sa isang iglap lang ay maglalahong parang bula. “Yes po, ma'am.” “Thank you, Shie. You're reliable as always,” maluha-luha niyang pasasalamat. “You're always welcome po, ma'am. Ginagawa ko lang po ang trabaho ko. Salamat din po sa tiwala niyo sa akin.” “Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung wala ka, Shie.” “Naku, wala po 'yon. Salamat din po–“

tanong ulit nito. "Hindi na po. Sige po ma'am, hindi ko tatanggihan ang alok niyo po. Salamat po talaga." wika ko. "Okay, sige. Pag discharge mo dito, sumama ka sa akin. At kong gusto mo pag-aaralin rin kita." aniya. "Maraming, salamat po talaga ma'am." wika ko. Blessing in disguised pa yata ng mahilo ako. Bihira sa iba ang tumulong lalo na sa taong hindi mo naman lubusang kilala pa.

puri ni Ma'am " Thank you po Ma'am ". nahihiyang ani ko Bumaling si Ma'am kay Hash at gulat na nanlaki ang mata ni Ma'am Rebecca "Ang gwapo mo Dan'ca. Bagay na bagay kayo". natutuwang sabi ni Ma'am Kaya namula ako. Alam ko namang bagay kami matagal na haha. " Ayiee ". biglang kantiyawan ng nasa likod namin Napatingin kami sa likod at naroon pala ang mga kaklase namin.

sabi niya at ngumiti! Napansin kong nakangiti lang siya "Sorry to interrupt ma'am but we have to excuse" paalam niya at tumango naman sila "Oo naman po ma'am, enjoy po kayo sa lunch niyo ni Sir" sabi ng matanda at nag ba bye sign "Thank you po" sabi niya at ngumiti Sumakay na kami ng elevator "Your close with them?" Tanong ko at tumango naman siya

“Ma'am, kahit anong mangyari, gusto kong malaman mo na palagi kaming nandito para sa 'yo.” Bago pa ako makasagot, bumara ang emosyon sa aking lalamunan. Nilunok ko ito at tumango. “Thank you.” A few moments later, Via stood. “Aalis na po ako. Pero kung kailangan niyo ng kahit ano, tawagan niyo lang po ako.” “I know. And I mean it. Thank you for waiting today,” sabi ko. Ngumiti siya at marahang hinawakan ang balikat ko bago umalis. When the front door closed behind her, I sat in the silence again.

Maybe it was really true that something as lonely as them will truly understand someone as unhappy as I am. “Thank you, ma'am. Come again,” nakangiting sabi ko sa babaeng customer nang maiabot ko ang inorder niyang meal. She smiled at me and thanked me too before driving off. May sasakyan na namang sunod na huminto sa may drive thru.

Pumayag si Miss na hindi ako maka-attend sa practice ngayong araw dahil na din sa nangyare kanina. Kahit wala akong gana na ngumiti sa costumer ay kailangan ko pa din iyon gawin. Ang nararamdaman ko ngayon ay walang kasing sakit. Kahit panoong halos bugbugin nila ako. Wala nang mas sasakit pa pag nakita mo ang magulang mo na inaapi. "Thank you po Ma'am" Sabi ko sa isang costumer na nagbigay ng tip na 50 pesos.