Thank You Ma'am Summary の小説・ストーリー

biglang sabi ni Keiran habang papasok ito sa pinto. “Sige po, m-mauna na po ako. Thank you so much po.” saad ko pa, and for the last time tinignan ko si mama na maluha luha ang mata… and i smiled to her, a genuine smile… i think i need to let go my resentment to her. Sa tingin ko mas magiginhawaan ako. “Goodbye, ma… thank you po.” saad ko at tumalikod na pero bago pa kami makalabas ng bahay ay bigla na lang my yumakap mula sa likod ko.

" Nakangisi kong sinulyapan si Sir. Nasa hamba siya ng pinto at seryosong nakatingin sa aming dalawa ng mommy niya. "Thank you po, Madam," nakangiti kong pasalamat, pagkatapos ay nakangisi kong sinulyapan si Sir. Narinig mo iyon? Hindi mo ako basta-basta masesesante. Backer ko ang mommy mo. "Aalis na din ako." Tumalikod si Ma'am pero muli ding pumihit paharap sa amin. "Ano'ng oras kayo uuwi ngayon?"

"Thank you po, ma'am." Ngumiti ako at tumango. Sumama na rin siya't ang kaibigan niya sa loob ng yate para umiwas sa ginaw. "Shet ang bango, kaamoy ni ma'am Jazeah" "Ibenta mo kaya, mukhang mamahalin" Rinig ko pa ang usapan nila habang naglalakad paalis

Nag text kasi siya saakin kanina. "Thank you sa paghatid. Thank you sa lahat."masyang smvut ko kay Rare. "No prob, Thank you too. So gotta go.Pumasok ka na at magpahinga."Ngumiti ako rito saka linapitan ito at niyakap. "Thank you, I really appreciated you. Ang Saya saya ko ngayong araw na 'to dahil sayo Mander ko."

“’Ma, don’t think like that. Kahit kailan ay hindi ka naging pabigat sa akin, okay? Mahal kita, at uunahin kita sa kahit na anong bagay na ginagawa ko.” “Thank you,” ramdam ko ang paghihirap ng loob ni Mama kaya naman upang hindi na lumala pa kalagayan niya ay nagpaalam na muna ako sa kanya upang magpunta sa information desk upang pirmahan ang kailangang dokumento at malaman kung magkano ang kakailanganin niyang bayaran kung sakali.

sabi ng dean "We will do our best ma'am. Thank you for the trust. Sorry po agad kung hindi po namin maipapanalo."

Sh*t! "Ma'am, okay lang po ba kayo?" tanong ng isang kasambahay na halatang natataranta ang boses. "I—I'm fine, manang. Thank you for your concern. Bigla lang sumakit ang ulo ko." "Sigurado po ba kayo, ma'am na okay lang po talaga kayo?" paninigurado pa nito. "I am, sige na harapin mo na lamang ang ilang mga trabaho mo."

“Ma'am, kahit anong mangyari, gusto kong malaman mo na palagi kaming nandito para sa 'yo.” Bago pa ako makasagot, bumara ang emosyon sa aking lalamunan. Nilunok ko ito at tumango. “Thank you.” A few moments later, Via stood. “Aalis na po ako. Pero kung kailangan niyo ng kahit ano, tawagan niyo lang po ako.” “I know. And I mean it. Thank you for waiting today,” sabi ko. Ngumiti siya at marahang hinawakan ang balikat ko bago umalis. When the front door closed behind her, I sat in the silence again.

yun ay para mas maging matatag pa ako. Pain teach me how to be strong enough..How to stand by my own..And how to be happy and contented for what I have... I have everything now....at masasabi ko na..worth it lahat ng sakit na napagdaanan ko noon... "Thank you Ma'am..Come again" masayang bati ko sa matandang babae na bumisita sa boutique namin..

sabi ng isa sa mga kliyente matapos niyang matapos. "Thank you, sir. I appreciate your feedback," sagot ni Amara na may ngiti sa labi. Pagkatapos ng presentation, lumapit kami ni Dixon kay Amara. "Great job, anak! Napahanga mo kami," sabi ni Dixon habang niyayakapSalamat, Dad. Salamat din, Mom, sa lahat ng suporta," sagot ni Amara habang yakap-yakap kami. "Deserve mo yan, Amara. Pinaghirapan mo yan," sabi ko habang hinahaplos ang kanyang buhok.