The Friend 소설 & 이야기

Kaagad ko itong sinagot baka kasi urgent o 'di kaya emergency. "Hello, bungad kong bati rito. Medyo maingay at hindi ko masiyadong marinig kaya sinabihan kong lumabas muna siya sandali." utok ko rito. Kaagad naman itong sumunod. "Hi ma'am kayo po ba ang friend niya." tanong nito. "Sinong friend? anong name?" tanong kong muli. "Hindi ko kasi nakuha ang name niya lasing na lasing na kasi siya." wika nito.

Nakangiti kong aya sa kanya, nangunot ang kanyang noo sa pagtataka kung sinong friend ang tinutukoy ko. "friend who?" Hindi ko s'ya sinagot ngunit bumaba ang aking paningin sa aking na trousers, nagmamalaki na ang aking kaibigan duon. Nanlaki ang mga mata ni Christelle at mas lalong namula ng makita n'ya ang tinutukoy ko. "ay, bastos!" tili n'ya at malakas na tawa na lamang ang aking isinagot

“Yes, she’s with me. She’s a friend.” Biglang umangat ng tingin si Everest upang tingnan si Fredrick pero iniwas ng lalaki ang tingin. Napatda siya sa narinig pero base sa naoobserbahan niyang relasyon ng dalawa ay hindi na siya nagsalita. “Kaibigan? Is she a special friend or an ordinary friend?” “Ordinary friend.”

Kahit naman siya hindi alam kung anong mayroon sila. "Huh? A-ano ka ba? He's a good friend of mine, Stella at wala ng iba pa," pag-amin niya. "Good friend nga lang ba?" "Oo."

“Kapag sinabi ko ba ang pangalan ko, hahayaan mo ako na makita ka ulit? We can still be friend Freya,” Nagtaka si Freya sa sinabi ng lalaki, friend naman talaga sila since kilala siya nito. Pero bakit ‘we can still be friends?’ hindi niya maintindihan ang part na yun. “Hindi kita maintindan pero oo ano ka ba!” ngiting sabi niya dito. ‘Dahil gwapo ka pasado ka sakin! Hahahaha magiging proud si Diana sakin nito e’

sagot naman nito sa kanya. Muli siyang napangiti. Yeah. That’s what are friends for. Iyong may nagawa kang malaking pabor o tulong sa kaibigan mo ay hindi ito humihingi ng kapalit sa `yo. That is the true definition of friendship. “But still, thank you.” “You’re welcome. Hmm... by the way, kamusta ka naman diyan?” mayamaya ay tanong nito. “Okay lang naman ako dito,” sagot niya.

mahabang paliwanag ng ina. “I won’t accept friends nor best friends, Mom,” wika ng batang si Veron habang nakatitig sa larawan ng ina at ng best friend nito. “I’ll never meet a person who is always there for you in times of hardships and poverty. Everyone of them is always at my side when I have everything but leaves me when I have nothing. So, I don’t want to have a friend in life. I can live without them, anyway.”

“Hi.” “Woah! ‘Lamig no’n, ah.” Nagpanggap pa itong nangalikgik. “Gan’yan mo ba talaga sagutin ang isang mainit na pagbati? Considering that I’m a longtime friend of yours,” nakataas ang isang sulok ng labi nito. “You’re not my friend.” “What?” nagkunwari itong nagulat. “After all these years, you still didn’t consider me as your friend—”

"Kinda? But not a big deal. I'm not gonna grow if I kept on dealing with the past so I forgive and forget." Napansin ko nga na ayaw niya talagang pag usapan yun about sa past so i'll just cut it off with the questions. "Good for you, by the way saan pala tayo pupunta?" i changed the subect since I can realy feel na super uncomfy niya. "This place is recommended by a good friend of mine and I do trust this friend with that so hopefully you'll be impress." A good friend of yours huh? Mukhang my best friend din pala 'to, akala ko kasi hindi siya nakikipag kaibigan since super private niyang tao and ayaw niya masyado sa mga mataong lugar.