Novelas y relatos de Description My Friend

Lagi akong naaakit sa mga tula na parang liham — may direktang usapan, may hininga ng alaala, at hindi takot magpakita ng kahinaan. Kapag gagawa ako ng tula tungkol sa malalim na pagkakaibigan, nagsisimula ako sa isang maliit na listahan: limang sandali na tumatak sa akin, limang salita na laging nauugnay sa kaibigan, at tatlong amoy/tunog/larawan na agad na bumabalik kapag naiisip ko siya. Siya ang dahilan kung bakit nagluto ako ng simpleng leksyon sa panulat para sa sarili ko: memory mining muna bago mag-metapora.

Pagkatapos ng listahan, inuuna ko ang mga pandama — hindi lang kung ano ang sinabi niya kundi kung paano niya hinawakan ang tasa ng kape, kung paano nahahati ang tawa niya sa katahimikan, o ang maliit na galaw ng kamay kapag nagkukuwento. Gumagamit ako ng konkretong imahe bago mag-generalize. Halimbawa, imbes na sabihing "mapagkalinga siya," mas epektibo ang "hinahawakan niya ang mga siko ko kapag hindi ko na alam kung saan lulugar." Ito ang nagiging puso ng tula: specific moments na nagdadala ng emosyon.

Habang sinusulat ko, pinapakinggan ko rin ang ritmo — may ilang linya na kailangang magdikit, may ilang sasabihin nang maluwag. Hindi ako nagpupumilit sa tugma; minsa'y mas natural ang free verse. Kapag natapos ang unang berso, babasahin ko nang malakas at pipiliin ang talinghaga na uulit-ulitin bilang refrain o imahe na babalik-balik. Sa huli, tinatapos ko ang tula sa isang liwanag ng pag-asa o maliit na paglalarawan na nag-iiwan ng init, kasi sa palagay ko, ganoon dapat ang isang malalim na tula tungkol sa kaibigan: totoo, maselan, at may bakas ng ngiti.