The Grudge Ghost Novels & Stories

pang-uuyam ng isang boses na kasing lamig ng yelo. "Adrian, sino siya? Bakit parang kilala mo siya?" tanong ko habang nanginginig ang buong katawan ko. Hinigpitan ni Adrian ang pagkakahawak sa baril niya at humarap sa anino. Ang kanyang boses ay puno ng matinding poot at pagbabanta. "Stefanie, tumakbo ka na. Huwag kang lilingon. I'll handle this ghost once and for all," sabi ni Adrian, ang kanyang mga mata ay nakapako sa kalaban.

Mas ginusto nila ipa cremate ito dahil halos hindi na makilala ang mukha ng kanyang kapatid dahil sa natamo niyang bugbog . Lalo siya nakaramdam ng galit ng malaman niyang case closed na ang nangyari sa kanyang kapatid at ayon sa mga pulis nagpakamatay ito kaya sobra siyang galit dahil nagpakamatay pala ang bangkay na natagpuang bugbog sarado at may tama ng baril sa ulo .

[The Ghost Protocol] Ang abo mula sa pagsabog ay tila itim na niyebe na bumabalot sa basang buhangin. Nakaluhod si Ryella, ang kanyang obsidian na gown ay punit-punit, ang kanyang balat ay may mga bakas ng uling at dugo. Sa kanyang palad, mahigpit niyang hinahawakan ang kwintas ni Vladimir. Ang sulat sa loob nito—ang pangakong hahanapin siya sa susunod na simulation—ay tila isang mainit na uling na humahaplos sa kanyang puso.

Bago pa man niya matapos ang sinasabi niya, ang mga salita ni Ghost ay naputol. Isang piraso ng angle na bakal ang biglang tumagos sa kanyang lalamunan. Si Beatrice, na ang likod ay nakayuko ng kalahati, ay nakita ang sobrang madugong eksena na hindi niya kailanman makakalimutan sa kanyang buong buhay. Ang dugo ni Ghost ay tumalsik sa kanyang katawan. “Ah!” Ang paningin ni Beatrice ay nandilim ng mahimatay siya sa gulat.

Natahimik ang lahat. Ang bawat isa sa mga Ghosts ay sinaktan. Ang ilan sa kanila ay nakahiga nang hindi gumagalaw, habang ang iba ay nagsisiksikan, hinihimas ang kanilang mga sugat. Si Celeste ay nakatayo sa gitna nila. Bukod sa menor de edad na hiwa sa kanyang braso at ilang mantsa ng dugo sa kanyang damit, walang kaunting ebidensiya na pinabagsak niya ang dose-dosenang pinakakinatatakutang manlalaban sa lungsod. Habang lumilingon siya sa lugar, naramdaman niyang ipinagmamalaki niya ang kanyang lumalagong lakas. Sa daan-daang taon, ang kapangyarihan ng Moon Maidens ay hindi pinansin ng isang tunay na patriyarkal na lipunan. Alam niya na, sa loob ng ilang oras, ang balita tungkol sa showdown

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

I exclaimed in disbelief. He nodded. "She can. And after leaving the doll she became a ferocious ghost and always haunting me here. I thought I could fight and beat her but I can't. It was like we're not the same ghost." Itinaas nito ang kamay at ipinakita sa akin ang braso niya na may bandage. "Sinaktan ka niya?" nag-aalalang bigkas ko. "T-Then— where are you right now?"

his husky voice bounced on the four corners of the room. "Nasa'an ka?" he again asked. Mabilis niyang isinara ang bintana na siyang nagsisilbing sikretong tulay sa pagitan ng Mundo ng tao at mundo ng kamatayan. Ngunit hindi pa rin siya nagpakampante, malakas ang black aura na umiikot sa kabuuan nang kwarto. He walked towards the dining, on comfort room, and lastly the lady's room. And there he saw a Ghoul sipping Felicity's soul. A white fog-like is coming out of Felicity's mouth through the Ghoul's body.