Novel & Cerita The Grudge Ghost

“Usog doon!” Malakas na sigaw niya na siyang nagpasunod agad sa akin. Those eyes are intimidating, hindi na ito kagaya ng dati. Umusog ako sa pinakagilid ng van at saka pasimpleng pinahid ang luhang tumakas kanina.

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

Nag taka ako ng may makitang papel, nakatiklop 'to at para bang may sulat kaya tinignan ko 'yon para malaman ko of course duh! "Tsk, ano to love letter? Ang badoy naman." "Mamatay ka nalang kaya Melody wala ka namang silbi at ikaw lang ang salot dito sa Stanford University! Hindi ka nababagay dito dahil ang hampaslupang kagaya mo ay nararapat sa basurahan. Umalis ka na lang kung pwede? Kasi ayaw na ayaw namin nakikita ang pag mumukha mo at ano yung sinasabi mo ghost!? Nakakakita ka ng multo? Pfft, baliw ka ba hindi totoo ang mga multo. Stupid talaga!" Basa ko sa nakasulat doon sa papel.

Hindi nagtagal, dalawang tao ang lumabas mula sa madilim na ipinagbabawal na lupa. Ang nangunguna sa unahan ay si Gilbert. Ang kanyang aura ay bumaba nang malaki, at mukhang maputla siya. Hindi ito Mahirap hulaan na ang magecraft na ginamit niya ay nagdulot ng malaking pinsala sa kanya. Sa likod ni Gilbert ay ang pisikal na katawan ng demonyo ng dugo, na naging zombie papet!

Gusto ko pa kasing malaman para naman hindi na ako magtatanong pa ulit. "Paghihiganti at pagmamahal," sagot nito. "Katulad ng ano?" Tanong pa ni Chelsea. Ito sana ang itatanong ko pero naunahan na niya ako. "Sa labis na paghihiganti hindi nawawala sa kanila ang mga alaala, pero madalas sila ang mga bad spirit. Nahihirapan ang mga Grim reaper pagdating dito, dahil sa lakas ng pwersa nila." Paliwanag nito at napatango kaming sabay ni Chelsea.

Ginawa niya ang lahat para mawala ang kanyang takot at tumahimik si Gerald bago magalang na sinabing, “…Magandang araw, sir. Isa akong kalahating tao at kalahating ghost cultivator na dumating para hiramin ang Phangrottom Talisman para iligtas ang lahat ng kaluluwa sa mundo... Namatay na ang anaconda at ang ibig sabihin lamang nito ay ang malaking pasukan ng ghost world ay bukas na…” “Hah! Nangyayari lamang ayon sa tadhana! Iyon ang dahilan kung bakit walang magbabago kahit makuha mo ang scepter! Dahil bukas na ang pasukan ng ghost world, sigurado ako na napakalaking pagbabago na ang naganap sa mundo. Makikita mo na may malaking pagbabago sa sandaling bumalik ka sa totoong mundo!" ngumisi si

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************

Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay.

I freaking don't understand now what is happening. "I don't understand why you are telling me this. I am confused why you are saying goodbye to me love. But if you are dumping this way, do you expect me I will let you go? I am contemplating myself why are telling me all of this. You sounded like I am dead while I am alive and impatiently waiting for you for a week and I have to endure not seeing you because I know you are grieving. I already snapped and lost my patience waiting for you love. But hearing you saying goodbye to me is bot making me happy at all. But if you think you can get away with me, think again. I will never...ever let you go, until my last breath. You'll be with me wether