The Hate U Give Novels & Stories

May kumuha pa ng microphone sa ibabaw ng table, in-on iyon at hinarap siya. "Are you sure you're auditioning for this role? Why aren’t you picking the male lead number one?" Nagsalita siya. "I think I’ll resonate more with this character." Ngumiti ang direktor sa narinig. "Okay. Show us what you’ve got. The floor is yours." The one he’s auditioning for is Kylex. A young man who hates the world ’coz it doesn’t understand him. His mother died when he was ten years old and that's the start of his pain.

nakatingin ito sakin na patuloy ang pag agos ng luha " dont you hate me?" ngumiti naman ako " how can i hate someone like you? you never hurt anyone for no reason kaya alam kong may dahilan kung bakit nangyari yun, i will never hate you for that" sabi ko na mas ikinaluha nya. niyakap ako nito ng mahigpit kaya gumanti ako ng yakap. this is what she needs the most " dont you dare tell this to anyone! or i will get you spanked!" sabi nito na sumisinghot na. natawa naman ako sa sinabi nito "yeah yeah" sagot ko na lang End of chapter 175

Halos mapunit ang labi ko sa sobrang lawak ng ngiti ko habang papunta ako sa apartment nila Vivi, bagong trabaho, dagdag kita, yes! Para akong tangang nakangiti habang abala sa paglilinis ng apartment nila Vivi, kung may makakakita sa akin ay aakalaing nababaliw na ako dahil ngiting-ngiti ako habang mag-isa. Well, we can't do anything about it, I love works because it give me money! (wink)

"Don't you get it Adam? I hate you so much, I hate you for existing in my world because I never wanted you to, I wasn't ready for this, I wasn't ready for you yet here you are, wala kang ibang ginawa kundi magpaka-Adam na mokong na kilala ko na kahit nakatayo ka na lang naiinis pa rin ako sa'yo and for that, I really really hate you." "Well don't worry Sanya," humarap na ako sa kanya at hindi ko masyadong maaninag yung mukha niya dahil sa sikat ng araw o dahil sa namamasa yung mata ko, hindi ko na rin alam kung alin sa dalawa pero hindi ko na iniisip pa yun. "The feeling is mutual, I hate you too," lumapit ako at yumakap sa kanya. "I hate you because you are wicked, I hate you because you ar

ngiti ko sa kanya and he looked surprised. "Zoe, how can you still smile and understand them despite the words they said against you?" hindi ko naman inaasahan ang tanong niya pero parang napakaseryoso niya, parang hindi pa siya makapaniwala na wala akong sama ng loob sa mga taong iyon, that's because, it gains me nothing for feeling bad about them. Wala naman talaga akong mapapala at ang tanging bagay lang na makukuha ko ay sakit ng ulo at sama ng loob kaya naman I just don't think about what they thought about me, I just choose to love them still and understand them as long as I can.

They are going to clear her records and that’s it. Gano’n ba ang iniisip ng lahat? That it’s okay to hurt her because she’s strong and straightforward? Because she can always bounce back? That it’s okay to make her wait because she will? That it’s okay to make her misfortunes a joke because she can handle it? Hindi ba nila naisip na nakapapagod ’yon? Na nakasasawa at nakapanghihina rin?

"Maayos na siya sa ngayon, pero ang mamahal ng mga tests na gagawin para sa kanya, may ilang libre na dahil nasa public hospital lang tayo pero may isang gamot na bibilhin dahil nanginig siya kanina, baka daw magkaroon ng damage sa internal organs niya kapag di naagapan ang pang gagamot. Heat stroke. Yon daw ang dahilan sabi ng doctor." Nanlumo ako sa narinig. Alam kong mahihirapan kami. Sapat lang ang kinikita ni papa sa pamamasada at ni mama sa pagtitinda sa palengke para sa pag-aaral namin at sa pang araw-araw. Alam kong may ipon sila pero hindi ko alam kung kakayanin yon sa pagpapagamot ni papa. "Ma, iyong pwesto sino ang nagbabantay?"

Love is really mysterious at kung kayo talaga ang nakalaan para sa isa’t-isa, anumang galit, malulusaw dahil kayo ang itinadhana. The more you hate, the more you love…ikanga sa mga favorite motto natin sa slumbook. And I am guilty without a doubt that the man I grew to hate, is the man that I will love until forever. I am Hyacinth Faith Segovia-Mediavilla, leaving you with a peaceful and happy heart that is now free from all the pain and burden, and is now ready to face a new life ahead!

Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng lungkot para sa babae. Sa likod pala ng pagiging makulit at masayahin nito ay may nakatagong sakit—isang lungkot na marahil ay matagal nang kinikimkim, tinatakpan ng tawa at biro upang hindi mahalata. Para bang bawat ngiti ni Ezra ay may kapalit na pagod, bawat halakhak ay may kasamang pakiusap na huwag na siyang tanungin pa. At sa sandaling iyon, doon niya napagtantong hindi pala siya ang nag-iisang may dinadalang bigat. May mga sugat na hindi sumisigaw, ngunit mas masakit dahil tahimik lang itong nagdurugo

Napaatras ako ng bahagya at napapaling ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko kaya humawak ako sa pinto upang mapigilang matumba. "Mga HAYOP!!" halos umalingaw-ngaw ang boses ko sa buong kwarto at sumugod kay Aurie. Walang alinlangan kong napahampas sa pagmumukha niya ang dala kong shoulder bag at hinablot ang buhok. "Malandi ka! Ang lakas ng loob ninyong gawin pa ang kababalaghan n'yo sa pamamahay ko!" Halos mapuno ako sa galit at hindi makapaniwala. Gustong sumabog ng d****b ko at pira-pirasohin ang babaeng nasa harap ko.