روايات وقصص ضمن The Haunting House

Sinilip ko siya sa loob pero wala siya roon. Bumaling ako sa bandang hagdanan at nagpasya na bumaba. Baka naroon siya. Kahit pababa ako ng hagdanan, mistulang haunted house ang mansion kasi halos walang ingay. Tanging mga yapak ko lang ang naririnig ko. Dumating ako sa baba nang walang nakikitang tao. Kahit mga kasambahay ay wala. Paanong hindi ka mababagot dito kung walang tao?

Wala na ang matitinis na boses ni Maureen, na noon ay laging sumasalubong sa kanya. Madilim ang pasilyo ng bahay patungo sa kwarto. Walang kabuhay buhay, parang napakalungkot doon ngayon. Para na iyong haunted house, na anumang oras ay may lalabas na multo. Bigla siyang nakaramdam na parang may kulang sa bahay na iyon. Hindi siya mapakali.

Palagi kasi siyang kalmado, magiging interesting na makita siyang medyo kinakabahan. "The entrance to the haunted house is an old wooden door, hanging from crumbling stones. The air inside is heavy and cold, with a smell of earth and a bit musty." "Narito na tayo," bulong ko. Sinubukan kong magtunog confident, pero deep inside, medyo kinakabahan ako.

Inilibot niya rin ang paningin niya sa buong receiving area ng malaking mansiyon na nagmumukhang abandonado, haunted at pinamumugaran ng mga multo dahil sa sobrang dilim nito. Nasa loob ang misteryosang babae sa isang malaki at sinaunang mansiyon na pinalilibutan ng malawak na kaparangan, mga patay na mga puno, damo at sobrang dilim na paligid. Itim din ang lahat ng mga kurtina at mga gamit at furnitures ng buong mansiyon. Sobrang layo rin sa kabihasnan ang lupang kinatitirikan ng mansiyon na ito. Tanging malamlam na dilaw na ilaw ng lumang chandelier ang tanging tanglaw nila sa kadiliman.

Sa hiwalayan Tumigil mula sa pag hakbang ang mga nanginginig kong paa, Namutawi ang katahimikan sa bawat sulok ng simbahan, halos maubusan ako ng hinginga sa labis na kabang nararamdaman ko, marahan kong ibinaba sa bagkabilaan gilid ko ang nagpapawis at nanginginig kong kamay, halos hindi ko na makita ang nilalakaran ko sa panlalabo ng aking mga mata dahil sa luhang ilang minuto na lamang ay tutulo na. Matapos ang ilang segundong katahimikan, napuno muli ang paligid ko ng sari sariling tinig, ngunit hindi katulad kanina, ang mga bulungan aking naririnig ay puno na ngayon ng katanungan, kalituhan at pagtataka sa hindi inaasahan pag hinto sa gitna ng aking nilalakaran.

Hindi pa sana maghihiwalay ang mga labi nila kung hindi lamang sila nakarinig ng malakas na pagsipol at mahinang tawanan mula sa mga taong nagpapanggap na mga elemento ng kung anu-anong katatakutan. Biglang namula ang mukha ni Daniela sa pagkapahiya. Pasalamat siya na dim light ang buong paligid kaya hindi nakikita ang pagba-blushed ng kanyang mga pisngi. Sa pagkapahiya niya ay bigla siyang tumakbo patungo sa labasan. Ngunit nang malapit na siya sa pintuan palabas ay bigla na lamang may gumulat sa kanya na isang nakakatakot na nilalang mula sa kanto. Nagsisigaw siya ng malakas ngunit ipinapatuloy pa rin niya ang pagtakbo para lamang tuluyang makalabas ng horror house. Kasabay ng kanyang mala

Isang creepy na boses ng Bata. "Bakit kakaiba ang awra ng Horror house na 'to? Hindi naman ganito ang mga horror house sa New York". Mahinang bulong nya dahil mabigat ang presensya sa loob at super creepy, nakakatakot. Ang mga dugo ay nagkalat sa Pader, kasabay ng malamig na pakiramdam. Tumatayo ang balahibo nilang dalawa dahil parang nasa likudan lang nila ang bumubulong. Ang mga spider web na design ay halos kumapit na sa kanilang mga damit.

Tamang-tama na hindi ‘yon naka-lock kaya naman pumasok na ako sa loob. Madilim ang buong mansyon nang maglakad ako papuntang sala. Tahimik at malamig na animo’y isang haunted house. Hinanap ko ang switch ng mga ilaw mula sa mga pader na nakita ko. Nang makapa ang tamang switch ay pinindot ko ‘yon. Lumiwanag ang buong first floor. Sumambulat sa akin ang makalat na sala. Sa ibabaw ng mga antigong upuan at mesita ay maraming papel at bote ng beer ang nakakalat. Mayroon ding ash tray at iilang upos ng sigarilyo sa carpeted floor. Iniikot ko ang paningin ko. Halos wala masyadong linis ang bawat furnitures. Pati ang sahig ay may makapal na alikabok.

Hindi ko pa alam kung ano’ng mayroon at kinakabahan ako. Nang mapansin kong tahimik na ay marahan akong sumilip. Wala akong nakitang tao kaya tuluyan akong lumabas sa kotse at kabadong nagpalingon-lingon. It was a driftwood gray big old house. Nasa loob na kami at binabakuran ito ng mataas na gate. Mapuno ang paligid kaya natitiyak kong nasa gubat kami. The lights were too gloomy. May kaunting takot akong naramdaman. Where is this place? What is he doing here? What are you hiding, Damon? Who are you?

Kahit papaano ay nabawasan na ang takot na baka hindi siya magustohan ng pamilya ni Zion dahil sa estado ng buhay niya. Nang tumigil ang sasakyan sa isang matayog na gate ay muling kinabahan si Alexa. Parang haunted house yata ang napuntahan nila dahil ang laki at taas ng gate. Pero hindi naman siya mukhang luma. Sa katunayan ay maraming bulaklak at nangingintab ang gate sa kulay nitong pula. Napasilip siya sa bintana at tumingala, ganoon na lang ang pagkamangha niya nang makita ang mukhang kalahati ng bahay. Sa taas ng gate ay nasisilip pa rin ang malaking bahay at parang pang disney ang hitsura.