روايات وقصص ضمن The Housemaid Book

Ang mansion kung saan siya pumasok bilang kasambahay ay nananatiling bago sa kaniya dahil sa tuwing gigising siya sa umaga at lalabas ng kwarto, hindi pa rin niya maiwasang libutin ng paningin ang bawat sulok ng mansion at maligaw dahil sa dami ng pasilyong pinamimilian niya. " Gising na ang amo natin. Ilagay niyo na agad 'yong mga putahe sa mesa. Bilisan niyo na, " ani Manang Susan, ang head at pinakamatagal ng kasambahay sa mansion. Siya ang gumagabay sa lahat at nagtatalaga ng mga gawain sa apat na kasambahay na naninilbihan sa Martinez. " Nasaan ang kape? Bakit wala pa sa mesa? "

“Salamat po, Sir Lucas! Promise, gagalingan ko po! Kahit pati bubong niyo, didilaan ko para kuminang!” Tiningnan niya lang ako na parang nababaliw na ako, pero may konting kurba sa labi niya bago siya tumalikod. “Don’t thank me yet,” malamig niyang sagot. “Being a maid in this house isn't as easy as it looks. You’ll see.”

"Let me do it. Magpahinga ka na lang muna saglit. I'm sure you are very tired tidying up the house for the whole two days." "P-pero Ma'am..." Mia stopped the housemaid. "Kakaayos mo lang ng bagahe ng magina. Kaya magpahinga ka muna. Kami na ang bahala sa pagkain namin. Also, I want to learn how to cook." The housemaid eyes widened. Hindi niya akalain na ang isang prinsesa sa Jones ay magluluto ng sarili nitong pagkain. Sa pagkakaalam niya ay hindi pinapakilos ng Mommy niya si Mia.

he whispered and kissed me again on my head that brings warmth in my heart. "Thank you..." tanging nasabi ko na lang nang hindi nagmumulat, kay bigat ng talukap ng mga mata ko. Pero nanatili akong gising at nagtanong. "Sino nang magaasikaso ng bahay mo noong umalis kami ni Lola?" "I hired new maids from an agency, so you don't have to worry about chores meron na gagawa mg mga iyan," sagot niya habang patuloy na hinahagod ang pisngi ko.

She worked longer hours at the diner, barely making enough to cover their medical bills. They told her not to worry, that they would be okay, but Sophie knew the truth. They were barely hanging on. One day, while on her way to work, Sophie saw a flyer for a job as a maid. It was for a billionaire’s mansion on the outskirts of town. She had never considered being a maid before, but the thought of making more money and being able to take of her parents was so tempting to resist. Sophie applied for the job and was surprised when she got a call back the next day.

Dadalhin nga ang anak ng mag-asawa kay Seven upang ipasok bilang katulong na makakapaglayo sa kapahamakan dito. PALINGA-LINGA sa loob ng mansiyon ang babaeng walang kaalam-alam sa kung ano ba ang nangyayari sa buhay nito. Eksakto namang pababa si Seven sa hagdanan at namataan niya kaagad ang babaeng ipinahanap niya. Ang anak ng mag-asawang nagligtas sa kaniya.

“Okay po, Senyora…” Matapos siyang ayusan ng buhok at mukha ng dalawang dalagita ay bumaba na agad siya sa mansyon para simulan ang tungkulin niya ngayong araw. Marami nang alalahanin ang ni-report sa kanya ng housemaid na pangungunahan ng budget, kung kaya't abala siya ngayong araw at walang oras na buksan ang telebisyon upang matuwa sa mga balita tungkol sa mga Allegra.

Wika naman ng isa na may moustache. Inilibot nga ni Bethany ang kanyang paningin. Sobrang laki! Nakakalula! Pero gandang ganda siya sa lugar. Nakakabighani. What a nice place to live and start a new life! "Ang dami niyo pang sinasabi ano ho? Hindi naman ako nandito para kumalap ng datus tungkol sa hacienda ng boss niyo. I am here as a maid. So, tara na ho ano po?" sarkastiko pang sagot ni Bethany habang nakapamewang.

sagot ko na lang, pilit na pinapakalma ang matandang mayordoma. "O siya, magpahinga ka na sa kwarto mo. Ako na ang magla-lock ng pinto rito sa kusina," utos ni Manang Elena habang itinutulak ako nang bahagya patungo sa quarters. Tumango ako at naglakad pabalik sa aking maliit na silid. Pagsara ko ng pinto, sumandal ako rito at dahan-dahang napa-upo sa sahig. Sobrang bigat ng mga pangyayari ngayong araw. Mula sa pagiging takas na heiress, naging katulong, tapos ngayon ay alam na ng kalaban ng pamilya ko kung nasaan ako.

On the third day the bailiff came by, and he too saw the gold house in the little wood, and he too felt that he must go and see who lived there and when he caught sight Of the Master-maid he became so much in love with her that he wooed her almost before he greeted her. The Master-maid answered him as she had answered the Other two, that if he had a great deal of money, she would have him. "so far as that is concerned, I am not ill off," said the bailiff; so he was at once told to go home and fetch it, and this he did.