The Housemaid Book の小説・ストーリー

Huwag mo akong ngitian baka halikan kita. “Ito na ang pagkain mo.” Paalala ko at inilapag sa harapan niya. Naiilang pa nga ako dahil talagang pinapanood niya ang bawat kilos ko. Nang ayos na ay matapang kong sinalubong ang mga titig niya. “Bakit nga pala ginawa mo akong personal maid, Devron?” Lakas loob kong tanong kaya natigilan siya sa paghigop ng kape at mabilis na dumapo ang paningin niya sa mga mata ko.

Pero… Biglang sumingit sa isip ko ang mukha ni Kiarra. Hindi modelo. Hindi sosyal. Hindi celebrity. Isang simpleng maid. Nakayuko, namumula, nahihiya. “S-sorry po…” Napakurap ako. Ano ba, Larkin? Bakit siya na naman? Hindi ko maintindihan. Habang pauwi ako sa penthouse, hindi ko na mapigilan. Kinuha ko ang cellphone at tinawagan ang head maid ng mansyon.

Biglang nagbago ang takbo ng buhay ni Chloe Fontanilla matapos mahuli ang boyfriend niya na may kalaguyong iba, pinalayas siya nito agad, sakto namang nagka-emergency ang nanay niya sa ospital at kailangan agad ng pambayad para maisalba ang buhay nito. Dahil wala na siyang matakbuhan o mahingan ng tulong, napilitan siyang pumasok bilang stay-in maid sa mansyon ng isang sikat at mayamang bilyonaryo—si Alexander Valdemar. Kilalang suplado at walang awa sa negosyo ang bilyonaryong si Alex. Kontrolado niya ang lahat sa buhay niya, maliban sa bagong katulong na unti-unting nakakakuha ng atensyon niya dahil sa katatagan nito sa kabila ng mga pinagdaraanan sa buhay. Ngunit muling nanganib ang

sa aking kama para naman maipahinga ko ang aking katawan na napagod sa paglilinis ng mga kwarto, sampung kwarto din ang aking nilinis kasama ang mga guest room.Ang maganda lang dito ay kung anong nakatoka sayo na trabaho ay yun lang talaga ang gagawin mo kaya pag mabilis kang matapos ay mabilis ka din makakapagpahinga. Nasa sayo na kung gusto mong tulungan ang kapwa mo kasambahay. Maiidlip na sana ako ng maalala ko ang sinabi ni Sir Drei sa akin kanina" Naku naman bakit ba ako pa ang napili niya na maging personal maid. Baka imbes na hindi pa ako nabubulyawan dito ay doon ko naman iyon maranasan dahil lagi ko na siyang makakasama"kausap ko sa aking sarili. Imbes na magpahinga ay nagsimula n

"You are just a low-class, pathetic girl trying to act tough! Tumingin ka nga sa hitsura mo! Ang baduy ng ayos mo, mukha kang manang na galing sa bukid! Wala kang karapatang manatili sa lugar na ito! Sino ba talaga ang nagpasok sa iyo rito, ha?! Dahil sisiguraduhin kong malalagot siya sa pamilya Graham!" Natawa ako nang malakas, 'yung tawa ng isang Batangueña na alam mong may alas na hawak. "Sino ang nagpasok sa akin?" inulit ko ang tanong niya habang dahan-dahang lumalapit sa kanyang pwesto. "Ang nagpasok lang naman sa akin dito, ay walang iba kundi si Tita Selena mismo. Si Madam! Siya ang nagdala sa akin dito at ginawa akong personal assistant niya. O, ano? May reklamo ka ga sa kaniya?"

Tumango naman ako at nag-umpisang lumakad dala ang case na naglalaman ng isang milyon. Dali-dali akong pumasok sa bahay. Nadatnan ko pa si manang na nagluluto. Parang sa sandalling panahon ay ma mimiis ko rin siya. Dahil, siya lang ang naging Karamay ko sa bahay na ‘to. Agad akong umakyat patungo sa kwarto ko. Lahat ng gamit ko ay kinuha ko na rin. Wala akong ititira kahit isa. Kundi isang sulat para sa asawa ko. Nang matapos akong magligpit, nagtungo ako sa kwarto niya dala ang sulat at case ng pera. Kahit walang pahintulot pumasok pa rin ako at inilagay ito sa ibabaw ng mesa niya.

Gusto niya rin iyon, she just hate to admit the fact. Tumayo siya nang dahan-dahan habang nakapulupot pa rin sa kanyang katawan ang puting kumot na iyon. Marahan niyang tinungo ang kuwarto niya saka siya nagbihis sa loob. Nanghihina pa rin talaga siya but she needs to fulfill her duties as a maid today. Madami-dami na rin ang mga kalat sa kwarto ni Winston. Wala sa ayos na damitan, mga nagkalat na upos ng yosi, at doon na niya nakita ang mga damit niya na marahas na hinubad ni Winston kagabi. Nahiya siya sa ginawa. Namumula siyang alalahanin ang nangyaring iyon. Napakagat labi siya nang maalala ang pagsibasib ni Winston sa katawan niya.

Kusa siyang sumunod sa kasambahay at sa unang pag kakataon ay naka tapak siya mula sa labas ng kuwarto. The housemaid pulled her along, her bare feet making soft padding sounds on the floor. She clutched the edge of her coat tightly, her eyes scanning the dimly lit hallway. The air was thick with silence, and she felt a shiver run down her spine. Where was the maid taking her? The hallway seemed to stretch on forever, with doors leading off to either side. Huminto sila sa isang malaking hagdan.

Hindi niya man sabihin dama ko yun. "Make sure that the maid will finish it before noon. I want everything done in my house properly...my way. Sabihin mo sa kanilang wag umupo at tumunganga. Ayoko sa mga tamad at pabigat. Kung hindi nila gustong magtrabaho dito mas mabuti pang lumayas na lang sila. My house is not for charity. Kung gusto nila ng ganun doon sila lumapit sa foundation." Hindi ko alam kung ang maid paba ang tinutukoy ni Senyora dahil lahat naman ng mga kasambahay nila ay maayos na nagtatrabaho.

nagtataka kong tanong. "Hindi ko rin alam, eh. Siguro dahil magiging alaga mo si Sir Kevyn. Nasabi naman ata sa iyo ang magiging role mo dito sa bahay, 'di ba?" "Opo," naiilang kong sagot. "Bago ang lahat, ako nga pala si Mildred, ang Mayordoma ng bahay na ito. Tawagin mo na lang akong Ate Mil." Ngumiti pa siya na bahagyang nagpapanatag sa aking kaba.