The Night Sun Chapter 1 Novels & Stories

(SPG)THIS CHAPTER IS NOT SUITABLE TO THE PERSON WHO'S NOT OPEN MINDED 😅 PAGMULAT na pagmulat ko ng mata kisameng itim ang bumungad sa akin, maging ang sinag ng araw ay sumisilay na ramdam ko ang katahimikan ng paligid. Agad akong bumangon ng mapansing hindi pamilyar sa akin ang silid. Nasan ako? Hanggang sa maalala ko yung kahapon may sumusunod sa akin!

Biglang nagkatawanan ang lahat ng naroroon kabilang na si Helga. Nang biglang isang nilalang ang bumangga sa salaming bintana ng silid na iyon. Nang tiningnan nila ito ay nakita nila ang isang nocturno na nagpipilit makapasok sa bintana. Agad na binunot muli ni Major Sorrentino ang sariling baril saka sunod-sunod na pinapatukan ang halimaw. Ngunit hindi pala ito nag-iisa. Maya-maya’y tatlong nocturno na ang pilit na pumapasok sa nabasag na salamin.

ALAS-DOSE na ng hatinggabi. Tapos nang mag-shower si Luisa at nakapagbihis na rin ng pantulog, pinatay na rin niya ang main light sa kuwarto at tanging ilaw mula sa maliit na lampshade na nakapatong sa ibabaw ng bedside table ang nagbibigay liwanag sa paligid. Hinayaan niya na pumasok ang malamig na hangin mula sa dagat sa loob ng kanilang silid sa pamamagitan ng screen door sa terrace. Luisa watched the white sheer curtain gently dance along the cold wind. Habang tila musika sa kanyang pandinig ang tunog ng alon ng dagat. Pagkatapos niyon ay kinuha niya ang libro at pinagpatuloy na binasa iyon habang nakaupo siya sa kama at nakasandal sa headboard at nakabalot ng kumot ang kanyang mga binti

Hindi ko inalintana ang lamig dahil ang init ng katawan ng katabi ko. Minutes later, bright orange and yellow ball-like colors gradually appeared as the sun rose. The sky began to pour its entire palette of colors onto the water. The light began to shine brighter, dispelling the night's darkness. It rose higher and higher, and the colors became more vibrant as we saw it.

Dahil pagdating ng umaga… wala nang babalik sa dati. Chapter 207: Morning After Maagang sumikat ang araw, at dahan-dahang pumasok ang liwanag sa loob ng kwarto. Tahimik ang paligid, tanging mahinang tunog ng monitor ang maririnig. Unang nagising si Aiden.

CHAPTER 121: Ang Madugong Salu salo sa Ilalim ng Buwan ​Balot ng napakakapal na kadiliman ang buong paligid ng inabandonang pabrika sa pinakadulo ng probinsya. Walang kahit anong ingay ang maririnig maliban sa mahinang ihip ng malamig na hangin at ang paminsan minsang paghuni ng mga ibon sa gabi. Ngunit sa likod ng nakakabinging katahimikan na ito ay nakatago ang daan daang armadong tauhan ng JuanFund na naghihintay lamang ng tamang senyales upang sumalakay.

He walks up to the sea until the water reaches his chin and in the end he drowns. He struggles and tried to save himself. He did and when he woke up, he is back in the shore. He stood there and he waits. The sun is setting but it doesn't disappear in the horizon. It is slowly getting dark but it remains like that. It didn't go any darker. The sun didn't completely disappear. It's just there. Parang papalubog na ngunit hindi.

Underneath The night had finally befallen me, wrapping the day in its dark blanket. The salty wind whipping my hair wildly around my eyes. The temperature was fairly chilly and comfy. Niyakap ko ang sarili habang nakatingala sa na mumutiktik na bituin sa langit. Sumulyap ako sa paligid, gabi na pero alive na alive pa rin ang mga tao dito. They started to lit up the bonfire, kung saan magiliw na pinonood ng ilan. The Disco sounds blaring in my head from the distance.

Bumaba ako ng sasakyan at kinuha ang key sa loob ng bag ko. Binuksan ko ang dahon ng pintuan at sinara, at dahil ang mga ilaw sa aking bahay ay gawa sa solar. Nagkukusang bumukas ito pag sapit ng gabi. Binaba ko ang shoulder bag ko at humiga sa sofa. Natatamad akong umakyat sa taas at gusto ko na rin matulog at kalimutan ang lahat lahat.

Marami pa. END OF CHAPTER 1