Novel & Cerita The Orphans

Medyo nabigla si Elara, Ito rin ang bilang ng mga taon na nangyari sa kanilang anak Ang totoo, ang orphanage ang naging therapy ni Nathan para harapin ang pagkawala ng kanilang anak. Sarili niyang coping mechanism ang tinutulungan niya ang mga bata, at pakiramdam niya ay nagbibigay din siya ng tulong sa kanilang namatay na sanggol.

Sabi ko at diko na pala napansin na nasa harapan na kami ng petals orphanage. "Ilang bisis ko bang ipapa alala sayo na hindi ka naging pabayang ina." Biglaan na lang sabi ni Cleopard. "Stop crying hindi na maibabalik ang buhay na nawala." dugtong pa niya bago lumabas at umikot upang pag buksan ako ng pintuan, pinunasan ko ang mata ko bago bumaba, pag baba ko ay nakita ko siya umalis papunta sa likod ng Orphanage na intindihan ko siya dahil sa subrang sensitive ko kaya galit na siya napa iling na lang ako bag pumasok sa orpanage at mukang nag lalaro ang mga bata sa garden.

»»» "saan poba tayo pupunta ngayon Mr.montaire.tanong ko at sa wakas sumagot naman ito "malalaman monalang Ms.fajardo . saad nito (Isang malaking orphanage ang bumungad sa amen. at hindi ko inaasahan na meron palang isang orphanage sa gubat nato.) "sa labas nito maraming bata at mga sister ang nakatayo na para bang may hinihintay silang dumating. "Kuya Clark! Kuya Clark! sigaw nang mga batang tumatakbo papalapit sa amen at nagulat ako ng bigla nilang niyakap si Mr.montaire

“Paano kung ang babaeng kinamumuhian ko nang limang taon ay… kapatid ko?” Dumating sila sa Holy Grace Orphanage bandang tanghali. Ang lugar ay isang lumang gusali na nakapalibot ng mataas na bakod na may wire. Ang mga puno ay matatanda na, ang mga dahon ay nalalagas sa malamig na simoy. Sa bakuran, ilang batang naglalaro nang tahimik, ang mga mukha ay may bakas ng pag-asa at lungkot na magkahalo. Ang amoy ng luma, disinfectant, at lutong kanin ay sumalubong sa kanila.

Parte na ito ng buhay ko kaya mahalaga ito sa'kin. "Hindi ko kakayanin kapag nawala ito, Olive." I wiped my tears first before looking up at her again. "Mas maraming ma-a-apektuhan kung hindi ko isinalba ang orphanage." Kawawa ang mga bata kung mawawalan sila ng tirahan. Siguradong magiging palaboy sila sa mga lansangan at malaki ang posibilidad na mapahamak sila. Tumayo ito at lumapit sa'kin. "Reese," she sobbed and hugged me. I hugged her back. "I'm just here for you."

Chapter 22 "Nakakuha din ako ng mga impormasyon about sa apat na batang natagpuan na patay sa loob ng isang truck. Pinalabas na biktima mga ito ng human trafficking but ang mga bata na iyon is galing sa orphanage." "Kasabay ng lumabas na issue about sa mga bata ay ang pagkasunog ng opisina ng orpahanage at paggagawa ng fake document ng mga Ferrer related sa adoption ng apat na bata."

sambit ng headmistress. Pagkatapos na pagkatapos nilang mag-usap, tiningnan niya agad ang messages at doon niya nakita ang address ng orphanage na tinutukoy ng headmistress. His eyes watered while looking at it. It said that the place was called Heaven Angels Orphanage. Walang pagdududa siyang lumabas ng kwarto at hinanap si Jhaz. "Jhaz! Jhaz!" sigaw niya na agad namang narinig ng babae.

Kuwento nito sa akin and a sad emotion come across her eyes. "I grew up in an orphanage Augusta... and I had a... quite exciting life..." what I really mean is, I always got involve with a mess. "When I graduated high school and turned 18, I got the approval from the head mistress to leave the orphanage and live on my own. I worked and I was living in a shabby apartment and I go to school with a scholarship paying off my tuition. Even though I was an orphan, life is not that hard because of my hard work. But that was then, when I was in college around 2nd year I was abducted with those stupid orcs." Kuwento ko naman rito. At least she opened up about her past and I would like to share mine a

He's missing his Scorpion Angels badly! They step on the open tomb at bigla silang umandar paibaba. It's a machine that brought them at the Underground Skull! It's an organization that specializes in changing ones Identity. Ang mga tao na nandito ay yong mga bata na iniwanan na sa ampunan at pinapalaki nila tapos ebebenta rin naman. O yong mga taong wala ng pamilya at kailangan na mabuhay.

Orphan. Hindi naman talaga ako biological na apo ni Granny Felicia..Napulot niya ako sa lansangan noong sampung taong gulang ako. At kahit itinuring niya akong tunay na apo, hindi iyon sapat para sa ibang Carvajal. Para sa kanila, isa pa rin akong babaeng walang pangalan, walang pamilya, at walang dugong Carvajal. Imelda's lips curled.