Romans & histoires The Orphans

wika ni sister Rican dahil sa binigay namin na tulong sa kanilang orphanage. Isa sa napili namin ni Zane na bigyan ng donation ay mga bata na nasa orphanage na nakatira dahil sa iniwan sila ng mga mahal nila sa buhay. O di kaya, kusa na lang iniwan sa labas ng kanilang bahay-ampunan ang mga bata. Sobrang nakakaawa kaya mabuti na lang na isa ang kanilang orphanage ang tumayo bilang magulang ng mga bata.

tanong n'ya pa sa binata na ngayo'y focus na focus sa pagkain. Tumango ang binata at tumingin din sakanya sabay ngiti. "Alam mo ba, kaming magbabarkada, we have an orphanage for kids and elderly. We built it just last year and we always make sure na yung mga batang ando'n pati na matatanda, have a better life than what they have here sa kalsada." Tinuro n'ya ang mga kaibigan n'ya na nasa pagkain ang atensyon. "Yang mga yan, makukulit at mukhang abnormal lang yan but they have a heart. Pinaglalaban talaga nila yung mga hindi kayang ipagtanggol yung sarili and they always choose to help. Sila ang nakaisip na magtayo nh orphanage and home for the elderly na yun, they're kind, babe." sabi pa nit

Masaya sila na may mga bata nanaman silang mapapangiti ng araw na iyon. Kaarawan ngayon ng dalawang bata na isosorpresa niya sa orphanage na kung saan sila ng mga kuya niya nagmula. Ang unang naging tahanan nila. Simula nang magkaisip ay ipinapaalala ng mga kumupkop sa kanila na kailangan nilang bumalik doon at tumulong. Parating alalahanin kung saan sila nagmula. Lumabas na siya ng bakeshop na iyon na bit-bit ang apat na kahon. Tig-dalawang patong na nakaribbon sa bawat kamay niya. Pinagbuksan siya ng pinto sa isa sa mga tauhan ng suking bakeshop. Nakangiti pa ito sa kanya at nagsabi ng maraming salamat at mag-ingat. Kilala na rin kasi siya doon ng mga tauhan ng may-ari. Pawang mababait at

Humigop ito ng kape sa kanyang tasa at saka ibinaba sa lamesa pagkatapos. Si Manang Minerva ay ang dating majordomo namin kaso simula nang makuha ang bahay at lahat ng ari-arian na meron si papa, ni isang gamit ay walang natira sa amin. Ang lahat ng mga ito ay kinuha ng bangko. Kaya naman pati ang mga dating maraming katulong ay pinaalis dahil hindi na sila mapasuweldo ni papa at tinanggal na lang ang mga ito. Malungkot ang mga itsura nila noong malaman nilang aalisin na sila sa trabaho. Karamihan kasi sa kanila ay dito lang umaasa at ang ilan ay matagal na rin nagtatrabaho sa amin.

" wika ni Fucklers. Nagtaka naman ako. Tumingin ako sa asawa ko ng may pagtatanong. Nginitian lang n'ya ako. May kaunting palaro, na naganap dito sa garden kasama ang mga batang Orphan at umuwi sila ng may ngiti sa labi, kahit papaano ay nakalabas sila sa loob ng Bahay Ampunan. Ang kambal naman ay tulog na napagod sa maghapon. Sinilip namin ito sa kanilang silid at bumalik narin sa silid naming mag asawa.

and smirk without noticing by Eldrick. "can you just focus on driving, stop asking" seryusong Sabi nito bigla Naman niya ito napaisip pagkarating sa orphanage ay agad naman sila sinalubong Ng tatlong madre. "Sir eldrick, were very happy na bumalik ka dito" saka naman nagmano si Eldrick sa Madre

Wala naman siyang pakialam kung ano ang irerenovate o idadagdag na building sa school nila as long as magagamit iyon ng mga bata. What concerned her was the orphanage next to it, which was funded and built by an old gentleman at the end of the last century. Although it is not a big one, with the help of people from all walks of life and the support of the old gentleman's inheritance, the place has also supported two children. “What are the arrangements for the orphanage, sir?” Tanong niya dahil nakakaramdam na siya na may aberyang nangyari sa planning. “They can't get the real estate certificate, so it's natural for them to move away. Teacher Larson, what I mean is that our land still has ro

"You are my uncluttered mess, my organized chaos and my beautiful nightmare." -Gustavo Orion Sandoval- He wants nothing but the best. Be the top of his game and remain on the top for a lifetime. Despite being the youngest most successful CEO, most sought after bachelor, nothing can give him the happiness his heart is longing for years. There's only one woman who can give that to him. The woman who never left his heart and his mind. She's an orphan. At a very young age she managed to live a life on her own. Street smart, fearless and wise. She always dreamed for a better life not for herself but for the family she found in the street.

"Ma'am Crecia, good afternoon po. May problema po ba? Naipadala ko na po ang reports ng-" "Yna, I'm currently reading the letter. Tumawag lang ako para tanungin kung ano itong tungkol sa mga bagong helper ng orphanage," ani ko habang pinapasadahan pa rin ng tingin ang mga papel na hawak ko. Nakasaad din doon ang mga pangalan ng bagong helper sa orphanage. Bagong gawa lang ang orphanage na ito at pinilit kong mag operate na kaagad dahil iyon naman talaga ang purpose no'n. I don't want to take it any longer dahil ito ang orphanage na pinakaimportante sa lahat. This is where sick children who was abandoned by their parents are being held, are being cared, are being loved.

“Your life, Savanna. Before me.” Napatitig ako roon. “Bakit po?” “Because control begins with context.” Binuksan niya ang folder. May mga papel. Mga litrato. Isang lumang birth certificate. Isang record mula sa isang bahay-ampunan. Isang listahan ng donors. “Orphan,” sabi niya, walang emosyon. “No parents listed. Just dates. Just transfers.” Napapikit ako. Parang bumalik ang amoy ng disinfectant, ang tunog ng tsinelas sa pasilyo, ang boses ng matron na laging nagmamadali.