The Orphans Novels & Stories

A tall guy wearing a black leather jacket and a sunglasses left the baby crying in front of the orphanage with a note, and the nun saw it. The nun took the baby and took care of it. Whilst, the whole hospital went into chaos just because of the lost baby of the wealthiest woman in their country who became sad and depressed. On the other hand, two married couples Mr. and Ms. Paris, who was struggling to have a child finally decided to adopt, they went to orphanage and a little girl caught their attention, it was Aida Salazar, a clever young girl. Their family seems wonderful, that after two years the couple was given a miracle to have a daughter that they called Lian.

Nabalitaan niyang mag-asawang Muslim ang siyang umampon sa batang iniwan niya sa orphanage. Pinahanap niya ang mag-asawang Muslim ngunit bigo siya. Nawala ang record ng mga ito dahil sa isang aksidenteng ang orphanage ay nasunog sa isang aksidente. Ngunit hindi pa rin iyon dahilan para siya'y sumuko. "Sigurado ka ba dito, son?" seryosong tanong ni Delmar sa anak. "Yes, dad. You can check all the details. It was all legit. Hindi ko pa nakita ang laman niya'n pero magaling ang P.I. na ni-hired ko," sagot ni Orland at isinandal ang likod sa couch.

Lahat nakangiti sa akin ang iba kumakaway pa. The kids here in this orphanage are of different ages, maybe ages 2 to 7. Yung iba na mas maliliit pa ay nasa kabilang hall. Pinaghiwalay kasi yung iba umiiyak kanina. May dinala ding volunteer mula sa foundation si Mamá at Papá para sa mga ito. "Kamusta po kayo, Kuya?" "Thank you po sa pagdalaw, Kuya Knoxx."

He woke up early para bumiyahe. Ngayon ang araw ng pagkikita nila ng founder ng Orbit. Orbit is a group of syndicate na malaki rin ang sakop. Isa sa mga trademarks nito ay ang carnapping and gun smuggling. Pero ngayon drugs at mga armas ang transaction nila. Usap-usapan na ang founder ng Orbit ay isang babae, pero katulad n'ya wala pang kahit na sino ang nakakaalam sa tunay na identity nito pati na ang mukha ng babae.

Nakapikit ako habang nakikinig. “May bagong lead tungkol sa pagkawala ng bata.” Nanigas ang buong katawan ko. “Sabihin mo.” “May koneksyon sa isang lumang orphanage. Sarado na. Nasunog dalawampung taon na ang nakalipas.” Kumuyom ang kamao ko. “At?” “May record ng isang sanggol na dinala roon. Apelyido: de La Joya.”

Pamilya niya ang halos lahat ng nasa orphanage na iyon at maraming inosenteng mga bata ang nadamay. Hindi lang sa kaniyang mga pangarap ang inagaw ng mga Valencia kung hindi pati na din karapatan at mga pangarap ng mga bata na nandoon. "Napakawala niyong puso."

TAHIMIK NA NAGHIHINTAY si Tally sa lobby habang si Charles naman ay kausap ang head ng orphanage na kanilang pinuntahan. These kids were all raised without parents. Most of them are being raised by nuns. Ito ang napili ni Charles dahil marami siyang batang nakakasalamuha rito. Yearly kasi itong nag-do-donate ng pera rito para sa mga bata.

Our real parents put us on orphanage and left us with another family but it so sad that the orphanage is not the normal one. They use to sell kids himbis na alagaan at pakainin ginagawa nila itong trabahador at pinagtratrabaho sa murang edad para sa sarili nilang kagustuhan. Tatakas sana kami ni Celestia ng araw na iyon but the Ambrosio couple buy us from Sister Lanie. Hinding hindi ko makakalimutan yung araw na iyon masakit sa akin dahil sa murang edad ay namulat na kami ni Ate sa ganoong mundo.

It was blurry the first time I tried to focus on it pero, kalaunan naman ay muli itong naging klaro sa aking paningin. Nakagat ko ang aking ibabang labi nang maalala na naman ang buhay ko noon. I was an orphan since birth. Sanggol pa lang ako nang ibigay ako ng aking mga magulang sa Special Sanctuary Orphanage. Or, if they both went there to abandon me. Because as far as I know, the Sisters didn't tell me anything about whom I was with the day I was sent in front of their gate.

“Hindi lang siya ang may kontrol sa kapalaran niyo. Kung magtutulungan tayo, may paraan.” Napailing ang dean. “Pero nasa kanila ang lupa. Ang kaya lang namin… kompensasyon.” “Kung gano’n,” mabilis na sagot ni Czarina, “gamitin natin ang kompensasyon para bumili ng lupa at ilipat ang orphanage.” “Hindi pera ang problema,” mapait na sabi ng dean. “Ang mga bata… nakakapit na sa lugar na ‘to. Dito na sila lumaki. Ang pagpapaalis sa kanila parang pangalawang abandonment.”