The Orphans Novels & Stories

and smirk without noticing by Eldrick. "can you just focus on driving, stop asking" seryusong Sabi nito bigla Naman niya ito napaisip pagkarating sa orphanage ay agad naman sila sinalubong Ng tatlong madre. "Sir eldrick, were very happy na bumalik ka dito" saka naman nagmano si Eldrick sa Madre

I feel like I am back in my childhood, living happily with my fellow orphaned children then and the only ones taking care of us are the nuns and volunteer workers with whom we also spend time. I am an innocent child whose only dream is to finish school and grow up simple, and my plan when I grow up is also to work in the orphanage as a volunteer worker. Pero hindi natupad ang simpleng pangarap kong iyon kundi ay naampon pa ako at nagkaroon nang marangyang buhay kaya lang hindi naman ako lubusan naging masaya dahil dala-dala ko noon ang kalungkutan sa pagkawala ng ilan sa mga mahal ko sa buhay dahil sa sunog at nahiwalay pa ako sa ibang madre dahil naampon ako.

The orphanage is the only thing closest to family for both of them. * * * * * * * * * * Nang makarating si Jeanna sa orphanage ay agad na sumalubong sa kanya ang mga batang naglalaro sa labas. She couldn't contain her smile and laughter when they swarmed her. "Ate Anna!" Sigaw ng mga batang excited na excited sa kanya. "Hi kids!" Nakangiti niyang bati. "Kamusta? Namiss ko kayo!" Ang batang may hawak na teddy bear ang sumagot. "Thank you, ate, kasi po nandito na kayo. Namiss ka din namin tsaka may ipapakilala ate sayo! Bagong kuya po namin siya..."

“2pm, Ms.” We will go to Arellano Orphanage today para mag donate. Ang Arellano orphanage ay isa sa pinakamalaking orphanage sa Pilipinas. Kung kaya naman ay marami talagang kumpanya ang nagdo-donate dito. Ang iba ay for show lamang upang makakuha ng investors. Dahil dito, nagbibigay ang mga namamahala sa orphanage ng time and date upang mas maging mas organized ang pagbibigay ng donasyon.

" wika ni Fucklers. Nagtaka naman ako. Tumingin ako sa asawa ko ng may pagtatanong. Nginitian lang n'ya ako. May kaunting palaro, na naganap dito sa garden kasama ang mga batang Orphan at umuwi sila ng may ngiti sa labi, kahit papaano ay nakalabas sila sa loob ng Bahay Ampunan. Ang kambal naman ay tulog na napagod sa maghapon. Sinilip namin ito sa kanilang silid at bumalik narin sa silid naming mag asawa.

Erika rushed to the orphanage, finding the place in utter chaos. Isang grupo ng mga siga na nakasuot ng makakapal na gold chains at puno ng tattoo ang braso, ang sumisira sa lahat ng makita. Ang iba’y binubunot ang mga puno, habang ang iba nama’y pinagbabasag ang mga bintana at muwebles. Halata naman na ang intensyon nila ay magdulot ng matinding pagkawasak.

"You are my uncluttered mess, my organized chaos and my beautiful nightmare." -Gustavo Orion Sandoval- He wants nothing but the best. Be the top of his game and remain on the top for a lifetime. Despite being the youngest most successful CEO, most sought after bachelor, nothing can give him the happiness his heart is longing for years. There's only one woman who can give that to him. The woman who never left his heart and his mind. She's an orphan. At a very young age she managed to live a life on her own. Street smart, fearless and wise. She always dreamed for a better life not for herself but for the family she found in the street.

"Ma'am Crecia, good afternoon po. May problema po ba? Naipadala ko na po ang reports ng-" "Yna, I'm currently reading the letter. Tumawag lang ako para tanungin kung ano itong tungkol sa mga bagong helper ng orphanage," ani ko habang pinapasadahan pa rin ng tingin ang mga papel na hawak ko. Nakasaad din doon ang mga pangalan ng bagong helper sa orphanage. Bagong gawa lang ang orphanage na ito at pinilit kong mag operate na kaagad dahil iyon naman talaga ang purpose no'n. I don't want to take it any longer dahil ito ang orphanage na pinakaimportante sa lahat. This is where sick children who was abandoned by their parents are being held, are being cared, are being loved.

Nabalitaan niyang mag-asawang Muslim ang siyang umampon sa batang iniwan niya sa orphanage. Pinahanap niya ang mag-asawang Muslim ngunit bigo siya. Nawala ang record ng mga ito dahil sa isang aksidenteng ang orphanage ay nasunog sa isang aksidente. Ngunit hindi pa rin iyon dahilan para siya'y sumuko. "Sigurado ka ba dito, son?" seryosong tanong ni Delmar sa anak. "Yes, dad. You can check all the details. It was all legit. Hindi ko pa nakita ang laman niya'n pero magaling ang P.I. na ni-hired ko," sagot ni Orland at isinandal ang likod sa couch.

Lahat nakangiti sa akin ang iba kumakaway pa. The kids here in this orphanage are of different ages, maybe ages 2 to 7. Yung iba na mas maliliit pa ay nasa kabilang hall. Pinaghiwalay kasi yung iba umiiyak kanina. May dinala ding volunteer mula sa foundation si Mamá at Papá para sa mga ito. "Kamusta po kayo, Kuya?" "Thank you po sa pagdalaw, Kuya Knoxx."