The Orphans Novels & Stories

Ang pinakatago-tagong lihim nina Liana at Kira ay mananatili at lalaki sa orphanage na ito. Kumurap si Kira. Napalunok siya nang maalala ang gabing iyon. Bumuntong hininga siya at tiningnan ang gate na kinakalawang. Walang bantay sa gate kaya malaya siyang makakapasok sa loob. At nang nakapasok siya rito ay kitang-kita niya ang kalunus-lunos na sitwasyon ng orphanage. Ang bubong mismo ng orphanage ay halatang luma na dahil kulay kalawang na rin. Pinatung-patungan lang ng mga mabibigat na gulong upang hindi liparin ng hangin.

ganado n'yang tugon. Sa wakas last na pero marami pa ang laman ng kahon. Kasi nga two hundred pcs itong binili nila Mommy Brenda, kaya marami pang sobra. Ang bata sa orphanage ay forty-two lang lahat. Kaya binigyan ulit namin, ngunit sa pangalawa naming pamimigay. Hindi na sumama si Alzen at Amhella, napagod yata dahil naroon sila kina mommy at daddy Cris, nakakalong si Alzen sa daddy ko. At si Amhella sa mommy ko.

I became strong because I am just an orphan who relys on herself not on anybody. Walang mali sa pagiging orphan. Sadyang mapanghusga lang talaga ang mga tao kaya minsan ay nakakahiya itong aminin at ipangalandakan. Pero ang totoo ay walang mali sa pagtira sa bahay ampunan. Dahil unang-una ay hindi kasalanan ng bata kung bakit sila roon lumaki. Parents should be responsible enough to raise a child. Or they should use a condom next time for protection.

’ Napatingin si Cly sa kaniya at agad na nag-alala nang makita na namumutla siya. “Kuya, sa Rise and Shine Orphanage tayo.” Sabi ni Olie nang matanto na hindi siya pinapasundan ng dad niya. Sa mall na lang sana siya pupunta dahil isinama niya si Cly dahil akala niya ay pasusundan siya ng dad niya, but now na nagtext si Clarita, nagets niyang nasa isang trial siya. Nagulat si Cly nang marinig ang pangalan ng orphanage. ‘Anong gagawin mo Olie?’ tanong niya sa isipan niya.

Nang tignan namin ang pangalan ng website, Blossom Hope Home of the Orphans. Pare-pareho kaming nagka-tinginan bago nagsalita si Nash, "Steff was an orphan." TO BE CONTINUED

"Anyway, when I turned ten, nagdesisyon akong tumakas sa orphanage. The nuns are abusing us, the priests doesn't care, the church is corrupted. The place was horrible and I just left without looking back. But the outside world is more cruel and evil. Duon sa orphanage ay may mga pagkain pa kami, noong naging palaboy-laboy ako sa kalsada ay halos maging kalansay na lang ako. Ilang araw akong hindi nakakakain, minsan lang ako kung uminom ng tubig. Natuto akong mamasura para maghanap ng pagkain at makakalakal kapalit sa ilang barya. Dalawang taon ganoon ang buhay ko hanggang sa may mag-asawang lumapit sa'kin at inimbitahan akong sumama sa kanila."

kwento ng tagapangasiwa. Karaniwan sa mga bata sa orphanage ay payat at kulang sa nutrisyon. "Para sa mga sanggol at toddler, nahihirapan kaming magbigay ng gatas. Kakaunti lang ang nagdodonate. May iilan na nagbibigay ng gatas pero hindi madalas, kahit nga bigas itlog mahirap na rin. Gumagawa kami ng mga handicraft tulad ng alkansya, paso mula sa bao ng niyog, at palamuti, pero maliit lang ang kinikita. Hindi rin sapat ang kita mula sa pagbebenta ng mga kakanin," kwento ng tagapangasiwa.

Muli niyang pahayag “When they came back to the orphanage where they leave their children ay wala na ang mga ito roon. Isang sunog ang nangyari kaya naman inilipat sa iba't ibang orphanage ang mga baga at ang mga nakakaalam sa identity ng mga ito ay namatay sa sunog. So, the ending. Hindi nila nahanap sila Hara. But destiny is really playful dahil pinagtagpo ulit sila.”

Kabanata 10 I'm on my way patungo sa orphanage para sunduin si Ade. He texted me last night to fetch him up in the orphanage. Simula ngayong araw magsasama na kami ni Ade. Pagdating ko sa orphanage nakita ko sila sa labas tila hinihintay 'yong pagdating ko. "Hi Ade, okay na?" Pagkasabi ko sa mga salitang 'yon ay nakita ko ang mga mata ng mga bata na nanunubig. Parang ayaw nila paalisin si Ade.

Tumango ako sa tanong niya. "We are the same." Napatigil ako sa pagkain at napatingin sa kanya. "What do you mean?" "I'm an orphan too." she took a deep breath. "Long time ago when I was only eight years old, my mother brought me to the orphanage and she just left me there without explaining anything. Sa pagkakatanda ko may kapatid pa ako but ako lang ang iniwan niya dun and I don't know kung saan napunta yung isa. I remember that time I'm always crying dahil nag-iisa nalang ako hanggang sa mag nine years olad na ako. Merong mag-asawa na naghahanap na pwedeng ampunin at ako ang napili nila. At first, ayoko pa ngang sumama sa kanila kasi baka pabayaan lang din nila ako katulad ng mga magulang