The Orphans Novels & Stories

sabi ko habang nakangiti sa kanila. “Okay naman po, Ate. Na-miss ka rin po namin,” wika ng isang batang lalaki. Halos apat o limang taong gulang pa lamang ang karamihan sa mga bata rito sa orphanage. Maliit lang din ang lugar, kaya nagsisikap akong makatulong sa abot ng aking makakaya. “Karina, nandito ka na pala. Pasensya ka na at hindi ka namin napasundo kay Manong,” wika ni Sister Ana.

"THERE'S no one who has no family. Lahat ay may pamilyang pinagmulan." Binalingan ko si Renzo. "Tama. Lahat nga ay may pinagmulan, pero hindi lahat ay may kinamulatan. Orphans." "Oh," maikli niyang sambit na nagpatigil sa kanya sa pagtawa. "And someone like me who was not loved and was abandoned." "Sorry to hear that."

“Get dressed and use our gifted car. Visit the orphan and put me into a good light, also work with your image. Don’t forget to be humble and always smile, don’t ever show your impatient side.” “I understand. I’m on my way.” Binaba na niya ang tawag at ano pa nga ba ang magagawa ko? Bumuntong hininga ako atsaka tumungo sa orphanage. Pagkarating ko ay dumating ang mga sponsored foods and books para sa mga batang nasa edad tatlo hanggang sampu. Ang mga sanggol kasi ay may iba ring insitusyon ang naghahawak, pero parehong hawak ng mga madre at pare ang bahay-ampunan.

Dalawang piraso pa ang natira roon na kinuha nito at kinain din. MULA sa kanyang kinatatayuan ay pinanonood ni Ghaile ang mga batang naglalaro ng patintero sa labas ng park. Karamihan sa mga batang iyon ay nakatira sa isa sa mga orphanage ng Andromida Foundation. Nakakagaan sa loob pagmasdan ang masasayang ngiti sa anyo ng mga ito. Saglit na sinipat ng binata ang oras sa suot na relos. It's time to go home. Tumawid sa kabila ang doctor at binaybay ang side-walk.

Tumango ako sa tanong niya. "We are the same." Napatigil ako sa pagkain at napatingin sa kanya. "What do you mean?" "I'm an orphan too." she took a deep breath. "Long time ago when I was only eight years old, my mother brought me to the orphanage and she just left me there without explaining anything. Sa pagkakatanda ko may kapatid pa ako but ako lang ang iniwan niya dun and I don't know kung saan napunta yung isa. I remember that time I'm always crying dahil nag-iisa nalang ako hanggang sa mag nine years olad na ako. Merong mag-asawa na naghahanap na pwedeng ampunin at ako ang napili nila. At first, ayoko pa ngang sumama sa kanila kasi baka pabayaan lang din nila ako katulad ng mga magulang

"Sinasabi mo ba na ang orphanage ay nag-iingat ng mga talaan ng mga pamilyang umampon sa mga bata? Aba, nasaan na ang listahang ito?" Natahimik sandali ang assistant bago sumagot, "Ang listahan...ay nasa dating may-ari ng orphanage. Nalaman ko na ang may-ari na ito ay bumalik sa Merchant City ilang araw na ang nakalipas para bisitahin ang kanyang pamilya, at malapit na siyang sumakay ng eroplano para umalis sa Merchant City ngayon." Pagkatapos, huminto ang assistant at tiningnan ang kanyang computer para sa iskedyul ng paglipad. "Ang eroplano...ay nakatakdang umalis isang oras mula ngayon."

sambit ni Tanisha at nagsimula itong sumubo ng pagkain. Sa totoo lang mas pinapaintindi ko pa sa mga bata ang about sa mga Betrayal lalo na't kay Henry dahil siya ay lakake, dahil ayokong maramdaman nang magiging Girlfriend or di kaya Asawa niya ang naramdaman ko ngayon.

Ang pinakatago-tagong lihim nina Liana at Kira ay mananatili at lalaki sa orphanage na ito. Kumurap si Kira. Napalunok siya nang maalala ang gabing iyon. Bumuntong hininga siya at tiningnan ang gate na kinakalawang. Walang bantay sa gate kaya malaya siyang makakapasok sa loob. At nang nakapasok siya rito ay kitang-kita niya ang kalunus-lunos na sitwasyon ng orphanage. Ang bubong mismo ng orphanage ay halatang luma na dahil kulay kalawang na rin. Pinatung-patungan lang ng mga mabibigat na gulong upang hindi liparin ng hangin.

ganado n'yang tugon. Sa wakas last na pero marami pa ang laman ng kahon. Kasi nga two hundred pcs itong binili nila Mommy Brenda, kaya marami pang sobra. Ang bata sa orphanage ay forty-two lang lahat. Kaya binigyan ulit namin, ngunit sa pangalawa naming pamimigay. Hindi na sumama si Alzen at Amhella, napagod yata dahil naroon sila kina mommy at daddy Cris, nakakalong si Alzen sa daddy ko. At si Amhella sa mommy ko.

I became strong because I am just an orphan who relys on herself not on anybody. Walang mali sa pagiging orphan. Sadyang mapanghusga lang talaga ang mga tao kaya minsan ay nakakahiya itong aminin at ipangalandakan. Pero ang totoo ay walang mali sa pagtira sa bahay ampunan. Dahil unang-una ay hindi kasalanan ng bata kung bakit sila roon lumaki. Parents should be responsible enough to raise a child. Or they should use a condom next time for protection.