Novel & Cerita The Rain In España Book

“B-bakit?” “Nakuha mo na ang tiwala nila,” kalmado nitong sagot habang nakatingin sa pwesto ng hari at reyna. Iginala ko ang paningin ko. They are all dancing under the rain. They’re celebrating, including the three princes. Sa nakikita ko ay hindi ko rin mapigilang mapangiti. I successfully made the rain pour in an instant. I did it. I saved myself. In chapter 4, the girl from the other world made an alternative way to let there be rain. I am now curious, what the next chapter would be?

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

"The rain falls because the sky can no longer handle its weight. Just like the tears, it falls because our heart can no longer handle the pain." Cleopatra Cooper Sandoval, the blue eyed Ilongga and only princess of Sandoval clan. She's got everything, beauty, money and fame.

binalingan ko ng tingin si Spencer nang tinanong siya ni Rain, Ngunit ngumiti lang si Spencer at kalaunan ay nagsalita. "Mauna kayo sa library, susunod ako," tapos kumindat. Natawa naman ako sa pagkindat niya, walang lang ang sarap niya lang sapakin. "Ano ang gusto nating pag-aralan ang subject ba ni Ma'am Alavarez?" tanong sa akin ni Rain habang kinuha niya ang notebook sa kaniyang bag. "Ikaw bahala Rain," sabi ko rito at sinusob ko ang aking mukha sa lamesa. Kaugalian ko na ang ganito.

Madilim na nang makalabas kami ng centrio kaya agad na kaming umuwi. Nasa Tagoloan na kami nag biglang bumuhos ang malakas ang ulan naka motor lang kami kaya nabasa kami buti na lang ego bag ang nilagyan ng mga pinamili ko kaya hindi na ako nabahala na mabasa mga ito. Hindi na kami huminto dahil malapit na kami kaya hinayaan na lang naming mabasa kami ng ulan. Nang makarating kami sa apartment ko agad akong kumuha ng dalawang towel. Ibinigay ko ang isa kay Gael.

Animo nasa isang libro sila at naroroon sa isang paraiso. Ibinaba siya ni Rain bago ito lumusong sa tubig para maghilamos at uminom ng tubig. Paika-ika siyang sumunod sa lalaki at ginaya ang ginagawa nito. Maya maya pa ay pinagmasdan niya ang itsura nilang dalawa. Pareho silang naliligo ng putik sa katawan. Malaki din ang sugat niya sa paa at mahapdi iyon nang nabasa ng tubig.

sambit niya. “Naisip ko na kung hindi ba umulan no’ng araw na ‘yon, hindi ba magiging gloomy ang pakiramdam mo at hindi mo ba ako iiwan,” saad niya. “Same here. Starting that day, I hated how the rain stop me from everything. I started to see things I should hate about it, just look how ugly the city is kapag umuulan. Maputik, mga stranded na sasakyan, walang kuryente madalas and the list goes on. Ang daming bagay na hindi ko nakita no’ng kabataan ko,” mahinang sambit ko.