The Silenced Novels & Stories

Masyado siyang sanay sa restraint, masyado siyang sanay na itago ang feelings niya, at masyado siyang sanay maniwala na ang silence ay makakapagprotekta sa mga tao. Ngunit ang silence ay maaari ring makasakit ng tao. Ang buong problema ay nasa kay Lucas mismo. Hindi iyon itinanggi ni Lucas. Ibinaba niya ang mga mata niya at tiningnan si Isla sa tabi niya.

Para bang may kung anong mga salita ang gusto niyang iparating ngunit hindi ko masabi kung ano iyon. Dirediretso ang mga tingin niya sa aking mga mata. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang reaksyon ng mga mata niya. Naaawa ba siya? O kinamumuhian na niya ako? “Based on our research, nasa Los Angeles daw ang lalaking iyon at may katransaksyon na banyaga. May bentahang magaganap at may kasama itong nagngangalang Jeva Samaniego. I’m pretty sure it’s you. Hindi nga ako nagkamali,” ngumisi pa ito saka masungit akong iniwasang tignan.

Hingal na hingal silang dalawa na ipinikit ang mga mata. Hindi narin nila namalayan ang mga sarili na nakatulog na pala sila habang ganuon ang itsura nila, n*******d pareho at nakadapa habang nakadagan si Lucas sa likod ng nobya at kusa nalang natanggal ang pagkalalaki ni Lucas sa perlas ng dalaga.

Ang bawat haplos niya ay tila nag-iiwan ng bagong batas sa kanyang katawan—mga batas na walang dokumentong makakapagpawalang-bisa. "Everything outside is quiet now, Elena," Zachary murmured, his deep baritone a low rumble in the darkness. He shifted his weight, his broad shoulders blocking out the faint moonlight streaming through the sheer curtains. "The media has been silenced. The Harrisons are retreating. But here, with me, nothing changes."

Depende talaga sa mood ang names ko virtually. Ngunit kung minamalas nga naman, kung kailan ako mayroong kausap ay bigla na namang kumalabog sa kabila. Shocks. Hindi pa ba sila natatapos sa kanilang bakbakan, kung ano man iyon? "Sir...sorry for dropping this call but..." Thump. Thump. "Oohh God. F*ck! Deeper!" "Yeah. Faster!" "That's so good!"

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

sabay yukod nito dahilan na nagpantay ang kanilang mga mukha. Declan wants to avoid the gaze of a woman dahil hindi niya alam sa sarili kung bakit todo na ang kaba niya sa dibdib. Shit! Ito ang kauna-unahang pagkataon niya sa Muchàs Gràcias na ganito ang nararamdaman at kung bakit pakiwari ni Declan ay parang nagbibinata pa siya. Then the woman spoke again. Defeaning his silence. "Let's have sex!"

Isang salita lang, pero sapat para mapatigil ang aide. “Walang makakaalam. Maliwanag?” “Opo, Gov.” Muling nagbalik ang katahimikan sa pagitan nila. Sa labas, maririnig ang mahinang hampas ng alon at huni ng mga ibon—tila ba tinatakpan ng kalikasan ang bigat ng mga salitang hindi nasasabi. Habang pinagmamasdan ni Silas ang mga dokumento ni Althea sa kaniyang mga kamay, bahagyang napangiti ito, ngunit hindi iyon ngiti ng saya—kundi ng lalaking may tinatagong plano.

Sa wakas, ang isa sa pinakamatinding banta sa buhay namin—ay wala na. Pero alam kong may iba pa… at hangga’t hindi ko sigurado ang kaligtasan ni Kara at ng limang anak namin, hindi pa tapos ang laban ko. Hindi pa man natutuyo ang dugo ni Franco sa sahig ay agad kaming kumilos. May isa pa kaming target, ang pinakamataas sa kanila. Ang tinatawag na “Silencer.” Walang mukha. Walang pangalan. Pero siya ang nag-uutos sa lahat ng nangyari sa pamilya ko. Hindi ko siya palalagpasin.

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.