Novel & Cerita The Silenced

Hindi ko siya palalagpasin. “Gian, ito na ang huling yugto. Kapag natapos na ‘to, uuwi na tayo kay Kara.” “Handa na ako, Chris.” Inilabas ko ang pinakabago kong baril, custom silenced Glock. Tahimik. Malinis. Deadly. Ayon sa intel ni Misha, ang hacker naming kasama dati, nasa loob ng abandonadong ospital si Silencer. May mga sniper sa bubong at tatlong layers ng security. Perpekto para sa isang trap, pero mas perpekto para sa akin.

Siya ang unang bibitaw. “Should I confess? Or should I stay silent?” bulong niya sa sarili. Tahimik ang buong paligid, pero sa dibdib niya, parang may sigawan. Konsensya laban sa takot. Pag-ibig laban sa kasalanan. “For the first time, I wasn’t sure if silence was mercy or cowardice.”

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

Ang awkward ng ngiti niya, yung tipong ang taray-taray niyang tignan kanina habang nagtuturo pero kung makangiti sa akin ngayon ay sobrang wagas. She beamed. "Ano 'yon Pamangkin? Sabihin mo lang!" Tumango ako. "Silentium!" Suddenly, Maestro creates a rectangular pale blue soundproof field to surround the whole room. A Salitang Salamangka allows users to prevent any sound coming from within their vicinity.

Tsk. Silence. Uncomfortable and deafening silence. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng paghinga at pagbuntong-hininga niya, iyong d****b kong nagtataas-baba sa sobrang galit at maging ang lagutok ng suot kong pulang 4 inch strap stilleto habang naglalakad palabas ng library niya ang tanging maririnig. “I’m sorry. Sorry for making you remember that chapter of your life. It’s done. He is long gone. You’re the winner, Karmine. We won. We’ll be there in the party, so you don’t have to worry about anything.”

“Go ahead. Be my guest. Bye.” Kinalabit ni West ang gatilyo. The silencer turned the shot into a muffled thud. But no blood followed. Nanatiling nakaluhod si Natasha, tagaktag ang malalaking butil ng pawis at labis ang panginginig ng katawan. Nakaramdaman ito ng ginhawa ng walang maramdaman ng mainit na likido na kanyang noo. Her lips trembling too much to speak.

Asik niya na naging dahilan para matahimik ako Dahil nga ba ito kay Zeri? "S-silent means Yes." Aniya kasabay ng pagkarinig ko sa mahina niyang pag-hikbi "Wala siyang kinalaman dito Zera." Umiwas ako ng tingin pero bigla siyang tumawa

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

"Paano nangyari ito?" "Minaliit natin sila," sagot ni Lord Silus, isang nilalang na laging nakatayo sa mga anino, ang kanyang mukha ay natatakpan ng isang maskarang pilak. Kilala siya bilang ang "Master of Whispers," ang pinuno ng intelligence at psychological warfare ng Hydra. "Ang brute force ay nabigo. Ang takot ay hindi gumana. Oras na para gumamit ng isang mas matalas na sandata: ang pagdududa."

sabi nito saka walang sabing kinuha ang isang mahabang baril na kapit ng isang lalaki dito. binuksan nito ng bahagya ang kurtina saka tinapat ang dulo ng baril don. may parang telescope din na nakakabit dito na syang tinitignan ni eonni. maya maya ay sunod sunod ang pagpaputok nito. pero walang tunog. " talagang nilagyan ng silencer ng mga ugok para hindi natin marinig" sabi ni V na nakatayo na.