The Silenced Novels & Stories

Sinubukan niyang kumawala, ang kanyang mukha ay puno ng galit at pagkabahala, at ang kanyang tinig ay umalingawngaw sa buong silid. “Huwag ninyo itong gawin! Huwag ninyong paghiwalayin kami! Siya ang aking kabiyak, at ang batang iyan ay aking anak! Karapatan kong makasama sila! Karapatan kong alagaan sila at ipagtanggol sila!” sigaw ni Isaac habang pilit na pinipigilan ng mga tauhan. “Hindi ninyo ito kayang gawin magpakailanman, Don Nathan! Ang pagmamahal namin ay hindi kayang ikulong ng mga pader o utos ninyo!”

sigaw ng isang lalaki na nasa loob ng van na unang nakakita sa pagbaba nila dala ang silencer. Agad na kumilos ang mga ito at kumuha ng silencer din na dala nila dahil hindi pwede ang maingay na baril mahahalata sila ng subdivision. Pagbukas pa lang ng kalaban ng kanilang van ay agad na nagpaputok si France na siyang ikinatama nito sa binti ng isa kung kaya’t bumagsak ito sa sahig at namilipit sa sakita. Iyon na din ang nagging hudyat upang magsimula nag labanan.

At sa screen, nagsimula siyang mag-type ng isa pang liham. “Dear Renzo, If one day I disappear without a word, know this — it’s not because I don’t love you. It’s because I love you too much to watch you look at me like a stranger.” But she doesn’t save the letter. She deletes it. Tuluyan siyang nahiga sa tabi ni Renzo, ipinikit ang mga mata, at isinubsob ang sarili sa yakap nito. Because for now… she chooses silence.

The world froze. The chaotic symphony of the city—the blare of horns, the chatter of voices, the rumble of traffic—faded into a muffled hum. Julian’s blood ran cold. The sight of Silas, sitting so casually in the black sedan, was a gut punch. But it was the smile on Silas’s face that twisted the knife. It was a cold, knowing smirk that promised a terrible revelation.

Pero sa huling sasakyan, may bumaba ring isa—nakasuot ng mahabang amerikana, nag‑iisa, at kahit malayo… pamilyar ang tindig at lakad. “Nandiyan na siya,” bulong ni Marco. “Ang tinatawag nilang Silent Partner.” “Kumpleto na ang bisita,” sagot ko, at gumawa ako ng hudyat—simula na. Habang abala sila sa paglapit at pagkuha sa sako, biglang humarang ang mga tauhan namin mula sa gilid at likuran. Napaligiran sila agad. Nagpalitan ng tingin ang mga kalaban, at ang taong nasa gitna ay dahan‑dahang tinanggal ang sumbrero at salamin.

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.

Sa matamlay niyang tingin, makikita mong wala siyang pakialam sa isang tao. Tumayo na siya. Hindi ko na siya nilingon pa dahil sa takot ko. Rinig ko ang paghinto niya "Iligtas ang dapat iligtas at patayin ang dapat patayin, binibini. Goodluck.."aniya saka tuluyan na siyang umalis I cried silently. I may not be dead but, I'm already in hell

connected sila sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Napaatras ako sa dilim, sinisiguradong hindi mahahagip ng paningin nila. Ang dibdib ko ay parang pinupukpok ng martilyo. I pulled out my phone and switched it to silent, my hands slightly trembling as I watched Mr. Chua lean in to whisper something that made my mother laugh, isang tawa na ngayon ko lang narinig sa buong buhay ko. “This is impossible,” bulong ko sa sarili ko.

CHAPTER 121 – “They Want Us Gone, Not Dead Yet” “In this world, you don’t need to kill someone to erase them.” Hindi baril ang unang tumama sa’min. Hindi rin dugo. Kundi katahimikan. The kind of silence that comes after people decide you no longer exist. Nakatitig ako sa television screen sa loob ng maliit na safehouse habang paulit-ulit na lumalabas ang pangalan ni Torren sa balita.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.