The Silenced の小説・ストーリー

“You have the right to remain silent.” Napangiti ako. Isang ngiting tuyo, pagod, at walang tuwa. Silence. Iyon naman talaga ang pinili ko mula pa sa simula. Lumapit si Liza. Ramdam ko ang panginginig ng kamay niya sa likod ko, pilit na hinahawakan ang manggas ng amerikana ko na para bang kung bibitaw siya, tuluyan na akong mawawala sa eksena...sa mundo...sa kanya.

Hindi rin siya tumango. Tahimik. Napangisi si Victor, bahagyang tinaas ang isang kilay. “Silent means payag kang hatid-sundo kita,” dugtong niya, may smirk na ngayon sa tono. “Basic rule.” Doon lang lumingon si Elera. Isang mabilis, malamig na sulyap. “Silent means irritated,” sagot niya. Diretso. Walang arte.

Naiwan siyang nakatayo sa gitna ng silid, yakap ng kanyang ina, habang ang kanyang ama ay nakatingin sa kanya nang may matigas na ekspresyon, tila walang nararamdamang awa o pag-unawa. “Sumunod ka na,” utos ni Don Nathan nang mahina ngunit matigas. “Maghanda ka sa iyong pag-alis mamayang gabi. Huwag kang magtanong, huwag kang makiusap—dahil ang desisyon ko ay pinal na.”

sigaw ng isang lalaki na nasa loob ng van na unang nakakita sa pagbaba nila dala ang silencer. Agad na kumilos ang mga ito at kumuha ng silencer din na dala nila dahil hindi pwede ang maingay na baril mahahalata sila ng subdivision. Pagbukas pa lang ng kalaban ng kanilang van ay agad na nagpaputok si France na siyang ikinatama nito sa binti ng isa kung kaya’t bumagsak ito sa sahig at namilipit sa sakita. Iyon na din ang nagging hudyat upang magsimula nag labanan.

At sa screen, nagsimula siyang mag-type ng isa pang liham. “Dear Renzo, If one day I disappear without a word, know this — it’s not because I don’t love you. It’s because I love you too much to watch you look at me like a stranger.” But she doesn’t save the letter. She deletes it. Tuluyan siyang nahiga sa tabi ni Renzo, ipinikit ang mga mata, at isinubsob ang sarili sa yakap nito. Because for now… she chooses silence.

But for the first time tonight, hindi na siya nanahimik. I slowly stood up, my heels slightly unsteady. “Okay,” I said softly, halos pabulong. As we moved away from the table, the music drowned the room, the lights blinding and loud—pero sa loob ko, biglang tumahimik ang lahat. Some people stay silent not because they don’t care, but because once they speak, wala nang atrasan. Tonight, Damien broke his silence. And tonight, I stepped into whatever came next.

The world froze. The chaotic symphony of the city—the blare of horns, the chatter of voices, the rumble of traffic—faded into a muffled hum. Julian’s blood ran cold. The sight of Silas, sitting so casually in the black sedan, was a gut punch. But it was the smile on Silas’s face that twisted the knife. It was a cold, knowing smirk that promised a terrible revelation.

Pero sa huling sasakyan, may bumaba ring isa—nakasuot ng mahabang amerikana, nag‑iisa, at kahit malayo… pamilyar ang tindig at lakad. “Nandiyan na siya,” bulong ni Marco. “Ang tinatawag nilang Silent Partner.” “Kumpleto na ang bisita,” sagot ko, at gumawa ako ng hudyat—simula na. Habang abala sila sa paglapit at pagkuha sa sako, biglang humarang ang mga tauhan namin mula sa gilid at likuran. Napaligiran sila agad. Nagpalitan ng tingin ang mga kalaban, at ang taong nasa gitna ay dahan‑dahang tinanggal ang sumbrero at salamin.

Sa matamlay niyang tingin, makikita mong wala siyang pakialam sa isang tao. Tumayo na siya. Hindi ko na siya nilingon pa dahil sa takot ko. Rinig ko ang paghinto niya "Iligtas ang dapat iligtas at patayin ang dapat patayin, binibini. Goodluck.."aniya saka tuluyan na siyang umalis I cried silently. I may not be dead but, I'm already in hell

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.