The Strangers: Chapter 1 の小説・ストーリー

Tahimik akong umiiyak sa likod ng palumpong, ipinagdarasal ang mga kaluluwa ng mga baboy-ramo, nang bigla kong marinig ang ilang ingay. May grupo ng mga estranghero na biglang lumitaw mula sa kung saan, at ang pinakamatanda sa kanila ay binati sina Papa at ang kanyang mga kasamahan. Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa at napansin ko kung gaano kararangya ang kanilang mga kasuotan. Mukha silang mayayaman at halatang hindi sila taga-rito sa aming nayon.

“Kaleb! Kaleb! Tulong!” Muling hinablot ng estranghero ang buhok ko. Inaasahan ko na ang paglapat ng palad sa mukha ko ngunit malakas na kumalampag ang pintuan ng apartment. Nagawa ko pang lingunin iyon at naka-lock. Ano ba ‘tong nangyayari sa akin! “Tangina!” Malakas na napapamura ang estranghero at malakas niya akong tinulak pahiga sa sofa.

Nilayo ako ang sarili ko sa kanya at tumalikod as I saw him punch one of the guys. I started to run but as soon as I heard his struggling voice and his scream because of pain my legs turned into jelly. Guilt started to eat me and I feel responsible for him. I turn around and run towards him. Tinakpan ko ang bibig ko nang makitang nakahiga siya sa kalsada habang ang tatlong lalaki ay nakapalibot sa kaniya at pinapaulanan siya ng suntok. Nanlaki ang mata ko nang maglabas ng baril ang isang lalaki at itinutok ito sa kaniya kaya mabilis akong humarang doon.

anang binata bago tuluyang tinawid ang pagitan ng kanilang mga labi. Two strangers. One Fate. It was the start.

I couldn't see his features, but I could feel his eyes burning with the same fire that was consuming me. "Look at them," the stranger—Atticus Valderama—whispered into my ear. His voice was no longer annoyed. It was shattered, yet dangerous. Like a loaded gun. "Don't you dare close your eyes. Watch them." And so, held up by the arms of a billionaire stranger, I forced myself to watch my husband destroy my life.

Subalit mas humanga lang sila sa isinagot nito. "Grandma, sabi po ni Mommy ay inseparable kaming dalawa. Kaya't sa kaniya po ako sasama. May little brother po ako, Grandma. Ngunit kailanman ay hindi ako gusto. Mas mahal pa nga nila ang stranger kaysa kay Mommy." Magalang nitong pagkukuwento.

"where are you now my wife.." "***end of chapter****

Marami pa. END OF CHAPTER 1

Nang mahulog sila sa kama, parehong baliw sa init at pagkagutom para sa isa't isa, wala na silang pakialam sa mundo. Hinanap ni Abigail ang sarili sa bawat haplos ng lalaki. Ang bawat halik nito, ang bawat galaw, ay parang nagpapaalala sa kanya na buhay pa siya. Buo siya. Hindi siya kayang sirain ng pagtataksil ni Zion. Sa gabing iyon, wala ng mahalaga kundi ang sarap at comfort na dulot ng katawan ng estranghero. "You want this?" the stranger rasped on her ear as he playfully teased her aching opening by gently sliding his shaft up and down on her puffy labia.

Nagpahila pa ako sa matinding kamunduhan at pangangailangan. Am I really that horny for me to easily cave in with a stranger's touch? Dapat traumatized na ako sa mga stranger e. Nagka-anak pa nga ako sa isa. Am I craving too much for a stranger's attention? Because, the last time that I gave in for a stranger, Lukariah Zaugustus came in. What's with me and with a stranger, really? I can just call him, maybe? Hindi ko nalang siya haharapin dahil mas madali 'yon. No destructions, just pure negotiations.