The Sun And The Moon Folktale Novels & Stories

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Greatly perplexed, she at last called a meeting of all the wise men of the Kingdom, and asked their advice as to what she should do in this dilemma. Two of the wisest said: "The roads of Heaven have been damaged by the late accident, and the Sun and Moon have been obliged to stay at home. Neither the Sun could make his daily journey nor the Moon her nightly one because of the bad roads. The Sun and Moon do not yet know that your Majesty has mended all that was damaged, so we will go and inform them that since you have repaired them the roads are safe."

Umayos siya ng upo sa harapan ng bata at maingat na ipinahid ang ointment sa bawat sugat nito sa kamay. “There once was a Moon, as ethereal as can be, only the stars could fathom, but the sun couldn’t. The Sun so radiant, he burns so bright,” panimula niya. “The moon so luminous, yet she only showed her face at night. She was impenetrable, enclosing herself in a cocoon of darkness. The Sun would do anything to catch a glimpse of the Moon shining brightly in the night sky.” Fayre sat quietly as she listened to Cleann’s story. Sure, she had heard a lot of stories about Moon from her mother, but she had never heard of this one.

"Gusto mo po bang marinig ang kwento nila?" "Alright." "Noon, palaging magkasama ang araw at buwan, sila ang pinakamaningning sa kalangitan, tinuring silang mag-asawa at masayang nagsasama, pero alam mo po ba, dahil sa selos, hindi na nagpakita si buwan kay araw dahil akala niya, nalalamangan siya ni araw, hanggang sa nabuo ang gabi. Dahil sa gabi, nakita niya na mas sisikat at makikita ang liwanag niya, nagkaroon ng rason kung bakit sila nagkahiwalay ni araw. Hanggang ngayon, hinahanap pa rin ni araw si gabi, pero si gabi ay kailanman ay hindi na siya nagpakita kay araw. The end."

sindak ko sa kanila. "Yes, boss." Sabay pa talaga ang dalawang kugtong. Tumabi sa akin si Solar at niyakap ako. Lumapit naman si Moonah at niyakap si Solar. "Yah! Umalis ka!" singhal ng isa na allergy palagi kay Moonah. Sila ang human version ng moon at sun. Natural talaga sa kanila ang magkulitan at ako palagi ang nagsa-suffer sa ka-hyper-an nila. Hindi sila masyadong makalapit kay Yejin lalo na kapag pagod ito dahil siguradong matatadyakan o mababatukan lang sila ng isa.

tanong niya. Umiling ako. "Tingin nalang ulit tayo doon." turo ko sa mga bituin. "Ang galing ng Diyos noh. Ginawa niya ang sun para mag-ilaw sa umaga at moon and star naman sa gabi." "Because they were made for a purpose. Hindi makakapag-ilaw ang moon kung wala ang reflection ng sun sakanya. Nagmimeet lang sun and moon during eclipse." "Tapos naghihiwalay din." saad ko.

Mahaba niyang sambit na tinanguan ko lang. Habang pabalik kami sa tent namin ay pinilit ko na siyang ikwento ang sinasabi niya sa akin na kuwento ng sun and moon. Sa kapipilit ko ay kinwento niya rin naman. At doon ko lang napagtanto na ang sinasabi niya sa akin ay ang kuwento pala ng dalawa sa matalik naming kaibigan. Nico and Lenny, sadly end up... broken. I can still remember the day when I asked Lenny because I saw her watching the sunset with love and affection written all over her face.

Naging maganda naman ang pagsikat ng buwan ngunit isa na pala iyong malaking bangungot para sa kanya. Makalipas ang ilang mga oras, maririnig na ni Feng ang mga ungas, ungol, at pagtatahol ng mga nilalang sa madilim na kagubatan kasabay nang pagyanig sa bawat pagkilos nito. Sa kabutihang palad, may napansin siyang maliit na tarangkahan sa may hindi kalayuan. Agad naman niyang ibinaling ang kanyang paningin at marahan siyang napakilos upang pasukin niya iyon. Ngunit, hindi niya namalayan na pinagmamasdan lamang din siya ng mga mababangis na hayop. Ito'y agad sumunggab sa kanya upang tuluyan siyang durugin.

Halos wala na ring tao sa labas, ilaw nalang ng poste ang nagsisilbing ilaw ko sa daan. Napatingin naman ako sa buwan. Napangiti ako dahil ang ganda nito tapos full moon pa. Bigla nalang ako natawa kasi natatandaan ko ang mga kwento ni mama dati. Kapag daw full moon, may mga aswang daw na lumalabas sa gabi. Lumaki si mama sa probinsya kaya naniniwala siya sa mga aswang at dahil nag-iisang anak lang nila ako ay 'di na nila ako pinapalabas kapag ala-sais na ng gabi.

Looking forward to what he has to say next. "This law is only for the goddess and god of the sun and moon. They can't meet either in the morning or at night. It's a law, that's why— they shouldn't have— ignored it. By the time they meet in the world they are guarding, whether they like it or not they will be statues. That was the only law that was divinely enforced for both of them. But unfortunately— there was an old woman who— tricked our Mother." I seem to know what will happen next "Our mother came down? And the sun is still shining ?" I asked in disbelief. With a half of confusion? Cause who wouldn't.