Novel & Cerita The Sun's Heartbeat

sabat ni Daddy. "Si Daddy lang ba ang may ganito, Anak?" "Lahat po tayo mayroon. Pati ang mga Lolo at Lola po namin." pagmamalaking sabi naman ni Aki. "Where? How?" litong tanong ko sa kanila. "It is a small dot like a mole, Mom. Malapit po sa Heart dahil gagana lang po din po ito kapag hindi normal ang heartbeat natin." paliwanag ni Paul.

"My earth feels like it's stopped turning And my sun feels like it's stopped burning." I remember him telling me na ako na ang magiging buhay nito ngunit kay dali lamang nitong binitiwan ang tulad ko. 'Yung mundo ko ay ibinigay ko rito ngunit nang bitiwan nito ako ay tila nahirapan akong paikutin iyon nang hindi na ito ang rason. "Have you ever seen the sun after the heartbreak?

°°° "MAY SUNOG! MAY SUNOG! SH-T!" I wake up faster. My heart is pounding, mind empty. It's as if a hypodermic of adrenaline has been emptied into my carotid. Adrenaline floods my system, It pumps and beats like it's trying to escape. I think my heart will explode and my eyes are wide with fear. My body wants to either run fast for the safety "F-ck! Nasaan ang sunog! Nasaan!" rinig kong sigaw ni Kenji.

Pipiliin mong maging isang patay ang pakiramdam para hindi mo maramdaman ang sakit na bumabalot sa iyong puso. Tumayo ako at lumapit kina Jordan at Rex. Hindi ako umimik at niyakap siyang nakatalikod. Maybe a warm hug can help him ease the pain kahit sandali lang! Hindi ko napigilan ang pagpatak ng aking luha habang nakayakap sa kanya. Mahirap huminga, nakakasakal sa sakit. Makadungaw palang ako sa mga bata dinudurog ang puso ko sa kanilang sinapit. Ilang buwan palang nilang nasilayan ang mundo pero tinapos na ng Diyos ang kanilang buhay. Anu ang plano ng Diyos sa buhay ni Rex?

,my heart skip a beat upon hearing how loud her heart beat was. Our heart are now beating as one... FINALLY!!

Mahirap isatinig ang tunay na nilalaman ng puso at damdamin niya para sa dalaga. “Why ask?” tanong na lamang niya habang nakatutok ang mga mata sa malawak na solar ng mansiyon. Nahagip ng kanyang paningin ang imahe ng nakangiting si Jane. Karga-karga nito ang sanggol niyang pamangkin. Napaka-cute nitong tingnan. Hindi niya tuloy naiwasang mag-imagine na ang karga nito ay ang anak nila. He knew that someday, Jane would have a child of her own na aalagaan nito. How he wished na siya ang ama ng mga magiging anak nito.

Nagulat ako sa sinabi nang doctor at hindi makapaniwalang nakatingin dito. “Huh? Paano doc?” tanong ko sa kaniya at itinuro ang screen. “Look dalawa ang heartbeat,” Nag uumapaw na saya ang naramdaman ko ng makita ang dalawa heartbeat na magkasunudan sa screen. Kaya pala masyadong maingay ang tibok ng puso dahil dalawa sila. Hindi kona napigilan ang pagtulo nang aking luha dahil doon.

tanong pa nito. Tumango ako at muling tumakbo habang hawak pa rin ang pulsuhan ni Heart. "Ayon, may kubo!" turo ni Heart sa isang kubo sa gitna ng kakahuyan. Dali-dali kaming lumapit doon. Malakas na ang kulog at hangin, tanda ng nalalapit na pagpatak ng ulan. Halos sabay kaming tatlong napabuntong-hininga nang marating ang kubo. Pare-pareho kaming habol ang hininga.

, saad nito kung kayat hinayaan na lamang ang sariling nanatili sa kandungan nito habang inihilig ang ulo sa matitipunong dibdib nito. As she rests her head against his chest, she can feel the steady rhythm of his heartbeat, a comforting reminder that they are in sync, bonded in their shared happiness. It's as if their hearts have created a connection that it transcends the boundaries of time and space. And at this moment, her heart is full of joy, and with every beat, it echoes a symphony of love and gratitude that resonate through her entire being. In his embrace, her soul finds comfort, and all worries and fears melt away like the morning mist.

Suot niya ang lightweight cardiac monitor watch na ibinigay ng cardio-pedia, sanay na siyang tingnan kung steady ang heartbeat icon. Tinapik ni Luna ang frame ng pinto, pilit kinakalma ang konsensya na laging naka-on ang “mom mode.” Long QT Syndrome meant rules, schedules, pacing. Hindi kailangang i-bubble wrap ang mundo ng anak, pero kailangang bantayan. “Mommy, tingnan mo!” sigaw ni Callyx, kumaway habang binilisan nang kaunti ang tulak ng scooter para makarating sa mini ramp na mababa lang ang incline.