The Sun's Heartbeat Novels & Stories

Our motion, heart beats, and everything is in sync. This is what I want to find out, his great effect on me. He's making iny heartbeat irregular, he's making me worried. More of it, he's making me scared

"Clara, lalaki siya. Isang maliit na bersyon ko." "O baka maliit na bersyon ko," biro ko, pero nararamdaman ko rin ang saya sa loob ko. "Everything looks normal. Ang heartbeat ay 145 beats per minute. Very healthy," sabi ni Doc habang pinapatunog ang heartbeat ni baby. Thump-thump, thump-thump, thump-thump. Ang tunog na 'yun ay pumuno sa buong kwarto. Doon ko naramdaman ang tunay na bigat ng responsibilidad. Ito na 'yun. Ang bunga ng lahat ng sakit at saya namin ni Sebastian.

Parang nanlaki ang mundo, tapos biglang lumiit, kasya na lang sa maliit na tunog na ‘yon. Heartbeat. May buhay sa kanyang sinapupunan. Hindi niya namalayang tumulo na pala ang luha sa gilid ng mata niya. Halo-halo ang nararamdaman niya. Sa tabi niya, si Sofia tahimik lang. Pero nanginginig din ang balikat. Pinisil niya ang kamay niya, mas mahigpit kaysa kanina. “Bes…” pabulong niya. “Naririnig mo?”

Ang heart monitor ay nananatiling isang tuwid na linya—isang mahaba at nakakabinging beeeeeep. "Charge to 200! Clear!" muling sigaw sa loob Sa pagkakataong iyon ay muling bumalik ang ritmo ng puso ng babae. Bahagya siyang nakahinga ng maluwag sa kaalamang nakaligtas ito mula sa kamatayan.

Napawi nang mabilis ang ngiti niya't hindi kaagad naka-galaw. Rain! Almost thirty three seconds. Yes! Bilang niya, dahil ang sandaling magka-lapat ang mga bisyon nilang dalawa ay ang sandaling biglang nabuhay ang puso niya't pumintig muli. Three hundred thirty three heartbeats and everything went back. . .just like that. The annoyance towards these two girls in front of him suddenly replaced by the deadly pain.

May mga sandali sa buhay na parang humihinto ang oras, hindi dahil tahimik ang mundo, kundi dahil ikaw ang natigil. Gano’n ang pakiramdam ko habang nakatitig sa cursor sa screen ko, kumikislap na parang may sariling pulso. Isang linya na lang ang kulang. Isang pangalan. Isang salita na kayang gumiba ng imperyo at pumatay ng katahimikan na matagal nang binabayaran ng dugo.

p*f Alas sais palang ng umaga, sinubukan kong matulog ulit ngunit hindi na talaga ako hinila ng antok. Nadatnan ko ang mommy sa sala na nagzuzumba habang sinusunod ang instruction sa tv at ang daddy naman ay nagsurfing sa Ipad nito. Nakabihis na ako ng pang jogging, isang linggo na rin akong hindi tumatakbo dahil nag-aadjust sa bago kong schedule.

Sa sobrang pag-aalala, nagsimulang manginig ang mga kamay ni Sunshine nang bumalik sa pagsusuri sa isa pang file kung saan sa isa sa mga papel ay nakasulat na isa si Mike sa mga heart failure! Mas naging maindayog at mabilis ang pintig ng puso ni Sunshine. Biglang nabalisa at natakot ang kanyang puso. Ang pag-aalalang ito ay labis na nagpahirap sa kanya, nagdulot ng isang pakiramdam ng pagkakasala na hindi maipahayag ni Sunshine sa mga salita. Paano niya nakakalimutan na may depekto sa puso si Mike?

Apat na heartbeat, lahat malakas, pero ang ika-apat ay may kakaibang rhythm na napansin ng specialist: mas mabilis, mas synchronized, parang may sariling energy. Si Marcus ay hindi na umalis sa tabi niya. Meetings ay virtual na lang, at tuwing gabi, hawak niya ang kamay ni Isabella habang nagkukuwento sa tiyan niya. “Kahit ano pa ang mangyari, protektado kayo. Daddy’s here.”

anito na napakamot pa ng ulo. ​Sa loob-loob ni Sirius, hiyang-hiya na siya. Ang bilis ng tibok ng puso niya—isang ritmo na mas mabilis pa sa pinakamabilis na drum beat ni Rigel. Kaya naman nang kantahin niya ang lyrics na iyon kanina, tila kusa itong lumabas dahil sa bugso ng nararamdaman habang nakatitig kay Haven.