Novel & Cerita The Sun's Heartbeat

anito na napakamot pa ng ulo. ​Sa loob-loob ni Sirius, hiyang-hiya na siya. Ang bilis ng tibok ng puso niya—isang ritmo na mas mabilis pa sa pinakamabilis na drum beat ni Rigel. Kaya naman nang kantahin niya ang lyrics na iyon kanina, tila kusa itong lumabas dahil sa bugso ng nararamdaman habang nakatitig kay Haven.

Sabay kaming naalarma ng tumunog ang aparato na nagkokonekta sa heart rate ni Sunny. "Doc!" "Her heart rate is getting slower!" Kaagad na pinindot ni Doc ang alarm button at agad nagsipasukan ang mga Nurse at ibang doctor. "Storm! What happened?!" Gulat na tanong ni Mama. Agad niyang kinuha sakin si Daino na ngayon ay nagsimula nang umiyak. "Storm!" Nakatingin lang ako kay Sunny na ngayon ay pinipilit na magising siya at bumalik muli ang tibok ng kaniyang puso. Sun. Please.. don't give up just yet.

Nakakalito kasi at nakakabahala. Paano na ang mga buhay na aming tinakasan? Paano kung bubulaga na lang bigla ang mga taong may balak na masama sa amin? "I lived for a long time without using my heart. I was like a rock—a big rock that whoever bumped into would be hurt. Yet you've changed me. You are the only woman who makes my stone-like heart beat again," madamdamin nitong sabi na sinabayan ng sandaling sulyap sa akin.

nanginginig kong bulong sa tabi ng kanyang maliit na mukha habang patuloy kong itinutulak ang kanyang sternum nang may maingat ngunit marahas na lakas. Nanghina si Lucas sa kabilang bahagi ng kama habang pinapanood ang aking ginagawa, ang tindi ng emosyon sa loob ng VIP suite ay umabot sa sukdulan nang biglang magkaroon ng mahabang tunog ang monitor bago ito biglang lumikha ng isang pamilyar na beep pattern, ang linya sa screen ay dahan-dahang gumalaw pataas at pababa na nagpapakita ng pagbabalik ng sinus rhythm ng bata.

Ang bawat pintig ng puso ni Javi ay tila isang malakas na batingaw na umaalingawngaw sa buong Rose Core. Hindi ito ang normal na ritmo ng buhay; ito ay ang mekanikal at malamig na tunog ng isang countdown patungo sa kaniyang sariling pagkagunaw. Ang lila na liwanag na nagmumula sa kaniyang dibdib ay tila isang gutom na hayop na dahan-dahang kinakain ang kaniyang pagkatao.

“Good growth for four weeks. I’ll print a copy of the scan.” Paglingon niya kay Caelum, hindi ito nagsasalita. Pero may kakaibang titig sa mata nito, hindi lamig, kundi ‘yung tahimik na pagkamangha ng isang taong bihirang maapektuhan ng kahit ano. “Is that… it?” tanong ni Solenne, halos pabulong. “Yes,” sagot ng doktor. “The start of a new heartbeat.”

Her heartbeat was normal, but now it had a few small strokes, different from earlier. Lalong nagsalubong ang kilay ni Hugo nang makita niya ang paglaki ng pinagbago sa hearbeat ng dalaga. Her heart was racing so fast that caused the beeping of the ECG monitor. Mabilis na napatayo si Hugo nang marinig na niya ang kinakatakutan niyang tunog. "Catalina!" Natatarantang tawag ni Hugo.

“Not moving—beating.” Bigla niyang in-adjust ‘yung machine, at kasunod no’n, may narinig akong tunog. Thump-thump-thump-thump. Ang bilis pero ang linaw. Buhay. Totoo. Nasa loob ko sila. “This is your babies heartbeat,” paliwanag niya habang nakangiti. Parang biglang may humaplos sa puso ko. Hindi ko na napigilan napaluha ako habang nakatingin sa screen.

"One step at a time, but yes, it's a deal." Pagkatapos ay umangat ulit ang kamay nito sa kanyang ulo at masuyong hinaplos ang buhok niya. Hindi niya maiwasang mapatitig sa nakangiti nitong mukha. Hayon na naman ang pamilyar na irregular heartbeat niya. Bakit ganoon ang epekto nito sa kanya? "Ano ba ang ideal mong babae?" bigla-bigla ay naitanong niya.

"That's your baby. And that is the heartbeat." Natahimik ang paligid. Wala akong ibang narinig kung hindi ang tunog ng heartbeat niya, hindi ko na namamalayang nakatuon na pala ang paningin ko sa monitorbat na-iinit ang mata sa emosyong nararamdaman. Tuloy ay gusto kong lumapit at hawakan ang monitor, sa ganoong paraan ay mahahawakan ko siya. "Aww... How cute..." Si Vivorie.